Επισκέψεις


21
Μοναδικοί
Επισκέπτες

Καιρός


21
Unique
Visitors

Δ.Τ. Συνέχεια του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας» για τη σαιζόν 2017-18 με την ταινία ‘‘Με τα μάτια του έρωτα’’ της Jocelyn Moorhouse

Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού

ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

10 Ιανουαρίου 2018

 

Συνέχεια του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας» για τη σαιζόν 2017-18 με την ταινία ‘‘Με τα μάτια του έρωτα’’ της Jocelyn Moorhouse

 

Η Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού Κοινο_Τοπία www.koinotopia.grσυνεχίζει για τη φετινή χρονιά τις προβολές της με την ταινία ‘‘Με τα μάτια του έρωτα’’ (Proof) της Jocelyn Moorhouse την Τετάρτη 17 Ιανουαρίου, ώρα 8μμ Προσέλευση 7.45μμ

H προβολή θα γίνει στον πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας, Μαιζώνος 139 και Παντανάσσης, 4ος όροφος (έναντι Δημαρχιακού Μεγάρου) στην Πάτρα με δωρεάν είσοδο αλλά με κάρτα κράτησης θέσης η οποία δίνεται από τη γραμματεία της Κοινο_Τοπίας. Θα ακολουθηθεί σειρά προτεραιότητας, πληροφορίες στο 2615.002009. Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση με αφορμή την ταινία. Συντονίζουν Κώστας Νταλιάνης και Χριστίνα Σκούτα.

Με τα μάτια του έρωτα (Proof)

Σκηνοθεσία-Σενάριο: Jocelyn MoorhouseΧώρα: Αυστραλία (1991), Μοντάζ: Κεν Σάλοους, Διάρκεια: 86 λεπτά,Σύνθεση Μουσικής: Not drowning wavingΦωτογραφία: Μάρτιν Μακ Γκράθ, Παίζουν: Χιούγκο Γουίβινγκ, Ράσελ Κρόου, Ζενεβιέ Πικό

          Ο Κώστας Νταλιάνης, στο site της Κοινο_Τοπίας γράφει σχετικά: Ο Μάρτιν είναι τυφλός και καχύποπτος με τους ανθρώπους. Πιστεύει ότι οποιοσδήποτε μπορεί να του λέει ψέματα, μόνο και μόνο επειδή μπορεί να το κάνει. Αυτή η έλλειψη εμπιστοσύνης, που έχει επηρεάσει βαθύτατα ολόκληρη τη ζωή του και την ψυχοσύνθεση του, ξεκίνησε στην παιδική του ηλικία. Η μητέρα του συνήθιζε να του περιγράφει τον κήπο έξω από το παράθυρό τους. Μια μέρα είπε στο Μάρτιν ότι ένας άντρας μάζευε τα ξεραμένα φύλλα με την τσουγκράνα. Ο Μάρτιν δε μπορούσε να τον ακούσει κι έτσι αποφάσισε ότι η μητέρα του ψευδόταν. Μάλιστα, τράβηξε μια φωτογραφία του κήπου εκείνη την μέρα.

Όταν συναντάμε τον Μάρτιν για πρώτη φορά στην ταινία, τα χρόνια έχουν περάσει, αλλά ακόμα κρατάει μια φωτογραφική μηχανή. Είναι ο προσωπικός του τρόπος για να επιβεβαιώνει την αξιοπιστία των ανθρώπων γύρω του. Τραβάει φωτογραφίες, τις εμφανίζει, ζητά από άλλους να του τις περιγράψουν, τους βάζει μια ετικέτα σε γραφή Μπράιγ και τσεκάρει τις τυχόν αντιφάσεις της «πραγματικότητας» της φωτογραφίας με αυτό που του είχαν πει. Ο Μάρτιν ζει μόνος του όσο πιο ανεξάρτητα και ασυμβίβαστα μπορεί. Αν, λόγου χάρη, σε ένα ρεστοράν νιώθει ότι τον παραμελούν, δεν έχει κανένα ενδοιασμό να χύσει «κατά λάθος» ένα ολόκληρο μπουκάλι κρασί στο τραπέζι, ώστε η σερβιτόρα να τον προσέξει.

Η Σήλια είναι μια κοπέλα που βοηθάει τον Μάρτιν στις δουλειές του σπιτιού. Το παράξενο είναι ότι η Σήλια δεν έχει ανάγκη την αμοιβή. Το κάνει μόνο και μόνο για να είναι μέρος της ζωής του Μάρτιν. Είναι κι αυτή φωτογράφος. Οι τοίχοι στο σπίτι της είναι καλυμμένοι με πορτραίτα του Μάρτιν. Η σχέση τους χαρακτηρίζεται από ένταση και νεύρα, στα όρια του ψυχολογικού σαδομαζοχισμού, καθώς η Σήλια φαίνεται να απολαμβάνει ακόμα και τις προσβολές που υφίσταται από τον Μάρτιν.

Μια μέρα ο Μάρτιν απρόσμενα κάνει ένα καινούριο φίλο, τον Άντι, που δουλεύει ως μάγειρας. Η φιλία αυτή πυροδοτεί ζήλια στην κτητική Σήλια και την ωθεί να χρησιμοποιήσει την σεξουαλικότητά της ως μέσο επιβολής πάνω στους δύο άντρες.

Το τέλος της ταινίας προσφέρει την πολυπόθητη κάθαρση στον ψυχισμό του Μάρτιν. Και όλα οδηγούν ξανά στην φωτογραφία του κήπου που τράβηξε μικρός: Του έλεγε αλήθεια ή ψέματα η μητέρα του;

Η ταινία «Με τα μάτια του έρωτα» είναι η πρώτη ταινία της Τζόσελιν Μουρχάουζ, η οποία έχει το σπάνιο ταλέντο να πλάθει χαρακτήρες που παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον απλώς επειδή είναι ο εαυτός τους. Η πλοκή της αποφεύγει εξ’ ολοκλήρου τις «ψευτιές» και τις τεχνητές ανατροπές. Μας παρουσιάζει απλώς τους τρεις αυτούς χαρακτήρες και τα παιχνίδια ελέγχου κι εξουσίας που διαδραματίζονται σε αυτό το ιδιόρρυθμο τρίγωνο.

Ο Μάρτιν, ενσαρκωμένος άψογα από τον ηθοποιό Χιούγκο Γουήβινγκ, με το αυστηρό πρόσωπο και τα απολύτως ελεγχόμενα εκφραστικά μέσα, είναι ένας άνθρωπος που προστατεύει τόσο πολύ τον εαυτό του από την πιθανότητα να πληγωθεί που έχει χάσει κάθε δυνατότητα να νιώσει οποιοδήποτε συναίσθημα. Η ανάγκη της Σήλια για αυτόν ακριβώς τον άνθρωπο είναι και το πιο ενδιαφέρον στοιχείο στον χαρακτήρα της. Δεν υπάρχουν κακοί και καλοί εδώ, παρά μόνο άνθρωποι που πράττουν βάσει των αναγκών και των ανασφαλειών τους. Αυτή η στενή παρατήρηση μεμονωμένων ζωών από την Μουρχάουζ εκμεταλλεύεται στο έπακρο την ηδονοβλεπτική ικανότητα της κινηματογραφικής τέχνης και μας χαρίζει ένα διαμάντι του παγκόσμιου κινηματογράφου. Είναι αξιοσημείωτο ότι η ταινία αποτέλεσε εφαλτήριο τόσο για την μετέπειτα καριέρα του Ράσελ Κρόου, όσο και του Χιούγκο Γουίβινγκ.

Πληροφορίες για δημοσιογράφους: Σπηλιώτης Ανδρέας 2615.002009

Δ.Τ. Συνέχεια του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας» για τη σαιζόν 2017-18 με την ταινία ‘‘Πριν το ξημέρωμα’’ του Richard Linklater

Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού

ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ  www.koinotopia.gr

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

5 Δεκεμβρίου 2017

Συνέχεια του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας» για τη σαιζόν 2017-18 με την ταινία ‘‘Πριν το ξημέρωμα’’ του Richard Linklater

Η Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού Κοινο_Τοπία www.koinotopia.grσυνεχίζει για τη φετινή χρονιά τις προβολές της με την ταινία Πριν το ξημέρωμα (Before sunrise), του Richard Linklater την Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου,ώρα 8μμ. Προσέλευση 7.45μμ

H προβολή θα γίνει στον πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας, Μαιζώνος 139 και Παντανάσσης, 4ος όροφος (έναντι Δημαρχιακού Μεγάρου) στην Πάτρα με δωρεάν είσοδο αλλά με κάρτα κράτησης θέσης η οποία δίνεται από τη γραμματεία της Κοινο_Τοπίας. Θα ακολουθηθεί σειρά προτεραιότητας, πληροφορίες στο 2615.002009. Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση με αφορμή την ταινία. Συντονίζουν Κώστας Νταλιάνης και Χριστίνα Σκούτα.

