Επισκέψεις


31
Μοναδικοί
Επισκέπτες

Καιρός


31
Unique
Visitors

Δ.Τ. Πρεμιέρα του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας» για τη σαιζόν 2017-18 με την ταινία Ο ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ ΚΙ ΕΓΩ (Withnail & I)

Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού

ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr

 

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

17 Οκτωβρίου 2017

Πρεμιέρα του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας» για τη σαιζόν 2017-18 με την ταινία Ο φίλος μου κι εγώ (Withnail & I)

 

Η Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού Κοινο_Τοπία www.koinotopia.grξεκινά για τη φετινή χρονιά τις προβολές της με την ταινία Ο φίλος μου κι εγώ (Withnail & I), του Bruce Robinson την Τετάρτη 25 Οκτωβρίου και ώρα 8μμ. Προσέλευση 7.45μμ

H προβολή θα γίνει στον πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας, Μαιζώνος 139 και Παντανάσσης, 4ος όροφος (έναντι Δημαρχιακού Μεγάρου) στην Πάτρα με δωρεάν είσοδο αλλά με κάρτα κράτησης θέσης η οποία δίνεται από τη γραμματεία της Κοινο_Τοπίας. Θα ακολουθηθεί σειρά προτεραιότητας, πληροφορίες στο 2615.002009. Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση με αφορμή την ταινία. Συντονίζουν Κώστας Νταλιάνης και Χριστίνα Σκούτα.

Ο φίλος μου κι εγώ (Withnail & I)

Σκηνοθεσία και Σενάριο: Bruce Robinson, Χώρα: Ηνωμένο Βασίλειο (1987), Διάρκεια:107 λεπτά, Μουσική: David DundasRick Wentworth, Φωτογραφία: Peter Hannan,Παίζουν: Paul McGannRichard EGrantRichard Griffiths

Ο Κώστας Νταλιάνης, στο site της Κοινο_Τοπίας γράφει σχετικά: Μπορεί οι επόμενες ταινίες του Μπρους Ρόμπινσον να ήταν απογοητευτικές, αυτό, όμως, δε μειώνει την ιδιάζουσα γοητεία του ντεμπούτου του. Η ταινία αυτή αποτελεί έναν νοσταλγικό και κωμικό απολογισμό της φτωχής και άθλιας ζωής στο Κάμντεν Τάουν του Λονδίνου στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και στηρίζεται, εν πολλοίς, στη ζωή του ίδιου του σκηνοθέτη.

Ο Ρίτσαρντ Γκραντ είναι απολαυστικός και αλησμόνητος στο ρόλο του Γουίθνεϊλ, ενός μεσοαστού άσωτου υιού, ο οποίος ζει φτωχικά, ενώ -μάταια και σπάνια- ψάχνει δουλειά ως ηθοποιός. Η ταινία αυτή ήταν μόλις η δεύτερη του Γκραντ και παρά το γεγονός, ότι σήμερα στην φιλμογραφία του υπάρχουν πάνω από 60 κινηματογραφικές ταινίες, έχει συνδεθεί άρρηκτα με το «Withnail and I».

Ο Πολ Μακ Γκαν μας αγγίζει εξίσου στο ρόλο του πιο συνετού, (ελαφρώς) πιο ευσυνείδητου και όμορφου νεαρού συγκατοίκου του, που ουσιαστικά αποτελεί το alter egoτου σκηνοθέτη. Το παράξενο είναι ότι ο ρόλος αυτός δεν έχει όνομα και στα credits της ταινίας αναφέρεται ως «…& I». Για τους παρατηρητικούς φαν της ταινίας, βέβαια, δεν ήταν δύσκολο να διαβάσουν το όνομά του στο κοντινό πλάνο ενός γράμματος: «Μάργουντ».

Οι δυό τους, με αφορμή το άνοιγμα μιας βεντέτας σε ένα μπαρ, αποφασίζουν να αφήσουν πίσω τους τη μιζέρια του βρώμικου δωματίου τους στο βόρειο Λονδίνο και φεύγουν για φτηνές διακοπές στην περιοχή των λιμνών, σε ένα εξοχικό σπίτι, που ανήκει στον χοντρό και υπερφίαλο ομοφυλόφιλο θείο του Γουίθνεϊλ, τον Μόντυ (Ρίτσαρντ Γκρίφιθς). Οι δύο εξαθλιωμένοι, αλκοολικοί και ναρκομανείς φίλοι μπερδεύονται, αγριεύουν και πολιορκούνται από τους επαρχιώτικους τρόπους των άξεστων χωρικών και τους πόθους του θείου.

Είναι αξιοσημείωτο, ότι ο ρόλος του θείου Μόντυ βασίστηκε στο σκηνοθέτη Φράνκο Τζεφιρέλι, που ήταν ανοιχτά ομοφυλόφιλος. Ο Μπρους Ρόμπινσον, που αρχικά ήταν ηθοποιός, είχε καταγγείλει, ότι στα γυρίσματα μιας ταινίας του Τζεφιρέλι, ο τελευταίος τον παρενοχλούσε σεξουαλικά, απαγγέλλοντάς του συγχρόνως ποίηση.

Το «Withnail and I» είναι μια αλησμόνητη ταινία, την ατμόσφαιρα της οποίας πολλές μεταγενέστερες ταινίες προσπάθησαν να αναπαράγουν. Η παρουσίαση της ιστορίας και το ηθικό δίδαγμα (ο συγκάτοικος βλέπει τελικά ότι η συνεχής ανευθυνότητα του Γουίθνεϊλ είναι λάθος και αναλαμβάνει τις ευθύνες της καριέρας του) δεν είναι τόσο σημαντική όσο οι κωμικές ατάκες, τα αστεία συμβάντα και η ελαφρώς γκροτέσκα υπερβολή, που ενισχύει την κωμική νοσταλγία του παρελθόντος και τους απολαυστικούς, αν και κάπως απωθητικούς, ολοζώντανους χαρακτήρες. Διάλογοι της ταινίας έχουν περάσει, μάλιστα, στην καθομιλουμένη στην Αγγλία, όπως η ατάκα του Γουίθνεϊλ, «Fork it!».


Πληροφορίες για δημοσιογράφους: Σπηλιώτης Ανδρέας 2615.002009

Δ.Τ. Η «ΣΙΝΕ-ΠΑΡΕΑ» της Κοινο_Τοπίας προβάλει οκτώ ποιοτικές ταινίες για την περίοδο 2017-18

Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού

ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

5 Οκτωβρίου 2017

 

Η «ΣΙΝΕ-ΠΑΡΕΑ» της Κοινο_Τοπίας

προβάλει οκτώ ποιοτικές ταινίες για την περίοδο 2017-18

Η Eταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr στα πλαίσια των πολιτιστικών της δράσεων, συνεχίζει για μία ακόμη χρονιά τον κύκλο των προβολών της  ανανεώνοντας το ραντεβού με τους φίλους της Έβδομης Τέχνης.

Μετά την προβολή των ταινιών ακολουθεί εποικοδομητική συζήτηση, καθώς όλοι θα μπορούν να εκφράσουν την προσωπική τους άποψη, ανεξάρτητα των κινηματογραφικών τους γνώσεων. Γιατί αυτό αποτελεί τη «συνταγή» μιας επιτυχημένης ταινίας: Αφενός κατά τη διάρκεια της να ψυχαγωγείσαι, να χάνεις την αίσθηση του χρόνου κι αφετέρου μετά το πέρας της να έχεις τη θέληση να κουβεντιάσεις σχετικά με αυτήν.

Οι συγκεκριμένες ταινίες επιλέχτηκαν με τη λογική να μην είναι πολυπαιγμένες, ώστε να έχει κάποιος την ευκαιρία να τις ανακαλύψει ίσως για πρώτη φορά. Αν έστω ένας χαρακτήρας, μια σκηνή, ένας διάλογος από την ταινία χαραχτεί στη μνήμη ενός θεατή και γίνει κτήμα του, τότε θα έχει επιτευχθεί ο στόχος.

Οι προβολές θα γίνονται μια φορά το μήνα (ημέρα Τετάρτη) στον πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας, Μαιζώνος 139 και Παντανάσσης 4ος όροφος (έναντι Δημαρχιακού Μεγάρου) στην Πάτρα με δωρεάν είσοδο αλλά με κάρτα κράτησης θέσης η οποία δίνεται από τη γραμματεία της Κοινο_Τοπίας. Θα ακολουθηθείτε σειρά προτεραιότητας. Πληροφορίες στο 2615.002009. Ώρα προσέλευσης 7.45μμ. Έναρξη προβολής 8μμ. Υπεύθυνοι για τη φετινή περιπλάνηση θα είναι ο Κώστας Νταλιάνης, η Χριστίνα Σκούτα και ο Χρήστος Σκλίβας.

Πρόγραμμα προβολών της Σινε-Παρέας για την περίοδο 2017-18

1.  25/10 Ο φίλος μου κι εγώ (Withnail & I), Ηνωμένο Βασίλειο (1987), σε σκηνοθεσία Bruce Robinson

2.  15/11 Επικίνδυνες σχέσεις (Dangerous liaisons), ΗΠΑ-Ηνωμένο Βασίλειο (1988),σε σκηνοθεσία Stephen Frears

3.  13/12 Πριν το ξημέρωμα (Before sunrise), ΗΠΑ-Αυστρία-Ελβετία (1995), σε σκηνοθεσία Richard Linklater

4.  17/1 Με τα μάτια του έρωτα (Proof), Αυστραλία (1991), σε σκηνοθεσία Jocelyn Moorhouse

5.  21/2 Μετά τα μεσάνυχτα (After hours), ΗΠΑ (1985), σε σκηνοθεσία Μartin Scorsese

6.  21/3 Παίζοντας στα τυφλά (Hollywood ending), ΗΠΑ (2002), σε σκηνοθεσία Woody Allen

7.  18/4 Χτυπημένος από έρωτα (Punch drunk love), ΗΠΑ (2002), σε σκηνοθεσία Paul Thomas Anderson

8.  9/5 Είναι τρελοί αυτοί οι Βόρειοι (Bienvenue chez les Ch’tis), Γαλλία (2008), σε σκηνοθεσία Dany Boon

 

Πληροφορίες για δημοσιογράφους: Σπηλιώτης Ανδρέας 2615.002009

Δ.Τ. Συνέχεια του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας» με την ταινία Τυχερή κι ευτυχισμένη του Mike Leigh

Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού

ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

24 Απριλίου 2017

Συνέχεια του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας»

με την ταινία ‘‘Τυχερή κι ευτυχισμένη» του Μάικ Λι

 

Η Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού Κοινο_Τοπία www.koinotopia.gr,συνεχίζει τις προβολές της με την ταινία ‘‘Τυχερή κι ευτυχισμένη» (Happy-Go-Lucky) του Μάικ Λι την Τετάρτη 3 Μαΐου 8μμ. Προσέλευση 7.45μμ

H προβολή θα γίνει στον πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας, Μαιζώνος 139 και Παντανάσσης, 4ος όροφος (έναντι Δημαρχιακού Μεγάρου) στην Πάτρα με δωρεάν είσοδο αλλά με κάρτα κράτησης θέσης η οποία δίνεται από τη γραμματεία της Κοινο_Τοπίας. Θα ακολουθηθεί σειρά προτεραιότητας, πληροφορίες στο 2615.002009. Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση με αφορμή την ταινία. Συντονίζουν Κώστας Νταλιάνης και Χρήστος Σκλίβας.

ΤΥΧΕΡΗ ΚΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ (HAPPY-GO-LUCKY)

Σκηνοθεσία–Σενάριο: Μάικ Λι, Φωτογραφία: Ντικ Πόουπ, Πρωταγωνιστούν: Σάλι Χόκινς, Έντι Μάρσαν, Αγγλία 2008, Έγχρωμο, Διάρκεια: 118 λεπτά

Ο Κώστας Νταλιάνης, στο site της Κοινο_Τοπίας γράφει σχετικά: Ο Μάικ Λι, πιο ανθρωπιστής από ποτέ, δημιουργεί μια χαμηλότονη κωμωδία χωρίς συγκεκριμένο σενάριο. Η ταινία εστιάζει σε ορισμένες στιγμές της ζωής της Πόπι, μιας δασκάλας δημοτικού σχολείου. Η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στη σαχλαμάρα και την ουσιαστική κωμωδία είναι ιδιαίτερα λεπτή και ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος του μοιραίου λάθους. Ο Μάικ Λι όμως κερδίζει το στοίχημα με τον εαυτό του γιατί ακριβώς πλάθει μια ηρωίδα με γήινα χαρακτηριστικά, προσθέτει στο σενάριο του τις απαραίτητες δόσεις γέλιου και δράματος και επεξεργάζεται κατάλληλα τους λιτούς και ανθρώπινους διαλόγους.

Η Πόπι είναι το είδος του ανθρώπου που θα θέλαμε να είμαστε αλλά φοβόμαστε. Είναι χαμογελαστή, πρόσχαρη, αντιμετωπίζει τους πάντες και τα πάντα με γέλιο, διασκεδάζει και χαίρεται τη ζωή της. Είναι όμως αποδεκτή μια διαφοροποιημένη συμπεριφορά, μέσα στο ομοιογενές σύνολο; Η Πόπι έχει τα χαρακτηριστικά ενός υπερβολικά καλοσυνάτου ατόμου που καταβάλλει προσπάθειες να επιβιώσει στη σύγχρονη κοινωνία. Είναι μια γυναίκα τυχερή και ευτυχισμένη γι’ αυτήν και κάθε άλλη της επιλογή. Αποτέλεσμα, η συμπεριφορά της να μοιάζει στα μάτια των άλλων τρομακτική και συνάμα αφελής. Ο ρόλος ερμηνεύεται από τη Σάλι Χόκινς σατανικά όμορφα, χαριτωμένα, προσγειωμένα και κωμικά, αποδίδοντας ακριβώς τα χαρακτηριστικά που της προσδίδει ο τίτλος.