Πριν το ξημέρωμα (Before sunrise)

Σκηνοθεσία: Richard LinklaterΣενάριο: Richard LinklaterKim KrizanΧώρα: ΗΠΑ-Αυστρία-Ελβετία (1995),Μοντάζ: Sandra AdairΔιάρκεια: 105 λεπτά, Μουσική: Fred FirthΦωτογραφία: Lee DanielΠαίζουν: Ethan HawkeJulie Delpy

Ο Κώστας Νταλιάνης, στο site της Κοινο_Τοπίας γράφει σχετικά: Στο τρένο Βουδαπέστη-Παρίσι, στις 16 Ιουνίου, δυο ταξιδιώτες γνωρίζονται. Και οι δυο περίπου στα 23, δίχως σύντροφο και άλλη παρέα μαζί τους. Εκείνος είναι ένας όμορφος αμερικανός ονόματι Jesse (Ethan Hawke) και εκείνη μια χαριτωμένη γαλλίδα με τ’ όνομα Céline (Julie Delpy). Ο Jesse πηγαίνει στη Βιέννη, από όπου φεύγει η πτήση του για Αμερική, ενώ η Céline πηγαίνει σπίτι της, στο Παρίσι. Λίγο πριν φτάσουν στην πρωτεύουσα της Αυστρίας, αρχίζουν να συνομιλούν και καταλήγουν στο εστιατόριο του τρένου να μιλάνε περί ανέμων και υδάτων. Η ώρα περνά γρήγορα και πριν το καταλάβουν η αμαξοστοιχία φτάνει στο σταθμό της Βιέννης. Ο Jesse όμως δε θέλει να αφήσει την κουβέντα στη μέση και έτσι προσκαλεί και προκαλεί την Celine να κατεβεί μαζί του. Αυτή δέχεται και έτσι καταλήγουν να τριγυρίζουν στην πόλη μέχρι το επόμενο πρωί. Σχεδόν αναπόφευκτα ερωτεύονται ο ένας τον άλλο.

Στo πανέμορφο αστικό τοπίο της Βιέννης ξετυλίγεται μια ρομαντική ιστορία για έναν μεγάλο ερωτά που κράτησε δεκατέσσερις ώρες. Σ’ αυτό το χρόνο, όμως, οι πρωταγωνιστές καταφέρνουν να μάθουν πράγματα ο ένας για τον άλλο που άλλοι χρειάζονται μια ζωή. Έτσι μιλώντας για την αγάπη, τον έρωτα, τη θρησκεία, την ποίηση, το γάμο, το θάνατο, το σεξ, τους ψυχίατρους, το χορό, το φεμινισμό και τη ζωή, μας αποκαλύπτουν αμέτρητες αλήθειες. Φιλοσοφίες, αμπελοφιλοσοφίες, περίεργες ή σοφές απόψεις όλα γίνονται ένα μεγάλο μείγμα και ξεχειλίζουν από την οθόνη με τη μορφή διαλόγου, ενός ερωτευμένου ζευγαριού.

Εύκολα θα υπέθετε κανείς πως η ιστορία της ταινίας είναι στ’ αλήθεια βιωμένη από τον Richard Linklater(σεναριογράφο και σκηνοθέτη της ταινίας) και πως ακριβώς γι’ αυτό είχε ο δημιουργός την ανάγκη να την αφηγηθεί κινηματογραφικά. Πράγματι ο Linklater την εμπνεύστηκε από κάποια παρόμοια εμπειρία του, η εν λόγω αίσθηση όμως προκαλείται αφ’ ενός από το πάθος με το οποίο μοιάζει να έχει δημιουργηθεί το έργο και αφ’ ετέρου από το εξαιρετικό του σενάριο. Ένα σενάριο γεμάτο διαλόγους, τόσο δεξιοτεχνικά γραμμένους ώστε μέσα από λόγια απλά και απολύτως καθημερινά αναδύεται σε όλο του το μεγαλείο ο έρωτας του νεαρού ζευγαριού. Τόσο αληθινούς ώστε υπάρχουν στιγμές που ο θεατής αντικρίζει τον εαυτό του στη θέση των πρωταγωνιστών. Και, τέλος, τόσο εμπνευσμένους και προσεγμένους ώστε σκιαγραφούνται τέλεια οι χαρακτήρες των δύο ηρώων σε όλες τις διαστάσεις τους. Δεν είναι τυχαία μάλιστα η συμμετοχή της Kim Krizan ως συν-σεναριογράφου, μιας και όντας γυναίκα συνέβαλε σημαντικά στην εντυπωσιακή σεναριακή κατανόηση και, κατά συνέπεια, την διεισδυτική απόδοση τόσο μιας ανδρικής όσο και μιας γυναικείας προσωπικότητας. Αξιοσημείωτη η σεκάνς του «παιχνιδιού της τηλεφωνικής συνομιλίας», λόγω του πόσο ουσιαστική, πολυεπίπεδη και αφοπλιστικά ευρηματική μέσα στη ρεαλιστική λιτότητά της είναι.

Κατά τη διάρκεια της ταινίας δε θα παρατηρηθούν φοβερά πλάνα ή εκπληκτικά σκηνικά και φωτογραφία. Αυτό που εντυπωσιάζει είναι η απλότητα του φιλμ. Ο σκηνοθέτης πήρε καμιά δεκαριά εκπληκτικές βιεννέζικες γωνιές και τοποθέτησε δυο εξαιρετικούς ηθοποιούς, που μιλούν για τη ζωή. Η τόσο απλή ιδέα εκτοξεύτηκε από τις ερμηνείες των Hawke και Delpy, που ώρες-ώρες νομίζεις ότι υποδύονται τους εαυτούς τους με αρωγή τους μαγευτικούς διαλόγους του σεναρίου.

«Στην καλύτερη νύχτα της ζωής σου!» εύχεται ένας από τους ολιγάριθμους δεύτερους χαρακτήρες της ταινίας στον πρωταγωνιστή. Ταυτόχρονα, κλείνει το μάτι στο θεατή θυμίζοντάς του προσωπικά βιώματα που πιθανότατα να έχουν αποδειχτεί πράγματι οι καλύτερες εμπειρίες της ζωής του.

Κι έτσι είναι που η ταινία κατορθώνει όχι απλώς να σε κερδίσει, αλλά να σε αγκαλιάσει σφιχτά: με τη συγκλονιστική του ειλικρίνεια, αλλά και την απίστευτα ρομαντική ψυχή του…

Πληροφορίες για δημοσιογράφους: Σπηλιώτης Ανδρέας 2615.002009

Δ.Τ. Συνέχεια του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας» με την ταινία Επικίνδυνες σχέσεις του Stephen Frears

Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού

ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

8 Νοεμβρίου 2017

Συνέχεια του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας»

με την ταινία Επικίνδυνες σχέσεις του Stephen Frears

 

Η Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού Κοινο_Τοπία www.koinotopia.grσυνεχίζει τις προβολές της με την ταινία Επικίνδυνες σχέσεις (Dangerous liaisons) σε σκηνοθεσία Stephen Frears την Τετάρτη 15 Νοεμβρίου και ώρα 8μμ. Προσέλευση 7.45μμ

H προβολή θα γίνει στον πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας, Μαιζώνος 139 και Παντανάσσης, 4ος όροφος (έναντι Δημαρχιακού Μεγάρου) στην Πάτρα με δωρεάν είσοδο αλλά με κάρτα κράτησης θέσης η οποία δίνεται από τη γραμματεία της Κοινο_Τοπίας. Θα ακολουθηθεί σειρά προτεραιότητας, πληροφορίες στο 2615.002009. Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση με αφορμή την ταινία. Συντονίζουν Κώστας Νταλιάνης και Χριστίνα Σκούτα.

Επικίνδυνες σχέσεις (Dangerous liaisons)

Σκηνοθεσία: Stephen FrearsΣενάριο: Christopher HamptonΜουσική: George FentonΦωτογραφία:Philippe RousselotΧώρα: ΗΠΑ-Ηνωμένο Βασίλειο (1988), Διάρκεια: 119΄ Παίζουν: Glenn CloseJohn Malkovich,Michelle PfeifferUma ThurmanKeanu ReevesSwoosie KurtzMildred Natwick.