Ο Μάικ Λι καταφέρνει τελικά να αντιπαραβάλλει την ανθρώπινη ευτυχία απέναντι στον ρατσισμό, την κακοποίηση και τον ανθρώπινο εξευτελισμό όπως αυτά παρουσιάζονται στην ταινία. Ο σχεδόν ειρωνικός τίτλος της παραπέμπει ακριβώς σ’ ένα πρόσωπο που νιώθει τυχερό και ευτυχισμένο. Εκείνοι όμως που θα έπρεπε πραγματικά να καταλαμβάνονται από τέτοιου είδους συναισθήματα είναι όλοι όσοι ζουν δίπλα σε αυτό. Τελικά ο άνθρωπος μπορεί να αντέξει το βάρος μιας τόσο μεγάλης ευτυχίας;

Πληροφορίες για δημοσιογράφους: Σπηλιώτης Ανδρέας 2615.002009

Δ.Τ. Συνέχεια του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας» με την ταινία..Το λιμάνι της αγωνίας του Ηλία Καζάν

Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού

ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ  www.koinotopia.gr

 

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

31 Μαρτίου 2017

Συνέχεια του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας»

με την ταινία ‘‘Το λιμάνι της αγωνίας» του Ηλία Καζάν

 

Η Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού Κοινο_Τοπία www.koinotopia.gr,συνεχίζει τις προβολές της με την ταινία ‘‘Το λιμάνι της αγωνίας» (On thewaterfront), του Ηλία Καζάν την Τετάρτη 5 Απριλίου 8μμ. Προσέλευση 7.45μμ

H προβολή θα γίνει στον πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας, Μαιζώνος 139 και Παντανάσσης, 4ος όροφος (έναντι Δημαρχιακού Μεγάρου) στην Πάτρα με δωρεάν είσοδο αλλά με κάρτα κράτησης θέσης η οποία δίνεται από τη γραμματεία της Κοινο_Τοπίας. Θα ακολουθηθεί σειρά προτεραιότητας, πληροφορίες στο 2615.002009. Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση με αφορμή την ταινία. Συντονίζουν Κώστας Νταλιάνης και Χρήστος Σκλίβας.

ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΑΓΩΝΙΑΣ (ON THE WATERFRONT)

Σκηνοθεσία: Ηλία Καζάν, Σενάριο: Μπαντ Σούλμπεργκ, Φωτογραφία: Μπόρις Κάουφμαν, Μοντάζ: Τζιν Μίλφορντ, Μουσική: Λέοναρντ Μπερνστάιν,Πρωταγωνιστούν: Μάρλον Μπράντο, Καρλ Μάλντεν, Εύα Μαρί Σεντ, Ροντ Στάιγκερ,Η.Π.Α. 1954, Ασπρόμαυρο, Διάρκεια: 108 λεπτά

Ο Κώστας Νταλιάνης, στο site της Κοινο_Τοπίας γράφει σχετικά: Ήρωας της ταινίας είναι ο Τέρυ Μαλόυ (Μάρλον Μπράντο), ο οποίος δουλεύει ως λιμενεργάτης στο Χομπόκεν του Νιου Τζέρσευ. Είναι ένας νεαρός, με σύντομη προϊστορία στο επαγγελματικό μποξ. Ο Τέρυ είναι ο μικρός αδερφός του Τσάρλυ (Ροντ Στάιγκερ), του δεξιού χεριού του αρχηγού της σπείρας που ελέγχει το συνδικάτο του λιμενεργατών. Θέλοντας και μη ο Τέρυ συμμετέχει σε κάποιες από τις βρωμο-δουλειές τους της τοπικής μαφίας. Σιγά-σιγά όμως τα όσα συμβαίνουν τον φέρνουν σε ηθική σύγκρουση με τη συνείδησή του κι έτσι από τσιράκι γίνεται απειλή. Αν μιλήσει στην Επιτροπή Εγκλήματος, τότε ο αρχηγός της σπείρας, κι ο αδερφός του μαζί αλλά κι όσοι συμμετέχουν στη μαφία, θα βγουν από τη μέση. Οπότε το ερώτημα που αιωρείται είναι το ποιος θα επικρατήσει: Η αφυπνισμένη συνείδηση του Τέρυ ή ο σαθρός τρόπος λειτουργίας επί δεκαετίες ενός ολόκληρου μικρόκοσμου και των διαχειριστών του;

Το αμερικάνικο σινεμά στιγματίστηκε από το μεγαλείο μερικών σκηνών, μερικών διαλόγων και μονολόγων (οι δύο μονόλογοι του ιερέα, που τον υποδύεται ο Καρλ Μάλντεν, κι ειδικά ο δεύτερος στο αμπάρι, δίχως ίχνος μελοδραματισμού καταφέρνει να είναι εξαιρετικά δυνατός), αλλά πάνω από όλα από την ερμηνεία του Μάρλον Μπράντο. Ο Μπράντο στο «Λιμάνι της Αγωνίας» κάνει την ταινία να μοιάζει πιο σημαντική από ό,τι είναι από μόνη της αλλά και ταυτόχρονα πιο διαχρονική. Ο Καζάν θαύμαζε την υποκριτική δεινότητα του Μπράντο. Κι αυτό φαίνεται να το εκμεταλλεύεται και με τη σκηνοθεσία του. Τα κοντινά του Μάρλον Μπράντο δεν είναι παρά ελάχιστα. Στην πλειοψηφία η κάμερα τον καδράρει σε μεσαία πλάνα (φαίνεται ολόκληρος από τη μέση και πάνω) και κάποιες φορές με μία πολύ μικρή γωνία λίγο πιο πάνω από αυτόν, για να μπορεί να καταγράψει τις κινήσεις των χεριών του, το πως σκύβει ή σηκώνει ή γυρίζει το κεφάλι, το πως συμμετέχει γενικώς όλο αυτό το μέρος του σώματός του την ώρα που ερμηνεύει τον ρόλο του… ακόμα και το πως μασάει την τσίχλα όταν φλερτάρει με την αδερφή ενός νεκρού λιμενεργάτη (Εύα Μαρί Σεντ).

Η κλασική σκηνή – με την κλασική ατάκα «I coulda been a contender» – στο πίσω κάθισμα ενός ταξί όπου ο Τέρυ κι ο μεγάλος αδερφός του Τσάρλι έχουν έναν μακροσκελή διάλογο σχετικά με το αν ο Τέρυ αποφάσισε τελικά να καταθέσει εναντίον της μαφίας ή όχι, έχει σημαδέψει την ταινία εξαιτίας της ερμηνείας και των δύο ηθοποιών αλλά περισσότερο του Μπράντο γιατί σε εκείνη ακριβώς τη σκηνή γίνεται απόλυτα ξεκάθαρο στο θεατή το πόσο βασανίζεται ο χαρακτήρας που υποδύεται. Συναισθηματικά η οθόνη κατακλύζεται εντός πέντε λεπτών από αδελφική αγάπη, από καλοσύνη, από αγωνία, από θυμό, από απογοήτευση… μα πάνω από όλα από την πλήρη σύγχυση του πρωταγωνιστή.

«Το Λιμάνι της Αγωνίας» του Ηλία Καζάν είναι μία ταινία που πέρα από την ιστορία που αφηγείται η ίδια έχει από πίσω της και μία άλλη δική της ιστορία, που κινείται μεν στο ίδιο μοτίβο αλλά είναι μία πιο προσωπική και με πολλές προεκτάσεις. Ο Ελληνο-Αρμένιος στην καταγωγή Καζάν (Ηλίας Καζαντζόγλου / 1909-2003) έφτιαξε αυτή την ταινία θέλοντας να πει από την καρέκλα του σκηνοθέτη όσα δε μπορούσε να πει ως απλός πολίτης των ΗΠΑ εκείνη την περίοδο σε όσους του ασκούσαν κριτική.

Το 1952 είχε καταθέσει σε μια επιτροπή (House of Un-American Activities Committee) κατονομάζοντας κάποιους συναδέλφους του ως κομμουνιστές, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μία μαύρη λίστα με ονόματα του Χόλυγουντ, που κατόπιν αυτού ή δεν ξαναδούλεψαν ποτέ τους ή δούλεψαν μετά από μία δεκαετία. Έκτοτε ο Καζάν στιγματίστηκε κι αποτελούσε στους κύκλους του Χόλυγουντ μία από τις πλέον αμφιλεγόμενες προσωπικότητες. Ακόμα και το 1999 που πήρε το Τιμητικό Βραβείο Όσκαρ από την Ακαδημία δεν ήταν λίγοι εκείνοι που δεν χειροκρότησαν καν (π.χ. Νικ Νόλτε) σε αντίθεση με κάποιους που τον χειροκρότησαν όρθιοι για ώρα (π.χ. Γουόρεν Μπίτι).

«Το Λιμάνι της Αγωνίας» κατάφερε να πάρει βραβείο Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Α΄Ανδρικού ρόλου, Σεναρίου, Β΄Γυναικείου, Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης, Φωτογραφίας και Μοντάζ.

Πληροφορίες για δημοσιογράφους: Σπηλιώτης Ανδρέας 2615.002009

Δ.Τ. Συνέχεια του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας» με την ταινία Φθινοπωρινή σονάτα του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν

Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού

ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

1 Μαρτίου 2017

Συνέχεια του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας» με την ταινία ‘‘Φθινοπωρινή σονάτα» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν

 

Η Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού Κοινο_Τοπία www.koinotopia.gr,συνεχίζει τις προβολές της με την ταινία ‘‘Φθινοπωρινή σονάτα» (Autumnsonata), του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν την Τετάρτη 8 Μαρτίου 8μμ. Προσέλευση 7.45μμ

H προβολή θα γίνει στον πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας, Μαιζώνος 139 και Παντανάσσης, 4ος όροφος (έναντι Δημαρχιακού Μεγάρου) στην Πάτρα με δωρεάν είσοδο αλλά με κάρτα κράτησης θέσης η οποία δίνεται από τη γραμματεία της Κοινο_Τοπίας. Θα ακολουθηθεί σειρά προτεραιότητας, πληροφορίες στο 2615.002009. Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση με αφορμή την ταινία. Συντονίζουν Κώστας Νταλιάνης και Χρήστος Σκλίβας.

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΣΟΝΑΤΑ (AUTUMN SONATA)

Σκηνοθεσία–Σενάριο: Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, Φωτογραφία: Σβεν Νίκβιστ, Μοντάζ:Σύλβια Ινγκέρμασον, Πρωταγωνιστούν: Λιβ Ούλμαν, Ίνγκριντ Μπέργκμαν, Σουηδία 1978, Έγχρωμο, Διάρκεια: 99 λεπτά

Ο Κώστας Νταλιάνης, στο site της Κοινο_Τοπίας γράφει σχετικά: Είναι πολύ δύσκολο να μιλήσει κανείς για μία ταινία που στον πυρήνα της κάνει φιλοσοφία. Και αυτό γιατί ο κινηματογράφος είναι πολύ ευνοϊκότερο μέσο για τη φιλοσοφική αναζήτηση απ’ ό,τι η ανθρώπινη γλώσσα. Η γλώσσα περιγράφει, έμμεσα, τη στιγμή που ο κινηματογράφος αποτυπώνει, άμεσα. Γι’ αυτό και θεωρώ ότι όταν ο καλός κινηματογράφος (με ό,τι μπορεί αυτό να συνεπάγεται) αγγίζει ανεπαίσθητα το χώρο της φιλοσοφίας το αποτέλεσμα είναι τουλάχιστον εντυπωσιακό.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο «καλός κινηματογράφος» χτίζεται από τον Μπέργκμαν για τον οποίο κάθε σύσταση είναι απλώς περιττή. Στη Φθινοπωρινή Σονάτα του επιχειρεί να αναδείξει μία σκληρή αναμέτρηση μεταξύ μάνας και κόρης. Η Εύα (Λιβ Ούλμαν) ζει με τον πάστορα σύζυγό της στο πρεσβυτέριο τους. Μετά από 7 χρόνια συνεχούς απουσίας την επισκέπτεται η μητέρα της, Σαρλότ (Ίνγκριντ Μπέργκμαν), διάσημη πιανίστρια μεγάλου βεληνεκούς. Η τελευταία πάσχει από μία ελαφρά κατάθλιψη, εξαιτίας του θανάτου του φίλου της.

Παρακολουθώντας την εξέλιξη της συνάντησης των δύο αυτών γυναικών γίνεται ολοένα και πιο ξεκάθαρη η ένταση και η συναισθηματική αστάθεια που καλλιεργήθηκε και στις δύο γυναίκες όλα αυτά τα χρόνια, καθώς και το γεγονός ότι ουδέποτε μίλησε η μία στην άλλη γι’ αυτό. Σταδιακά έρχονται στο φως καινούργια γεγονότα, που ανασύρουν νέα, κρυμμένα συναισθήματα, νέα παράπονα και νέο πόνο. Μία διαδοχική σειρά αντιδράσεων, από την προσποιητή χαρούμενη επανασύνδεση στις πρώτες δονήσεις και, από εκεί, στη μεγάλη έκρηξη που θα δώσει τη θέση της στην τελική ισορροπία.