Ο Κώστας Νταλιάνης, στο site της Κοινο_Τοπίας γράφει σχετικά: Στους κύκλους της αριστοκρατίας η Μαρκησία Ντε Μερτέιγ (Glenn Close) είναι μια δημοφιλής περσόνα, που φημίζεται για τις αξίες της και τις συμβουλές της. Στην πραγματικότητα όμως είναι μια αυθεντία στη συνωμοσία και έχει τελειοποιήσει την τέχνη της ίντριγκας. Μαζί με το υποχείριο της και πρώην εραστή της υποκόμη ντε Βαλμόν (John Malkovich), θα καταστρώσουν ένα σχέδιο για να εκδικηθούν τον πρώην σύζυγο της Μαρκησίας, αποπλανώντας τη μέλλουσα παρθένα σύζυγο του (Uma Thurman). O Βαλμόν, θεωρώντας εύκολη την αποστολή θα κάνει το παιχνίδι ακόμα πιο σκληρό και θα στοιχηματίσει με τη Μερτέιγ ότι μπορεί να αποπλανήσει τη Μαντάμ ντε Τουρβέλ, γνωστή για τις ενάρετες πεποιθήσεις της και για την αρετή της. Όλα αυτά υπό έναν όρο: Όταν ολοκληρωθεί η αποστολή, η Μαρκησία και ο υποκόμης θα περάσουν μια νύχτα μαζί. Η Μαρκησία θα δεχθεί αλλά θα απαιτήσει γραπτές αποδείξεις, που θα επισφραγίζουν τη μεγάλη δολοπλοκία τους.

Η ταινία ανοίγει με τους δύο μεγάλους ηθοποιούς την Glenn Close και τον John Malkovich σε παράλληλο μοντάζ, στην πρωινή τους ρουτίνα να ντύνονται και να μακιγιάρονται προκειμένου να κάνουν τη μεγάλη τους είσοδο. Και την κάνουν προϊδεάζοντας ότι αυτό που θα ακολουθήσει θα είναι κάτι «μεγαλειώδες». Οι ίντριγκες τους θα αρχίσουν να ξετυλίγονται μπροστά στα μάτια μας, και ακόμα πιο θαυμαστή είναι η χαρά που αισθάνονται όταν τις δημιουργούν. Ο Stephen Frears ξεκινάει την ταινία με μακρινά πλάνα των ηθοποιών και καθώς η ταινία και οι δολοπλοκίες αρχίζουν να παίρνουν «μορφή», η κάμερα του αρχίζει να πλησιάζει τα πρόσωπα με εξαιρετικά γκρό πλαν στα πρόσωπα των θυτών και των θυμάτων. Το παγωμένο πρόσωπο της Glenn Close που εναλλάσσει μορφές και διαθέσεις μέσα σε δευτερόλεπτα, το πρόσωπο-μαριονέτα του John Malkovich και το διάφανο δέρμα της Michelle Pfeiffer γίνονται αντικείμενα λατρείας της κάμερας και του φωτογράφου Philippe Rousselot. Η δουλειά στα κοστούμια, στα σκηνικά και στη μουσική αγγίζει την τελειότητα. Όμως η μεγάλη δύναμη της ταινίας είναι οι ερμηνείες και το σενάριο του Hampton.

Σαν ένα μεγάλο έργο τέχνης, που αφήνει την ιστορία του να μιλήσει και όχι μόνο την εικόνα του, οι «Επικίνδυνες Σχέσεις» είναι μια ταινία με αριστουργηματικό σενάριο. Οι διάλογοι των πρωταγωνιστών είναι ένα εξουθενωτικό παιχνίδι πινγκ πονγκ που στο τέλος περιμένουμε το ματς πόιντ. Την παράσταση κλέβει με ευκολία η Glenn Close, στον καλύτερο ρόλο της καριέρας της, η οποία φορώντας τα κοστούμια της μεταμορφώθηκε στη ραδιούργα Μαρκησία με τόση ευκολία που ως θεατές νοιώθουμε ότι γεννήθηκε για να ερμηνεύσει τον συγκεκριμένο ρόλο. Από την άλλη πλευρά οι John Malkovich και Michelle Pfeiffer αποτελούν τα ιδανικά θύματα της δολοπλοκίας, και νοιώθουν άνετα μέσα στη γυάλα με το νερό που τους έχει τοποθετήσει η Close, προκειμένου την κατάλληλη στιγμή να τη σπάσει κηρύσσοντας τον πόλεμο ακόμα και στο συμπαίκτη της.

Η κοινωνική θέση και πως αυτή ορίζεται μέσα από την καταγωγή, η ξενάγηση στα μπουντουάρ και στα σαλόνια της αριστοκρατίας όπου κυριαρχεί η κομψότητα μαζί με την κακοβουλία, η ματαιοδοξία και η ευτυχία που ποτέ δε συμβιβάζονται, όλα αυτά είναι οι «Επικίνδυνες Σχέσεις». Μια πολυτελέστατη κινηματογραφική ματιά πάνω στη λαγνεία, την προδοσία και τις ενοχές που δημιούργησε ένα μεγάλο παρακμιακό δράμα. Το φινάλε της ταινίας αποτελεί την πεμπτουσία της κατάβασης στην κόλαση της ψυχής και στην κοινωνική διαπόμπευση.

Υποψήφια για 7 Όσκαρ, συμπεριλαμβανομένου και της καλύτερης ταινίας, κέρδισε δικαιωματικά αυτά του διασκευασμένου σεναρίου, των κοστουμιών και των σκηνικών. Ταινία που σε ακολουθεί για το υπόλοιπο της ζωής σου, οι «Επικίνδυνες σχέσεις» αποτελούν την αγαπημένη ταινία πολλών θεατών διότι κατάφερε να αποδώσει τα σημαντικότερα κεφάλαια της ζωής (αγάπη, έρωτας, σεξ, αποπλάνηση, προδοσία, θάνατος από έρωτα) στην πραγματική και αρχέγονη μορφή τους, γεμάτα όμως πολυτέλεια και γοητεία.


Πληροφορίες για δημοσιογράφους: Σπηλιώτης Ανδρέας 2615.002009

Δ.Τ. Πρεμιέρα του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας» για τη σαιζόν 2017-18 με την ταινία Ο ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ ΚΙ ΕΓΩ (Withnail & I)

Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού

ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr

 

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

17 Οκτωβρίου 2017

Πρεμιέρα του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας» για τη σαιζόν 2017-18 με την ταινία Ο φίλος μου κι εγώ (Withnail & I)

 

Η Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού Κοινο_Τοπία www.koinotopia.grξεκινά για τη φετινή χρονιά τις προβολές της με την ταινία Ο φίλος μου κι εγώ (Withnail & I), του Bruce Robinson την Τετάρτη 25 Οκτωβρίου και ώρα 8μμ. Προσέλευση 7.45μμ

H προβολή θα γίνει στον πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας, Μαιζώνος 139 και Παντανάσσης, 4ος όροφος (έναντι Δημαρχιακού Μεγάρου) στην Πάτρα με δωρεάν είσοδο αλλά με κάρτα κράτησης θέσης η οποία δίνεται από τη γραμματεία της Κοινο_Τοπίας. Θα ακολουθηθεί σειρά προτεραιότητας, πληροφορίες στο 2615.002009. Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση με αφορμή την ταινία. Συντονίζουν Κώστας Νταλιάνης και Χριστίνα Σκούτα.

Ο φίλος μου κι εγώ (Withnail & I)

Σκηνοθεσία και Σενάριο: Bruce Robinson, Χώρα: Ηνωμένο Βασίλειο (1987), Διάρκεια:107 λεπτά, Μουσική: David DundasRick Wentworth, Φωτογραφία: Peter Hannan,Παίζουν: Paul McGannRichard EGrantRichard Griffiths

Ο Κώστας Νταλιάνης, στο site της Κοινο_Τοπίας γράφει σχετικά: Μπορεί οι επόμενες ταινίες του Μπρους Ρόμπινσον να ήταν απογοητευτικές, αυτό, όμως, δε μειώνει την ιδιάζουσα γοητεία του ντεμπούτου του. Η ταινία αυτή αποτελεί έναν νοσταλγικό και κωμικό απολογισμό της φτωχής και άθλιας ζωής στο Κάμντεν Τάουν του Λονδίνου στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και στηρίζεται, εν πολλοίς, στη ζωή του ίδιου του σκηνοθέτη.

Ο Ρίτσαρντ Γκραντ είναι απολαυστικός και αλησμόνητος στο ρόλο του Γουίθνεϊλ, ενός μεσοαστού άσωτου υιού, ο οποίος ζει φτωχικά, ενώ -μάταια και σπάνια- ψάχνει δουλειά ως ηθοποιός. Η ταινία αυτή ήταν μόλις η δεύτερη του Γκραντ και παρά το γεγονός, ότι σήμερα στην φιλμογραφία του υπάρχουν πάνω από 60 κινηματογραφικές ταινίες, έχει συνδεθεί άρρηκτα με το «Withnail and I».

Ο Πολ Μακ Γκαν μας αγγίζει εξίσου στο ρόλο του πιο συνετού, (ελαφρώς) πιο ευσυνείδητου και όμορφου νεαρού συγκατοίκου του, που ουσιαστικά αποτελεί το alter egoτου σκηνοθέτη. Το παράξενο είναι ότι ο ρόλος αυτός δεν έχει όνομα και στα credits της ταινίας αναφέρεται ως «…& I». Για τους παρατηρητικούς φαν της ταινίας, βέβαια, δεν ήταν δύσκολο να διαβάσουν το όνομά του στο κοντινό πλάνο ενός γράμματος: «Μάργουντ».

Οι δυό τους, με αφορμή το άνοιγμα μιας βεντέτας σε ένα μπαρ, αποφασίζουν να αφήσουν πίσω τους τη μιζέρια του βρώμικου δωματίου τους στο βόρειο Λονδίνο και φεύγουν για φτηνές διακοπές στην περιοχή των λιμνών, σε ένα εξοχικό σπίτι, που ανήκει στον χοντρό και υπερφίαλο ομοφυλόφιλο θείο του Γουίθνεϊλ, τον Μόντυ (Ρίτσαρντ Γκρίφιθς). Οι δύο εξαθλιωμένοι, αλκοολικοί και ναρκομανείς φίλοι μπερδεύονται, αγριεύουν και πολιορκούνται από τους επαρχιώτικους τρόπους των άξεστων χωρικών και τους πόθους του θείου.

Είναι αξιοσημείωτο, ότι ο ρόλος του θείου Μόντυ βασίστηκε στο σκηνοθέτη Φράνκο Τζεφιρέλι, που ήταν ανοιχτά ομοφυλόφιλος. Ο Μπρους Ρόμπινσον, που αρχικά ήταν ηθοποιός, είχε καταγγείλει, ότι στα γυρίσματα μιας ταινίας του Τζεφιρέλι, ο τελευταίος τον παρενοχλούσε σεξουαλικά, απαγγέλλοντάς του συγχρόνως ποίηση.

Το «Withnail and I» είναι μια αλησμόνητη ταινία, την ατμόσφαιρα της οποίας πολλές μεταγενέστερες ταινίες προσπάθησαν να αναπαράγουν. Η παρουσίαση της ιστορίας και το ηθικό δίδαγμα (ο συγκάτοικος βλέπει τελικά ότι η συνεχής ανευθυνότητα του Γουίθνεϊλ είναι λάθος και αναλαμβάνει τις ευθύνες της καριέρας του) δεν είναι τόσο σημαντική όσο οι κωμικές ατάκες, τα αστεία συμβάντα και η ελαφρώς γκροτέσκα υπερβολή, που ενισχύει την κωμική νοσταλγία του παρελθόντος και τους απολαυστικούς, αν και κάπως απωθητικούς, ολοζώντανους χαρακτήρες. Διάλογοι της ταινίας έχουν περάσει, μάλιστα, στην καθομιλουμένη στην Αγγλία, όπως η ατάκα του Γουίθνεϊλ, «Fork it!».


Πληροφορίες για δημοσιογράφους: Σπηλιώτης Ανδρέας 2615.002009

Δ.Τ. Η «ΣΙΝΕ-ΠΑΡΕΑ» της Κοινο_Τοπίας προβάλει οκτώ ποιοτικές ταινίες για την περίοδο 2017-18

Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού

ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

5 Οκτωβρίου 2017

 

Η «ΣΙΝΕ-ΠΑΡΕΑ» της Κοινο_Τοπίας

προβάλει οκτώ ποιοτικές ταινίες για την περίοδο 2017-18

Η Eταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr στα πλαίσια των πολιτιστικών της δράσεων, συνεχίζει για μία ακόμη χρονιά τον κύκλο των προβολών της  ανανεώνοντας το ραντεβού με τους φίλους της Έβδομης Τέχνης.

Μετά την προβολή των ταινιών ακολουθεί εποικοδομητική συζήτηση, καθώς όλοι θα μπορούν να εκφράσουν την προσωπική τους άποψη, ανεξάρτητα των κινηματογραφικών τους γνώσεων. Γιατί αυτό αποτελεί τη «συνταγή» μιας επιτυχημένης ταινίας: Αφενός κατά τη διάρκεια της να ψυχαγωγείσαι, να χάνεις την αίσθηση του χρόνου κι αφετέρου μετά το πέρας της να έχεις τη θέληση να κουβεντιάσεις σχετικά με αυτήν.

Οι συγκεκριμένες ταινίες επιλέχτηκαν με τη λογική να μην είναι πολυπαιγμένες, ώστε να έχει κάποιος την ευκαιρία να τις ανακαλύψει ίσως για πρώτη φορά. Αν έστω ένας χαρακτήρας, μια σκηνή, ένας διάλογος από την ταινία χαραχτεί στη μνήμη ενός θεατή και γίνει κτήμα του, τότε θα έχει επιτευχθεί ο στόχος.

Οι προβολές θα γίνονται μια φορά το μήνα (ημέρα Τετάρτη) στον πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας, Μαιζώνος 139 και Παντανάσσης 4ος όροφος (έναντι Δημαρχιακού Μεγάρου) στην Πάτρα με δωρεάν είσοδο αλλά με κάρτα κράτησης θέσης η οποία δίνεται από τη γραμματεία της Κοινο_Τοπίας. Θα ακολουθηθείτε σειρά προτεραιότητας. Πληροφορίες στο 2615.002009. Ώρα προσέλευσης 7.45μμ. Έναρξη προβολής 8μμ. Υπεύθυνοι για τη φετινή περιπλάνηση θα είναι ο Κώστας Νταλιάνης, η Χριστίνα Σκούτα και ο Χρήστος Σκλίβας.

Πρόγραμμα προβολών της Σινε-Παρέας για την περίοδο 2017-18

1.  25/10 Ο φίλος μου κι εγώ (Withnail & I), Ηνωμένο Βασίλειο (1987), σε σκηνοθεσία Bruce Robinson

2.  15/11 Επικίνδυνες σχέσεις (Dangerous liaisons), ΗΠΑ-Ηνωμένο Βασίλειο (1988),σε σκηνοθεσία Stephen Frears

3.  13/12 Πριν το ξημέρωμα (Before sunrise), ΗΠΑ-Αυστρία-Ελβετία (1995), σε σκηνοθεσία Richard Linklater

4.  17/1 Με τα μάτια του έρωτα (Proof), Αυστραλία (1991), σε σκηνοθεσία Jocelyn Moorhouse

5.  21/2 Μετά τα μεσάνυχτα (After hours), ΗΠΑ (1985), σε σκηνοθεσία Μartin Scorsese

6.  21/3 Παίζοντας στα τυφλά (Hollywood ending), ΗΠΑ (2002), σε σκηνοθεσία Woody Allen

7.  18/4 Χτυπημένος από έρωτα (Punch drunk love), ΗΠΑ (2002), σε σκηνοθεσία Paul Thomas Anderson

8.  9/5 Είναι τρελοί αυτοί οι Βόρειοι (Bienvenue chez les Ch’tis), Γαλλία (2008), σε σκηνοθεσία Dany Boon

 

Πληροφορίες για δημοσιογράφους: Σπηλιώτης Ανδρέας 2615.002009

Δ.Τ. Συνέχεια του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας» με την ταινία Τυχερή κι ευτυχισμένη του Mike Leigh

Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού

ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

24 Απριλίου 2017

Συνέχεια του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας»

με την ταινία ‘‘Τυχερή κι ευτυχισμένη» του Μάικ Λι

 

Η Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού Κοινο_Τοπία www.koinotopia.gr,συνεχίζει τις προβολές της με την ταινία ‘‘Τυχερή κι ευτυχισμένη» (Happy-Go-Lucky) του Μάικ Λι την Τετάρτη 3 Μαΐου 8μμ. Προσέλευση 7.45μμ

H προβολή θα γίνει στον πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας, Μαιζώνος 139 και Παντανάσσης, 4ος όροφος (έναντι Δημαρχιακού Μεγάρου) στην Πάτρα με δωρεάν είσοδο αλλά με κάρτα κράτησης θέσης η οποία δίνεται από τη γραμματεία της Κοινο_Τοπίας. Θα ακολουθηθεί σειρά προτεραιότητας, πληροφορίες στο 2615.002009. Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση με αφορμή την ταινία. Συντονίζουν Κώστας Νταλιάνης και Χρήστος Σκλίβας.