Από τους διαλόγους (που, βεβαίως, είναι το μεγάλο χαρτί που παίζει η ταινία) γίνεται σαφής μία περίπτωση τρομακτικής, σχεδόν τερατώδους και σίγουρα καταστροφικής παραμέλησης της Εύα και της ανάπηρης αδερφής της, Έλενα, από τη διάσημη μαμά, η οποία ευθαρσώς παραδέχεται κάποια στιγμή ότι «πάντα νιώθω ότι μου λείπουν τα παιδιά μου, το σπίτι μου. Όταν όμως είμαι σπίτι πάντοτε συνειδητοποιώ ότι δεν είναι αυτό που ποθώ.» Από την άλλη, εξοικειωνόμαστε και με την οπτική της Σαρλότ, η οποία αν και φαινόταν πως δεν είχε ποτέ την παραμικρή ιδέα για ό,τι συνέβαινε στα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς της, πόσο μάλλον για το γεγονός ότι αιτία ήταν και είναι αποκλειστικά η ίδια, σε μία στιγμή τεράστιας ευαισθησίας ομολογεί: «Πάντα σε φοβόμουν… Φοβόμουν τις απαιτήσεις σου».

Η σύγκρουση των δύο είναι μάλλον συγκλονιστική, αφού η μία παρουσιάζεται ως καθρέφτης της άλλης και τα τραύματα της μίας φαίνεται να πληγώνουν βαθιά την άλλη. Και οι δύο ηρωίδες παρουσιάζονται να βιώνουν μία διαρκή εσωτερική πάλη με μόνη ανάγκη να αγαπήσουν και να αγαπηθούν.

Η σφραγίδα του Μπέργκμαν αποτυπώνεται στο γεγονός ότι αυτή η αναμέτρηση μάνας και κόρης προχωρά λίγο βαθύτερα προκειμένου να ξύσει δικές μας πληγές, να μας βάλει να αναμετρηθούμε με τους δικούς μας δαίμονες, στο έλεος της δικής μας ανάγκης για αγάπη και στοργή. Οι διάλογοι κυλούν πάνω σε μία φιλοσοφική βάση, η οποία βρίθει από ερωτήματα και προβληματισμούς για τον έρωτα, το θάνατο, την οικογένεια, τη μητρική στοργή, την αλήθεια και το ψέμα.

Όλο αυτό το παιχνίδι εξουσίας (συναισθηματικής, που είναι η πιο ισχυρή) συνοδεύεται από τις σονάτες του Σοπέν, του Χέντελ και του Μπαχ. Πραγματικά δε θα μπορούσε να συνοδεύεται καλύτερα η ταινία από άλλη μουσική. Υπάρχει σχεδόν μία συνομιλία μεταξύ των δύο ειδών.

Ούλμαν και Μπέργκμαν δίνουν καταπληκτικές ερμηνείες, επιβεβαιώνοντας τις βλέψεις του σκηνοθέτη για το συγκεκριμένο δίδυμο. Η ταινία, που έμελλε να είναι το κύκνειο άσμα της Ίνγκριντ Μπέργκμαν, τιμήθηκε, μεταξύ άλλων, με τα βραβεία Χρυσής σφαίρας ξενόγλωσσης ταινίας 1978 κι ερμηνείας για την ίδια από πολλές ενώσεις Αμερικανών κριτικών, ενώ διεκδίκησε επίσης Όσκαρ ερμηνείας και σεναρίου.

 

 Πληροφορίες για δημοσιογράφους: Σπηλιώτης Ανδρέας 2615.002009

Δ.Τ. Συνέχεια του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας» με την ταινία ‘‘Και μόνο την αλήθεια» του Ροντ Λιούρι

Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού

ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ  www.koinotopia.gr

 

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

31 Ιανουαρίου 2017

 

Συνέχεια του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας»

με την ταινία ‘‘Και μόνο την αλήθεια» του Ροντ Λιούρι

 

Η Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού Κοινο_Τοπία www.koinotopia.gr, συνεχίζει τις προβολές της με την ταινία ‘‘Και μόνο την αλήθεια» (Nothing but the truth) του Ροντ Λιούρι τηνΤετάρτη 8 Φεβρουαρίου 8μμ. Προσέλευση 7.45μμ

H προβολή θα γίνει στον πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας, Μαιζώνος 139και Παντανάσσης, 4ος όροφος (έναντι Δημαρχιακού Μεγάρου) στην Πάτρα με δωρεάν είσοδο αλλά με κάρτα κράτησης θέσης η οποία δίνεται από τη γραμματεία της Κοινο_Τοπίας. Θα ακολουθηθεί σειρά προτεραιότητας, πληροφορίες στο 2615.002009. Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση με αφορμή την ταινία. ΣυντονίζουνΚώστας Νταλιάνης και Χρήστος Σκλίβας.

ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ (NOTHING BUT THE TRUTH)

Σκηνοθεσία–Σενάριο: Ροντ Λιούρι, Φωτογραφία: Άλικ Σαχάροφ,Μοντάζ: Σάρα Μπόιντ, Μουσική: Λάρι Γκρουπέ, Πρωταγωνιστούν:Κέιτ Μπεκινσέιλ, Άλαν Άλντα, Βέρα Φαρμίγκα, Ματ Ντίλον, Η.Π.Α. 2008 , Έγχρωμο, Διάρκεια: 107 λεπτά

Ο Κώστας Νταλιάνης, στο site της Κοινο_Τοπίας γράφει σχετικά: Η Ρέιτσελ Άρμστρονγκ (Κέιτ Μπεκινσέιλ) είναι μια νεαρή ρεπόρτερ που εργάζεται στην Capitol Sun Times, μια μεγάλη ημερήσια εφημερίδα της Ουάσινγκτον. Με ένα εκρηκτικό άρθρο η Ρέιτσελ αποκαλύπτει την ταυτότητα μιας μυστικής πράκτορα της CIA που ονομάζεται Έρικα Βαν Ντόρεν (Βέρα Φαρμίγκα). Αμέσως μετά τη δημοσίευση του άρθρου, η κυβέρνηση απαιτεί να μάθει την ταυτότητα της πηγής της Ρέιτσελ, όμως η τολμηρή δημοσιογράφος, με την υποστήριξη του άντρα της, της αρχισυντάκτριας της και του δικηγόρου της εφημερίδας, αντιστέκεται στις πιέσεις του χαρισματικού και φιλόδοξου εισαγγελέα Πέιτον Ντιμπουά (Ματ Ντίλον). Η υπόθεση φτάνει στα δικαστήρια και η επίμονη άρνηση της Ρέιτσελ να αποκαλύψει την πηγή της την οδηγεί στη φυλακή. Ενώ παρακολουθούμε από κοντά τις δύσκολες στιγμές που περνάει η δημοσιογράφος στη φυλακή, παράλληλα με τις υπεράνθρωπες προσπάθειες του δικηγόρου της (Άλαν Άλντα), το ερώτημα παραμένει: ποια είναι η πηγή της και γιατί η Ρέιτσελ θυσιάζει τόσα πολλά για να την προστατεύσει;

Το βάρος του φιλμ επιμερίζεται μεταξύ των προσωπικών επιπτώσεων που έχει η υπόθεση για τους εμπλεκόμενους και ενός πολύ ενδιαφέροντος ζητήματος στάθμισης συμφερόντων. Έχουμε λοιπόν μια ειδικότερη έκφανση του δικαιώματος της ελευθερίας του λόγου, την ελευθερία του τύπου. Ένας από τους περιορισμούς του δικαιώματος αυτού είναι η εθνική ασφάλεια. Σε τι έκταση όμως θα πρέπει να φτάνει η συστολή του δικαιώματος, προκειμένου να διαφυλαχθεί η εθνική ασφάλεια; Μήπως η επιβολή αποκάλυψης του ονόματος των πληροφοριοδοτών των εκπροσώπων του Τύπου στο όνομα της εθνικής ασφάλειας συνιστά απαράδεκτο περιορισμό ενός θεμελιώδους συνταγματικού δικαιώματος και συνεπώς προκαλεί τη διατάραξη της ομαλής λειτουργίας του δημοκρατικού πολιτεύματος; Μήπως έχουμε φτάσει σε μια εποχή που, στο όνομα της ικανοποίησης ενός γενικού και αόριστου αισθήματος ασφάλειας και στο όνομα μιας νεφελώδους, «ασύμμετρου» απειλής, καταστρατηγούμε βασικές συνταγματικές αρχές;

Η ταινία αυτή του πρώην κριτικού και νυν σεναριογράφου και σκηνοθέτη Ροντ Λιούρι στηρίζεται στην πραγματική ιστορία της δημοσιογράφου των «New York Times», Τζούντιθ Μίλερ, που επέλεξε να φυλακιστεί παρά να αποκαλύψει την πηγή της σχετικά με άρθρο της για τις βρόμικες δουλειές της CIA. Ο Λιούρι αλλάζει το πολιτικό υπόβαθρο της πραγματικής ιστορίας (οι αποκαλύψεις της Μίλερ αναφέρονταν στον πόλεμο του Ιράκ) με μια συνωμοσία για δολοφονία του Αμερικανού προέδρου δήθεν από την κυβέρνηση της Βενεζουέλας, για να δοθεί στον πρόεδρο η δικαιολογία να επιτεθεί σ’ αυτήν.

Ο Λιούρι κατορθώνει να διατηρήσει τις ισορροπίες μεταξύ νομικού προβληματισμού και προσωπικού δράματος και αποσπά μεστές και καλοζυγισμένες ερμηνείες από το σύνολο του καστ. Κρατά δε τα πάντα σε ρεαλιστικό επίπεδο και αποφεύγει μελοδραματισμούς και ευκολίες που έκαναν αισθητή την παρουσία τους σε παλιότερες δουλειές του. ΗΚέιτ Μπέκινσεϊλ, που εδώ ξεφεύγει από τη βαμπιρική παρουσία της στο «Underworld», δίνει μια δυναμική, συγκινητική ερμηνεία στο ρόλο της αγωνίστριας δημοσιογράφου. Ο Λιούρι επιλέγει για επίλογο μια έξυπνη ανατροπή, που προκαλεί την έκπληξη και τη συγκίνηση του θεατή.

 

Πληροφορίες για δημοσιογράφους: Σπηλιώτης Ανδρέας 2615.002009

Δ.Τ. Συνέχεια του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας» με την ταινία »Το πορφυρό ρόδο του Καΐρου»

Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού

ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr

 

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

4 Ιανουαρίου 2017

 

Συνέχεια του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας» με την ταινία ‘‘Το πορφυρό ρόδο του Καΐρου» του Woody Allen

 

Η Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού Κοινο_Τοπία www.koinotopia.gr, συνεχίζει για τη φετινή χρονιά τις προβολές της με την ταινία ‘‘Το πορφυρό ρόδο του Καΐρου» (The Purple Rose of Cairo), του Woody Allen την Τετάρτη 11 Ιανουαρίου 8μμ.Προσέλευση 7.45μμ

H προβολή θα γίνει στον πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας, Μαιζώνος 139και Παντανάσσης, 4ος όροφος (έναντι Δημαρχιακού Μεγάρου) στην Πάτρα με δωρεάν είσοδο αλλά με κάρτα κράτησης θέσης η οποία δίνεται από τη γραμματεία της Κοινο_Τοπίας. Θα ακολουθηθεί σειρά προτεραιότητας, πληροφορίες στο 2615.002009. Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση με αφορμή την ταινία. Συντονίζουν Κώστας Νταλιάνης και Χρήστος Σκλίβας.

ΤΟ ΠΟΡΦΥΡΟ ΡΟΔΟ ΤΟΥ ΚΑΪΡΟΥ (THE PURPLE ROSE OF CAIRO)

Σκηνοθεσία–Σενάριο: Γούντι Άλεν, Φωτογραφία: Γκόρντον Γουίλις,Μοντάζ: Σούζαν Μορς, Μουσική: Ντικ Χάιμαν, Πρωταγωνιστούν: Μία Φάροου, Ντάνι Αγιέλο, Τζεφ Ντάνιελς, Η.Π.Α. 1985, Έγχρωμο / Ασπρόμαυρο, Διάρκεια: 82 λεπτά

Ο Κώστας Νταλιάνης, στο site της Κοινο_Τοπίας γράφει σχετικά:Αυτή η θαυμάσια, νοσταλγική κωμωδία αποφεύγει τη γνωστή φόρμουλα του Γούντι Άλλεν, με τους νευρωτικούς Νεοϋορκέζους, που έχουν προβλήματα με τις σχέσεις τους. Τόσο οι νευρωτικοί του μονόλογοι, όσο και ο ίδιος ο Άλλεν απουσιάζουν. Οι θαυμαστές του σεναριογράφου-σκηνοθέτη δεν πρέπει, ωστόσο, να ανησυχούν, γιατί οι ξεκαρδιστικές ατάκες και οι περίεργοι χαρακτήρες είναι κι εδώ παρόντες. «Το Πορφυρό ρόδο του Καΐρου» μιλά για την αγάπη, τη μεγαλύτερη, ίσως, αγάπη του Άλλεν, αυτή για τον κινηματογράφο και αποτελεί φόρο τιμής στις μαγικές δυνάμεις της μεγάλης οθόνης.