ΤΥΧΕΡΗ ΚΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ (HAPPY-GO-LUCKY)

Σκηνοθεσία–Σενάριο: Μάικ Λι, Φωτογραφία: Ντικ Πόουπ, Πρωταγωνιστούν: Σάλι Χόκινς, Έντι Μάρσαν, Αγγλία 2008, Έγχρωμο, Διάρκεια: 118 λεπτά

Ο Κώστας Νταλιάνης, στο site της Κοινο_Τοπίας γράφει σχετικά: Ο Μάικ Λι, πιο ανθρωπιστής από ποτέ, δημιουργεί μια χαμηλότονη κωμωδία χωρίς συγκεκριμένο σενάριο. Η ταινία εστιάζει σε ορισμένες στιγμές της ζωής της Πόπι, μιας δασκάλας δημοτικού σχολείου. Η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στη σαχλαμάρα και την ουσιαστική κωμωδία είναι ιδιαίτερα λεπτή και ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος του μοιραίου λάθους. Ο Μάικ Λι όμως κερδίζει το στοίχημα με τον εαυτό του γιατί ακριβώς πλάθει μια ηρωίδα με γήινα χαρακτηριστικά, προσθέτει στο σενάριο του τις απαραίτητες δόσεις γέλιου και δράματος και επεξεργάζεται κατάλληλα τους λιτούς και ανθρώπινους διαλόγους.

Η Πόπι είναι το είδος του ανθρώπου που θα θέλαμε να είμαστε αλλά φοβόμαστε. Είναι χαμογελαστή, πρόσχαρη, αντιμετωπίζει τους πάντες και τα πάντα με γέλιο, διασκεδάζει και χαίρεται τη ζωή της. Είναι όμως αποδεκτή μια διαφοροποιημένη συμπεριφορά, μέσα στο ομοιογενές σύνολο; Η Πόπι έχει τα χαρακτηριστικά ενός υπερβολικά καλοσυνάτου ατόμου που καταβάλλει προσπάθειες να επιβιώσει στη σύγχρονη κοινωνία. Είναι μια γυναίκα τυχερή και ευτυχισμένη γι’ αυτήν και κάθε άλλη της επιλογή. Αποτέλεσμα, η συμπεριφορά της να μοιάζει στα μάτια των άλλων τρομακτική και συνάμα αφελής. Ο ρόλος ερμηνεύεται από τη Σάλι Χόκινς σατανικά όμορφα, χαριτωμένα, προσγειωμένα και κωμικά, αποδίδοντας ακριβώς τα χαρακτηριστικά που της προσδίδει ο τίτλος.

Ο Μάικ Λι καταφέρνει τελικά να αντιπαραβάλλει την ανθρώπινη ευτυχία απέναντι στον ρατσισμό, την κακοποίηση και τον ανθρώπινο εξευτελισμό όπως αυτά παρουσιάζονται στην ταινία. Ο σχεδόν ειρωνικός τίτλος της παραπέμπει ακριβώς σ’ ένα πρόσωπο που νιώθει τυχερό και ευτυχισμένο. Εκείνοι όμως που θα έπρεπε πραγματικά να καταλαμβάνονται από τέτοιου είδους συναισθήματα είναι όλοι όσοι ζουν δίπλα σε αυτό. Τελικά ο άνθρωπος μπορεί να αντέξει το βάρος μιας τόσο μεγάλης ευτυχίας;

Πληροφορίες για δημοσιογράφους: Σπηλιώτης Ανδρέας 2615.002009

Δ.Τ. Συνέχεια του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας» με την ταινία..Το λιμάνι της αγωνίας του Ηλία Καζάν

Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού

ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ  www.koinotopia.gr

 

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

31 Μαρτίου 2017

Συνέχεια του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας»

με την ταινία ‘‘Το λιμάνι της αγωνίας» του Ηλία Καζάν

 

Η Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού Κοινο_Τοπία www.koinotopia.gr,συνεχίζει τις προβολές της με την ταινία ‘‘Το λιμάνι της αγωνίας» (On thewaterfront), του Ηλία Καζάν την Τετάρτη 5 Απριλίου 8μμ. Προσέλευση 7.45μμ

H προβολή θα γίνει στον πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας, Μαιζώνος 139 και Παντανάσσης, 4ος όροφος (έναντι Δημαρχιακού Μεγάρου) στην Πάτρα με δωρεάν είσοδο αλλά με κάρτα κράτησης θέσης η οποία δίνεται από τη γραμματεία της Κοινο_Τοπίας. Θα ακολουθηθεί σειρά προτεραιότητας, πληροφορίες στο 2615.002009. Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση με αφορμή την ταινία. Συντονίζουν Κώστας Νταλιάνης και Χρήστος Σκλίβας.

ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΑΓΩΝΙΑΣ (ON THE WATERFRONT)

Σκηνοθεσία: Ηλία Καζάν, Σενάριο: Μπαντ Σούλμπεργκ, Φωτογραφία: Μπόρις Κάουφμαν, Μοντάζ: Τζιν Μίλφορντ, Μουσική: Λέοναρντ Μπερνστάιν,Πρωταγωνιστούν: Μάρλον Μπράντο, Καρλ Μάλντεν, Εύα Μαρί Σεντ, Ροντ Στάιγκερ,Η.Π.Α. 1954, Ασπρόμαυρο, Διάρκεια: 108 λεπτά

Ο Κώστας Νταλιάνης, στο site της Κοινο_Τοπίας γράφει σχετικά: Ήρωας της ταινίας είναι ο Τέρυ Μαλόυ (Μάρλον Μπράντο), ο οποίος δουλεύει ως λιμενεργάτης στο Χομπόκεν του Νιου Τζέρσευ. Είναι ένας νεαρός, με σύντομη προϊστορία στο επαγγελματικό μποξ. Ο Τέρυ είναι ο μικρός αδερφός του Τσάρλυ (Ροντ Στάιγκερ), του δεξιού χεριού του αρχηγού της σπείρας που ελέγχει το συνδικάτο του λιμενεργατών. Θέλοντας και μη ο Τέρυ συμμετέχει σε κάποιες από τις βρωμο-δουλειές τους της τοπικής μαφίας. Σιγά-σιγά όμως τα όσα συμβαίνουν τον φέρνουν σε ηθική σύγκρουση με τη συνείδησή του κι έτσι από τσιράκι γίνεται απειλή. Αν μιλήσει στην Επιτροπή Εγκλήματος, τότε ο αρχηγός της σπείρας, κι ο αδερφός του μαζί αλλά κι όσοι συμμετέχουν στη μαφία, θα βγουν από τη μέση. Οπότε το ερώτημα που αιωρείται είναι το ποιος θα επικρατήσει: Η αφυπνισμένη συνείδηση του Τέρυ ή ο σαθρός τρόπος λειτουργίας επί δεκαετίες ενός ολόκληρου μικρόκοσμου και των διαχειριστών του;

Το αμερικάνικο σινεμά στιγματίστηκε από το μεγαλείο μερικών σκηνών, μερικών διαλόγων και μονολόγων (οι δύο μονόλογοι του ιερέα, που τον υποδύεται ο Καρλ Μάλντεν, κι ειδικά ο δεύτερος στο αμπάρι, δίχως ίχνος μελοδραματισμού καταφέρνει να είναι εξαιρετικά δυνατός), αλλά πάνω από όλα από την ερμηνεία του Μάρλον Μπράντο. Ο Μπράντο στο «Λιμάνι της Αγωνίας» κάνει την ταινία να μοιάζει πιο σημαντική από ό,τι είναι από μόνη της αλλά και ταυτόχρονα πιο διαχρονική. Ο Καζάν θαύμαζε την υποκριτική δεινότητα του Μπράντο. Κι αυτό φαίνεται να το εκμεταλλεύεται και με τη σκηνοθεσία του. Τα κοντινά του Μάρλον Μπράντο δεν είναι παρά ελάχιστα. Στην πλειοψηφία η κάμερα τον καδράρει σε μεσαία πλάνα (φαίνεται ολόκληρος από τη μέση και πάνω) και κάποιες φορές με μία πολύ μικρή γωνία λίγο πιο πάνω από αυτόν, για να μπορεί να καταγράψει τις κινήσεις των χεριών του, το πως σκύβει ή σηκώνει ή γυρίζει το κεφάλι, το πως συμμετέχει γενικώς όλο αυτό το μέρος του σώματός του την ώρα που ερμηνεύει τον ρόλο του… ακόμα και το πως μασάει την τσίχλα όταν φλερτάρει με την αδερφή ενός νεκρού λιμενεργάτη (Εύα Μαρί Σεντ).

Η κλασική σκηνή – με την κλασική ατάκα «I coulda been a contender» – στο πίσω κάθισμα ενός ταξί όπου ο Τέρυ κι ο μεγάλος αδερφός του Τσάρλι έχουν έναν μακροσκελή διάλογο σχετικά με το αν ο Τέρυ αποφάσισε τελικά να καταθέσει εναντίον της μαφίας ή όχι, έχει σημαδέψει την ταινία εξαιτίας της ερμηνείας και των δύο ηθοποιών αλλά περισσότερο του Μπράντο γιατί σε εκείνη ακριβώς τη σκηνή γίνεται απόλυτα ξεκάθαρο στο θεατή το πόσο βασανίζεται ο χαρακτήρας που υποδύεται. Συναισθηματικά η οθόνη κατακλύζεται εντός πέντε λεπτών από αδελφική αγάπη, από καλοσύνη, από αγωνία, από θυμό, από απογοήτευση… μα πάνω από όλα από την πλήρη σύγχυση του πρωταγωνιστή.

«Το Λιμάνι της Αγωνίας» του Ηλία Καζάν είναι μία ταινία που πέρα από την ιστορία που αφηγείται η ίδια έχει από πίσω της και μία άλλη δική της ιστορία, που κινείται μεν στο ίδιο μοτίβο αλλά είναι μία πιο προσωπική και με πολλές προεκτάσεις. Ο Ελληνο-Αρμένιος στην καταγωγή Καζάν (Ηλίας Καζαντζόγλου / 1909-2003) έφτιαξε αυτή την ταινία θέλοντας να πει από την καρέκλα του σκηνοθέτη όσα δε μπορούσε να πει ως απλός πολίτης των ΗΠΑ εκείνη την περίοδο σε όσους του ασκούσαν κριτική.

Το 1952 είχε καταθέσει σε μια επιτροπή (House of Un-American Activities Committee) κατονομάζοντας κάποιους συναδέλφους του ως κομμουνιστές, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μία μαύρη λίστα με ονόματα του Χόλυγουντ, που κατόπιν αυτού ή δεν ξαναδούλεψαν ποτέ τους ή δούλεψαν μετά από μία δεκαετία. Έκτοτε ο Καζάν στιγματίστηκε κι αποτελούσε στους κύκλους του Χόλυγουντ μία από τις πλέον αμφιλεγόμενες προσωπικότητες. Ακόμα και το 1999 που πήρε το Τιμητικό Βραβείο Όσκαρ από την Ακαδημία δεν ήταν λίγοι εκείνοι που δεν χειροκρότησαν καν (π.χ. Νικ Νόλτε) σε αντίθεση με κάποιους που τον χειροκρότησαν όρθιοι για ώρα (π.χ. Γουόρεν Μπίτι).

«Το Λιμάνι της Αγωνίας» κατάφερε να πάρει βραβείο Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Α΄Ανδρικού ρόλου, Σεναρίου, Β΄Γυναικείου, Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης, Φωτογραφίας και Μοντάζ.

Πληροφορίες για δημοσιογράφους: Σπηλιώτης Ανδρέας 2615.002009

Δ.Τ. Συνέχεια του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας» με την ταινία Φθινοπωρινή σονάτα του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν

Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού

ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

1 Μαρτίου 2017

Συνέχεια του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας» με την ταινία ‘‘Φθινοπωρινή σονάτα» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν

 

Η Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού Κοινο_Τοπία www.koinotopia.gr,συνεχίζει τις προβολές της με την ταινία ‘‘Φθινοπωρινή σονάτα» (Autumnsonata), του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν την Τετάρτη 8 Μαρτίου 8μμ. Προσέλευση 7.45μμ

H προβολή θα γίνει στον πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας, Μαιζώνος 139 και Παντανάσσης, 4ος όροφος (έναντι Δημαρχιακού Μεγάρου) στην Πάτρα με δωρεάν είσοδο αλλά με κάρτα κράτησης θέσης η οποία δίνεται από τη γραμματεία της Κοινο_Τοπίας. Θα ακολουθηθεί σειρά προτεραιότητας, πληροφορίες στο 2615.002009. Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση με αφορμή την ταινία. Συντονίζουν Κώστας Νταλιάνης και Χρήστος Σκλίβας.

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΣΟΝΑΤΑ (AUTUMN SONATA)

Σκηνοθεσία–Σενάριο: Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, Φωτογραφία: Σβεν Νίκβιστ, Μοντάζ:Σύλβια Ινγκέρμασον, Πρωταγωνιστούν: Λιβ Ούλμαν, Ίνγκριντ Μπέργκμαν, Σουηδία 1978, Έγχρωμο, Διάρκεια: 99 λεπτά

Ο Κώστας Νταλιάνης, στο site της Κοινο_Τοπίας γράφει σχετικά: Είναι πολύ δύσκολο να μιλήσει κανείς για μία ταινία που στον πυρήνα της κάνει φιλοσοφία. Και αυτό γιατί ο κινηματογράφος είναι πολύ ευνοϊκότερο μέσο για τη φιλοσοφική αναζήτηση απ’ ό,τι η ανθρώπινη γλώσσα. Η γλώσσα περιγράφει, έμμεσα, τη στιγμή που ο κινηματογράφος αποτυπώνει, άμεσα. Γι’ αυτό και θεωρώ ότι όταν ο καλός κινηματογράφος (με ό,τι μπορεί αυτό να συνεπάγεται) αγγίζει ανεπαίσθητα το χώρο της φιλοσοφίας το αποτέλεσμα είναι τουλάχιστον εντυπωσιακό.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο «καλός κινηματογράφος» χτίζεται από τον Μπέργκμαν για τον οποίο κάθε σύσταση είναι απλώς περιττή. Στη Φθινοπωρινή Σονάτα του επιχειρεί να αναδείξει μία σκληρή αναμέτρηση μεταξύ μάνας και κόρης. Η Εύα (Λιβ Ούλμαν) ζει με τον πάστορα σύζυγό της στο πρεσβυτέριο τους. Μετά από 7 χρόνια συνεχούς απουσίας την επισκέπτεται η μητέρα της, Σαρλότ (Ίνγκριντ Μπέργκμαν), διάσημη πιανίστρια μεγάλου βεληνεκούς. Η τελευταία πάσχει από μία ελαφρά κατάθλιψη, εξαιτίας του θανάτου του φίλου της.

Παρακολουθώντας την εξέλιξη της συνάντησης των δύο αυτών γυναικών γίνεται ολοένα και πιο ξεκάθαρη η ένταση και η συναισθηματική αστάθεια που καλλιεργήθηκε και στις δύο γυναίκες όλα αυτά τα χρόνια, καθώς και το γεγονός ότι ουδέποτε μίλησε η μία στην άλλη γι’ αυτό. Σταδιακά έρχονται στο φως καινούργια γεγονότα, που ανασύρουν νέα, κρυμμένα συναισθήματα, νέα παράπονα και νέο πόνο. Μία διαδοχική σειρά αντιδράσεων, από την προσποιητή χαρούμενη επανασύνδεση στις πρώτες δονήσεις και, από εκεί, στη μεγάλη έκρηξη που θα δώσει τη θέση της στην τελική ισορροπία.

Από τους διαλόγους (που, βεβαίως, είναι το μεγάλο χαρτί που παίζει η ταινία) γίνεται σαφής μία περίπτωση τρομακτικής, σχεδόν τερατώδους και σίγουρα καταστροφικής παραμέλησης της Εύα και της ανάπηρης αδερφής της, Έλενα, από τη διάσημη μαμά, η οποία ευθαρσώς παραδέχεται κάποια στιγμή ότι «πάντα νιώθω ότι μου λείπουν τα παιδιά μου, το σπίτι μου. Όταν όμως είμαι σπίτι πάντοτε συνειδητοποιώ ότι δεν είναι αυτό που ποθώ.» Από την άλλη, εξοικειωνόμαστε και με την οπτική της Σαρλότ, η οποία αν και φαινόταν πως δεν είχε ποτέ την παραμικρή ιδέα για ό,τι συνέβαινε στα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς της, πόσο μάλλον για το γεγονός ότι αιτία ήταν και είναι αποκλειστικά η ίδια, σε μία στιγμή τεράστιας ευαισθησίας ομολογεί: «Πάντα σε φοβόμουν… Φοβόμουν τις απαιτήσεις σου».

Η σύγκρουση των δύο είναι μάλλον συγκλονιστική, αφού η μία παρουσιάζεται ως καθρέφτης της άλλης και τα τραύματα της μίας φαίνεται να πληγώνουν βαθιά την άλλη. Και οι δύο ηρωίδες παρουσιάζονται να βιώνουν μία διαρκή εσωτερική πάλη με μόνη ανάγκη να αγαπήσουν και να αγαπηθούν.