Η ταινία μας αφηγείται την ιστορία της Σεσίλιας (Μία Φάροου), μιας φτωχής σερβιτόρας, η οποία, κατά τη διάρκεια της οικονομικής κατάρρευσης (το 1935), περνάει τον περισσότερο χρόνο της βλέποντας ταινίες. Γνωρίζουμε ότι οι Αμερικάνοι στα χρόνια του οικονομικού Κραχ χρειάζονταν την αισιοδοξία του κινηματογράφου. «Ξεχνάω τις λύπες μου», εξομολογείται η νεαρή γυναίκα, την οποία τρομοκρατεί στο σπίτι ο άξεστος και άνεργος σύζυγός της (Ντάνι Αγιέλο). Μόνο βλέποντας γενναίους κι αήττητους ήρωες στην οθόνη μπορεί να αντεπεξέλθει στην εφιαλτική της καθημερινότητα. Η Μία Φάροου (στην τέταρτη συνεργασία της με τον Άλλεν, από τις δεκατρείς συνολικά), την ερμηνεύει σαν μια γλυκιά, απονήρευτη και διστακτική κοπέλα.

Καθώς η Σεσίλια παρακολουθεί, για 5η φορά, μια ταινία με τον τίτλο «Το Πορφυρό ρόδο του Καΐρου», ο γοητευτικός ήρωας (Τζεφ Ντάνιελς) βγαίνει από την οθόνη, για να την γνωρίσει, ενώ οι υπόλοιποι θεατές διαμαρτύρονται και ζητούν τα λεφτά τους πίσω.

Η ζωή, βέβαια, δεν είναι ποτέ τόσο απλή και ονειρική, όπως στις ταινίες κι έτσι η τολμηρή πρωτοβουλία του ήρωα έχει ανησυχητικές συνέπειες. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες της ταινίας περιφέρονται άσκοπα στη μεγάλη οθόνη, οργισμένοι κι αμήχανοι. Το Χολιγουντιανό στούντιο είναι έντρομο στη σκέψη ότι οι χαρακτήρες των ταινιών του θα μπορούσαν, ξαφνικά, να αναπτύξουν δική τους βούληση. Τα πράγματα είναι απλά μόνο στις ζωές του ήρωα και της Σεσίλιας, που πείθουν τους εαυτούς τους ότι μπορούν, απλώς, να χαθούν στο ηλιοβασίλεμα και να ζήσουν το αίσιο τέλος τους.

Προκειμένου να αποφύγουν το οικονομικό φιάσκο, οι χολιγουντιανοί παραγωγοί στέλνουν τον ηθοποιό, που υποδύεται τον ήρωα της ταινίας, να αποπλανήσει τη Σεσίλια. Παρόλο που ο φανταστικός χαρακτήρας είναι ευγενικός και ρομαντικός, ο ηθοποιός, που τον ενσαρκώνει, είναι κυνικός και αλαζόνας. Παίζοντας και τους δύο ρόλους, ο Ντάνιελς θίγει με ειρωνικό τρόπο τις διαφορές μεταξύ του ιδανικού και του πραγματικού άντρα. Γοητευμένη και από τους δύο, η Σεσίλια υφίσταται μια εκπληκτική μεταμόρφωση, από Σταχτοπούτα σε όμορφη πριγκίπισσα, η οποία, χάρη στην εξαιρετική ερμηνεία της Φάροου, γίνεται πιστευτή.

Μερικές από τις καλύτερες στιγμές της ταινίας βασίζονται στο ότι ο ήρωας δε γνωρίζει τίποτα από την πραγματική ζωή και οι εμπειρίες του περιορίζονται σε αυτές, που του έχουν δοθεί από το σενάριο της ταινίας. Για παράδειγμα, μπορεί να οδηγήσει ένα αυτοκίνητο, επειδή οδηγεί και στην ταινία, αλλά δε μπορεί να το ξεκινήσει, γιατί στην ταινία ποτέ δεν χρειάστηκε να το κάνει. Είναι άψογος στο φλερτ, ξέρει πως να γλυκομιλά σε μια κοπέλα και να της κρατά το χέρι, αλλά, όταν πλησιάζει η κρίσιμη στιγμή, επειδή στην ταινία έχουμε fade-out, ο ήρωας δεν έχει ιδέα τι να κάνει.

«Το Πορφυρό ρόδο του Καΐρου» είναι ένας διαλογισμός πάνω στην αυταπάτη, στην αντίθεση φαντασίας και πραγματικότητας. Ο Άλλεν έχει επανειλημμένα πει ότι αυτή είναι η αγαπημένη του ταινία από όσες έχει κάνει, επειδή μόνο εδώ κατάφερε να έρθει τόσο κοντά στην πρωταρχική έμπνευσή του.

Το τέλος της ταινίας δεν είναι αισιόδοξο. Σε μια μεταγενέστερη συνέντευξη του ο Άλλεν δήλωσε πως το νόημα της ταινίας συνοψίζεται στο ότι «η ζωή είναι εν τέλει απογοητευτική». Η αξέχαστη ατάκα της Σεσίλια: «Γνώρισα έναν υπέροχο άνδρα. Είναι φανταστικός, αλλά τι πειράζει; Δε μπορείς να έχεις τα πάντα» θυμίζει τη διάσημη τελευταία ατάκα του «Μερικοί το προτιμούν καυτό» (1959): «Κανείς δεν είναι τέλειος» κι ενισχύει την πίστη μας στις μαγικές δυνάμεις του κινηματογράφου.


Πληροφορίες για δημοσιογράφους: Σπηλιώτης Ανδρέας 2615.002009

Δ.Τ. Ολοκληρώθηκε ο Α’ κύκλος προβολών της «ΣΙΝΕ-ΠΑΡΕΑΣ» της ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑΣ για την περίοδο 2016-17

Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού

ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr

 

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

22 Δεκεμβρίου 2016

Ολοκληρώθηκε ο Α’ κύκλος προβολών της «ΣΙΝΕ-ΠΑΡΕΑΣ»

της ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑΣ για την περίοδο 2016-17

 

Η Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ  www.koinotopia.gr στα πλαίσια των πολιτιστικών της δράσεων, συνέχισε για μία ακόμη χρονιά τον κύκλο προβολών της και αυτή τη χρονιά, κάτω από τον τίτλο «Σινε-Παρέα».