Η σφραγίδα του Μπέργκμαν αποτυπώνεται στο γεγονός ότι αυτή η αναμέτρηση μάνας και κόρης προχωρά λίγο βαθύτερα προκειμένου να ξύσει δικές μας πληγές, να μας βάλει να αναμετρηθούμε με τους δικούς μας δαίμονες, στο έλεος της δικής μας ανάγκης για αγάπη και στοργή. Οι διάλογοι κυλούν πάνω σε μία φιλοσοφική βάση, η οποία βρίθει από ερωτήματα και προβληματισμούς για τον έρωτα, το θάνατο, την οικογένεια, τη μητρική στοργή, την αλήθεια και το ψέμα.

Όλο αυτό το παιχνίδι εξουσίας (συναισθηματικής, που είναι η πιο ισχυρή) συνοδεύεται από τις σονάτες του Σοπέν, του Χέντελ και του Μπαχ. Πραγματικά δε θα μπορούσε να συνοδεύεται καλύτερα η ταινία από άλλη μουσική. Υπάρχει σχεδόν μία συνομιλία μεταξύ των δύο ειδών.

Ούλμαν και Μπέργκμαν δίνουν καταπληκτικές ερμηνείες, επιβεβαιώνοντας τις βλέψεις του σκηνοθέτη για το συγκεκριμένο δίδυμο. Η ταινία, που έμελλε να είναι το κύκνειο άσμα της Ίνγκριντ Μπέργκμαν, τιμήθηκε, μεταξύ άλλων, με τα βραβεία Χρυσής σφαίρας ξενόγλωσσης ταινίας 1978 κι ερμηνείας για την ίδια από πολλές ενώσεις Αμερικανών κριτικών, ενώ διεκδίκησε επίσης Όσκαρ ερμηνείας και σεναρίου.

 

 Πληροφορίες για δημοσιογράφους: Σπηλιώτης Ανδρέας 2615.002009

Δ.Τ. Συνέχεια του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας» με την ταινία ‘‘Και μόνο την αλήθεια» του Ροντ Λιούρι

Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού

ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ  www.koinotopia.gr

 

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

31 Ιανουαρίου 2017

 

Συνέχεια του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας»

με την ταινία ‘‘Και μόνο την αλήθεια» του Ροντ Λιούρι

 

Η Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού Κοινο_Τοπία www.koinotopia.gr, συνεχίζει τις προβολές της με την ταινία ‘‘Και μόνο την αλήθεια» (Nothing but the truth) του Ροντ Λιούρι τηνΤετάρτη 8 Φεβρουαρίου 8μμ. Προσέλευση 7.45μμ

H προβολή θα γίνει στον πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας, Μαιζώνος 139και Παντανάσσης, 4ος όροφος (έναντι Δημαρχιακού Μεγάρου) στην Πάτρα με δωρεάν είσοδο αλλά με κάρτα κράτησης θέσης η οποία δίνεται από τη γραμματεία της Κοινο_Τοπίας. Θα ακολουθηθεί σειρά προτεραιότητας, πληροφορίες στο 2615.002009. Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση με αφορμή την ταινία. ΣυντονίζουνΚώστας Νταλιάνης και Χρήστος Σκλίβας.

ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ (NOTHING BUT THE TRUTH)

Σκηνοθεσία–Σενάριο: Ροντ Λιούρι, Φωτογραφία: Άλικ Σαχάροφ,Μοντάζ: Σάρα Μπόιντ, Μουσική: Λάρι Γκρουπέ, Πρωταγωνιστούν:Κέιτ Μπεκινσέιλ, Άλαν Άλντα, Βέρα Φαρμίγκα, Ματ Ντίλον, Η.Π.Α. 2008 , Έγχρωμο, Διάρκεια: 107 λεπτά

Ο Κώστας Νταλιάνης, στο site της Κοινο_Τοπίας γράφει σχετικά: Η Ρέιτσελ Άρμστρονγκ (Κέιτ Μπεκινσέιλ) είναι μια νεαρή ρεπόρτερ που εργάζεται στην Capitol Sun Times, μια μεγάλη ημερήσια εφημερίδα της Ουάσινγκτον. Με ένα εκρηκτικό άρθρο η Ρέιτσελ αποκαλύπτει την ταυτότητα μιας μυστικής πράκτορα της CIA που ονομάζεται Έρικα Βαν Ντόρεν (Βέρα Φαρμίγκα). Αμέσως μετά τη δημοσίευση του άρθρου, η κυβέρνηση απαιτεί να μάθει την ταυτότητα της πηγής της Ρέιτσελ, όμως η τολμηρή δημοσιογράφος, με την υποστήριξη του άντρα της, της αρχισυντάκτριας της και του δικηγόρου της εφημερίδας, αντιστέκεται στις πιέσεις του χαρισματικού και φιλόδοξου εισαγγελέα Πέιτον Ντιμπουά (Ματ Ντίλον). Η υπόθεση φτάνει στα δικαστήρια και η επίμονη άρνηση της Ρέιτσελ να αποκαλύψει την πηγή της την οδηγεί στη φυλακή. Ενώ παρακολουθούμε από κοντά τις δύσκολες στιγμές που περνάει η δημοσιογράφος στη φυλακή, παράλληλα με τις υπεράνθρωπες προσπάθειες του δικηγόρου της (Άλαν Άλντα), το ερώτημα παραμένει: ποια είναι η πηγή της και γιατί η Ρέιτσελ θυσιάζει τόσα πολλά για να την προστατεύσει;

Το βάρος του φιλμ επιμερίζεται μεταξύ των προσωπικών επιπτώσεων που έχει η υπόθεση για τους εμπλεκόμενους και ενός πολύ ενδιαφέροντος ζητήματος στάθμισης συμφερόντων. Έχουμε λοιπόν μια ειδικότερη έκφανση του δικαιώματος της ελευθερίας του λόγου, την ελευθερία του τύπου. Ένας από τους περιορισμούς του δικαιώματος αυτού είναι η εθνική ασφάλεια. Σε τι έκταση όμως θα πρέπει να φτάνει η συστολή του δικαιώματος, προκειμένου να διαφυλαχθεί η εθνική ασφάλεια; Μήπως η επιβολή αποκάλυψης του ονόματος των πληροφοριοδοτών των εκπροσώπων του Τύπου στο όνομα της εθνικής ασφάλειας συνιστά απαράδεκτο περιορισμό ενός θεμελιώδους συνταγματικού δικαιώματος και συνεπώς προκαλεί τη διατάραξη της ομαλής λειτουργίας του δημοκρατικού πολιτεύματος; Μήπως έχουμε φτάσει σε μια εποχή που, στο όνομα της ικανοποίησης ενός γενικού και αόριστου αισθήματος ασφάλειας και στο όνομα μιας νεφελώδους, «ασύμμετρου» απειλής, καταστρατηγούμε βασικές συνταγματικές αρχές;

Η ταινία αυτή του πρώην κριτικού και νυν σεναριογράφου και σκηνοθέτη Ροντ Λιούρι στηρίζεται στην πραγματική ιστορία της δημοσιογράφου των «New York Times», Τζούντιθ Μίλερ, που επέλεξε να φυλακιστεί παρά να αποκαλύψει την πηγή της σχετικά με άρθρο της για τις βρόμικες δουλειές της CIA. Ο Λιούρι αλλάζει το πολιτικό υπόβαθρο της πραγματικής ιστορίας (οι αποκαλύψεις της Μίλερ αναφέρονταν στον πόλεμο του Ιράκ) με μια συνωμοσία για δολοφονία του Αμερικανού προέδρου δήθεν από την κυβέρνηση της Βενεζουέλας, για να δοθεί στον πρόεδρο η δικαιολογία να επιτεθεί σ’ αυτήν.

Ο Λιούρι κατορθώνει να διατηρήσει τις ισορροπίες μεταξύ νομικού προβληματισμού και προσωπικού δράματος και αποσπά μεστές και καλοζυγισμένες ερμηνείες από το σύνολο του καστ. Κρατά δε τα πάντα σε ρεαλιστικό επίπεδο και αποφεύγει μελοδραματισμούς και ευκολίες που έκαναν αισθητή την παρουσία τους σε παλιότερες δουλειές του. ΗΚέιτ Μπέκινσεϊλ, που εδώ ξεφεύγει από τη βαμπιρική παρουσία της στο «Underworld», δίνει μια δυναμική, συγκινητική ερμηνεία στο ρόλο της αγωνίστριας δημοσιογράφου. Ο Λιούρι επιλέγει για επίλογο μια έξυπνη ανατροπή, που προκαλεί την έκπληξη και τη συγκίνηση του θεατή.

 

Πληροφορίες για δημοσιογράφους: Σπηλιώτης Ανδρέας 2615.002009

Δ.Τ. Συνέχεια του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας» με την ταινία »Το πορφυρό ρόδο του Καΐρου»

Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού

ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr

 

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

4 Ιανουαρίου 2017

 

Συνέχεια του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας» με την ταινία ‘‘Το πορφυρό ρόδο του Καΐρου» του Woody Allen

 

Η Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού Κοινο_Τοπία www.koinotopia.gr, συνεχίζει για τη φετινή χρονιά τις προβολές της με την ταινία ‘‘Το πορφυρό ρόδο του Καΐρου» (The Purple Rose of Cairo), του Woody Allen την Τετάρτη 11 Ιανουαρίου 8μμ.Προσέλευση 7.45μμ

H προβολή θα γίνει στον πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας, Μαιζώνος 139και Παντανάσσης, 4ος όροφος (έναντι Δημαρχιακού Μεγάρου) στην Πάτρα με δωρεάν είσοδο αλλά με κάρτα κράτησης θέσης η οποία δίνεται από τη γραμματεία της Κοινο_Τοπίας. Θα ακολουθηθεί σειρά προτεραιότητας, πληροφορίες στο 2615.002009. Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση με αφορμή την ταινία. Συντονίζουν Κώστας Νταλιάνης και Χρήστος Σκλίβας.

ΤΟ ΠΟΡΦΥΡΟ ΡΟΔΟ ΤΟΥ ΚΑΪΡΟΥ (THE PURPLE ROSE OF CAIRO)

Σκηνοθεσία–Σενάριο: Γούντι Άλεν, Φωτογραφία: Γκόρντον Γουίλις,Μοντάζ: Σούζαν Μορς, Μουσική: Ντικ Χάιμαν, Πρωταγωνιστούν: Μία Φάροου, Ντάνι Αγιέλο, Τζεφ Ντάνιελς, Η.Π.Α. 1985, Έγχρωμο / Ασπρόμαυρο, Διάρκεια: 82 λεπτά

Ο Κώστας Νταλιάνης, στο site της Κοινο_Τοπίας γράφει σχετικά:Αυτή η θαυμάσια, νοσταλγική κωμωδία αποφεύγει τη γνωστή φόρμουλα του Γούντι Άλλεν, με τους νευρωτικούς Νεοϋορκέζους, που έχουν προβλήματα με τις σχέσεις τους. Τόσο οι νευρωτικοί του μονόλογοι, όσο και ο ίδιος ο Άλλεν απουσιάζουν. Οι θαυμαστές του σεναριογράφου-σκηνοθέτη δεν πρέπει, ωστόσο, να ανησυχούν, γιατί οι ξεκαρδιστικές ατάκες και οι περίεργοι χαρακτήρες είναι κι εδώ παρόντες. «Το Πορφυρό ρόδο του Καΐρου» μιλά για την αγάπη, τη μεγαλύτερη, ίσως, αγάπη του Άλλεν, αυτή για τον κινηματογράφο και αποτελεί φόρο τιμής στις μαγικές δυνάμεις της μεγάλης οθόνης.

Η ταινία μας αφηγείται την ιστορία της Σεσίλιας (Μία Φάροου), μιας φτωχής σερβιτόρας, η οποία, κατά τη διάρκεια της οικονομικής κατάρρευσης (το 1935), περνάει τον περισσότερο χρόνο της βλέποντας ταινίες. Γνωρίζουμε ότι οι Αμερικάνοι στα χρόνια του οικονομικού Κραχ χρειάζονταν την αισιοδοξία του κινηματογράφου. «Ξεχνάω τις λύπες μου», εξομολογείται η νεαρή γυναίκα, την οποία τρομοκρατεί στο σπίτι ο άξεστος και άνεργος σύζυγός της (Ντάνι Αγιέλο). Μόνο βλέποντας γενναίους κι αήττητους ήρωες στην οθόνη μπορεί να αντεπεξέλθει στην εφιαλτική της καθημερινότητα. Η Μία Φάροου (στην τέταρτη συνεργασία της με τον Άλλεν, από τις δεκατρείς συνολικά), την ερμηνεύει σαν μια γλυκιά, απονήρευτη και διστακτική κοπέλα.

Καθώς η Σεσίλια παρακολουθεί, για 5η φορά, μια ταινία με τον τίτλο «Το Πορφυρό ρόδο του Καΐρου», ο γοητευτικός ήρωας (Τζεφ Ντάνιελς) βγαίνει από την οθόνη, για να την γνωρίσει, ενώ οι υπόλοιποι θεατές διαμαρτύρονται και ζητούν τα λεφτά τους πίσω.

Η ζωή, βέβαια, δεν είναι ποτέ τόσο απλή και ονειρική, όπως στις ταινίες κι έτσι η τολμηρή πρωτοβουλία του ήρωα έχει ανησυχητικές συνέπειες. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες της ταινίας περιφέρονται άσκοπα στη μεγάλη οθόνη, οργισμένοι κι αμήχανοι. Το Χολιγουντιανό στούντιο είναι έντρομο στη σκέψη ότι οι χαρακτήρες των ταινιών του θα μπορούσαν, ξαφνικά, να αναπτύξουν δική τους βούληση. Τα πράγματα είναι απλά μόνο στις ζωές του ήρωα και της Σεσίλιας, που πείθουν τους εαυτούς τους ότι μπορούν, απλώς, να χαθούν στο ηλιοβασίλεμα και να ζήσουν το αίσιο τέλος τους.

Προκειμένου να αποφύγουν το οικονομικό φιάσκο, οι χολιγουντιανοί παραγωγοί στέλνουν τον ηθοποιό, που υποδύεται τον ήρωα της ταινίας, να αποπλανήσει τη Σεσίλια. Παρόλο που ο φανταστικός χαρακτήρας είναι ευγενικός και ρομαντικός, ο ηθοποιός, που τον ενσαρκώνει, είναι κυνικός και αλαζόνας. Παίζοντας και τους δύο ρόλους, ο Ντάνιελς θίγει με ειρωνικό τρόπο τις διαφορές μεταξύ του ιδανικού και του πραγματικού άντρα. Γοητευμένη και από τους δύο, η Σεσίλια υφίσταται μια εκπληκτική μεταμόρφωση, από Σταχτοπούτα σε όμορφη πριγκίπισσα, η οποία, χάρη στην εξαιρετική ερμηνεία της Φάροου, γίνεται πιστευτή.

Μερικές από τις καλύτερες στιγμές της ταινίας βασίζονται στο ότι ο ήρωας δε γνωρίζει τίποτα από την πραγματική ζωή και οι εμπειρίες του περιορίζονται σε αυτές, που του έχουν δοθεί από το σενάριο της ταινίας. Για παράδειγμα, μπορεί να οδηγήσει ένα αυτοκίνητο, επειδή οδηγεί και στην ταινία, αλλά δε μπορεί να το ξεκινήσει, γιατί στην ταινία ποτέ δεν χρειάστηκε να το κάνει. Είναι άψογος στο φλερτ, ξέρει πως να γλυκομιλά σε μια κοπέλα και να της κρατά το χέρι, αλλά, όταν πλησιάζει η κρίσιμη στιγμή, επειδή στην ταινία έχουμε fade-out, ο ήρωας δεν έχει ιδέα τι να κάνει.

«Το Πορφυρό ρόδο του Καΐρου» είναι ένας διαλογισμός πάνω στην αυταπάτη, στην αντίθεση φαντασίας και πραγματικότητας. Ο Άλλεν έχει επανειλημμένα πει ότι αυτή είναι η αγαπημένη του ταινία από όσες έχει κάνει, επειδή μόνο εδώ κατάφερε να έρθει τόσο κοντά στην πρωταρχική έμπνευσή του.

Το τέλος της ταινίας δεν είναι αισιόδοξο. Σε μια μεταγενέστερη συνέντευξη του ο Άλλεν δήλωσε πως το νόημα της ταινίας συνοψίζεται στο ότι «η ζωή είναι εν τέλει απογοητευτική». Η αξέχαστη ατάκα της Σεσίλια: «Γνώρισα έναν υπέροχο άνδρα. Είναι φανταστικός, αλλά τι πειράζει; Δε μπορείς να έχεις τα πάντα» θυμίζει τη διάσημη τελευταία ατάκα του «Μερικοί το προτιμούν καυτό» (1959): «Κανείς δεν είναι τέλειος» κι ενισχύει την πίστη μας στις μαγικές δυνάμεις του κινηματογράφου.


Πληροφορίες για δημοσιογράφους: Σπηλιώτης Ανδρέας 2615.002009