Τον Οκτώβριο προβλήθηκε το Doubt (Αμφιβολία) 2008 σε σκηνοθεσία John Patrick Shanley, μια ταινία για την αμφιβολία και τη βεβαιότητα, στην οποία η Αδερφή Αλοίσιους κατηγορεί τον Πατέρα Φλιν για σεξουαλική αποπλάνηση ανηλίκου, με μόνο στοιχείο τη διαίσθησή της. Το Νοέμβριο παρακολουθήσαμε το Nightcrawler(Νυχτερινός Ανταποκριτής) 2014 σε σκηνοθεσία Dan Gilroy με πρωταγωνιστή τον Λούι που προκαλούσε τρόμο, απέχθεια και συνάμα μια παράξενη γοητεία, όντας ένα καθαρό προϊόν της καπιταλιστικής, καταναλωτικής κοινωνίας και φορέας του διαστρεβλωμένου αμερικανικού ονείρου. Το Δεκέμβριο είδαμε το Thedead zone (Η νεκρή ζώνη) 1983 σε σκηνοθεσία David Cronenberg, που αφηγήθηκε τη φανταστική, συγκινητική και ηρωική ζωή του Τζον Σμιθ, ενός ήρωα με τόσο συνηθισμένο όνομα στην Αμερική, αλλά με ένα σπάνιο χάρισμα – να βλέπει το μέλλον.

Μετά από τις ταινίες ακολούθησε συζήτηση όπως και τα προηγούμενα χρόνια, που αποδείχτηκε εξίσου ενδιαφέρουσα με την ίδια την προβολή.

Οι προβολές γίνονται στον πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας Μαιζώνος 139 και Παντανάσσης 4ος όροφος (έναντι Δημαρχιακού Μεγάρου) στην Πάτρα με δωρεάν είσοδο αλλά με κάρτα κράτησης θέσης η οποία δίνεται από τη γραμματεία της Κοινο_Τοπίας με σειρά προτεραιότητας. Πληροφορίες στο 2615.002009. Ώρα προσέλευσης 7.45μμ. Έναρξη προβολής 8.00μμ.Υπεύθυνοι για τη φετινή περιπλάνηση της Σινε-Παρέας είναι ο Κώστας Νταλιάνης και ο Χρήστος Σκλίβας.

Υπολειπόμενο πρόγραμμα προβολών της Σινε-Παρέας για την περίοδο 2016-17

1.  Τετάρτη 11 Ιανουαρίου The purple rose of Cairo (Το πορφυρό ρόδο του Καΐρου), 1985 σε σκηνοθεσία  Woody Allen

2.  Τετάρτη 8 Φεβρουαρίου Nothing but the truth (Και μόνο την αλήθεια), 2008 σε σκηνοθεσία Rod Lurie

3.  Τετάρτη 8 Μαρτίου Autumn Sonata (Φθινοπωρινή Σονάτα), 1978 σε σκηνοθεσία Ingmar Bergman

4.  Τετάρτη 5 Απριλίου On the waterfront (Το λιμάνι της αγωνίας), 1954 σε σκηνοθεσία Elia Kazan

5.  Τετάρτη 3 Μαΐου HappyGoLucky (Τυχερή κι ευτυχισμένη), 2008 σε σκηνοθεσία Mike Leigh

 

Πληροφορίες για δημοσιογράφους Σπηλιώτης Ανδρέας 2615.002009

Δ.Τ. Συνέχεια του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας» με την ταινία Νεκρή Ζώνη (Dead Zone) του David Cronenberg

Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού

ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

1 Δεκεμβρίου 2016

 

Συνέχεια του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας»

με την ταινία Νεκρή Ζώνη (Dead Zone) του David Cronenberg

Η Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού Κοινο_Τοπία www.koinotopia.gr, συνεχίζει για τη φετινή χρονιά τις προβολές της με την ταινία Νεκρή Ζώνη (Dead Zone) του David Cronenberg τηνΤετάρτη 7 Δεκεμβρίου 8μμ. Προσέλευση 7.45μμ

H προβολή θα γίνει στον πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας, Μαιζώνος 139 και Παντανάσσης, 4ος όροφος (έναντι Δημαρχιακού Μεγάρου) στην Πάτρα με δωρεάν είσοδο αλλά με κάρτα κράτησης θέσης η οποία δίνεται από τη γραμματεία της Κοινο_Τοπίας. Θα ακολουθηθεί σειρά προτεραιότητας, πληροφορίες στο 2615.002009. Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση με αφορμή την ταινία. Συντονίζουν Κώστας Νταλιάνης και Χρήστος Σκλίβας.

Σκηνοθεσία: David Cronenberg, Σενάριο: Jeffrey Boam από βιβλίο του Steven King, Παίζουν: Christopher Walken, Brooke Adams,Tom Skerritt, Herbert Lom, Martin Sheen, Μουσική: Michael Kamen,Φωτογραφία: Mark Irwin, Χώρα: Η.Π.Α. 1983, Έγχρωμο, Διάρκεια:103 λεπτά

Ο Κώστας Νταλιάνης, στο site της Κοινο_Τοπίας γράφει σχετικά: Ο Τζόνι Σμιθ είναι ένας νεαρός δάσκαλος, ο οποίος παθαίνει ένα σοβαρό αυτοκινητικό δυστύχημα, λίγο πριν το γάμο του με τη συνάδελφό του Σάρα. Όταν ξυπνάει από κώμα, 5 χρόνια αργότερα, μαθαίνει, προς μεγάλη του θλίψη, ότι η Σάρα έχει συνεχίσει τη ζωή της και είναι παντρεμένη με παιδί πια. Ο Τζόνι, όμως, ανακαλύπτει επιπλέον ότι έχει αποκτήσει μια ψυχική ικανότητα. Αγγίζοντας έναν άνθρωπο μπορεί να δει το παρελθόν, το μέλλον και τις πιο ενδόμυχες σκέψεις του.Όταν κάποια στιγμή συναντηθεί τυχαία με τον υποψήφιο Πρόεδρο της Αμερικής και «δει» το καταστροφικό μέλλον που θα επιφέρει η εκλογή του, ο Τζόνι θα βρεθεί αιχμάλωτος ενός εφιαλτικού διλήμματος.

Με ξεπλυμένα χρώματα και έντονη την παρουσία του χιονιού, ο Καναδός σκηνοθέτης Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ δημιουργεί μια ταινία, που επιφανειακά φαίνεται να κινείται στο χώρο του μεταφυσικού θρίλερ, αλλά είναι πολλά περισσότερα. Είναι ένα ψυχολογικό και κοινωνικό δράμα, μια ιστορία αγάπης και ένα φιλοσοφικό δοκίμιο. Αφήνοντας πίσω του τις νοσηρές και μακάβριες εικόνες από τις προηγούμενες ταινίες του, ο Κρόνενμπεργκ κρατά, ωστόσο, το σημαντικότερο χαρακτηριστικό της φιλμογραφίας του: τη μετάλλαξη. Ο ήρωάς του είναι ένας άνθρωπος που τα έχει χάσει όλα, συμπεριλαμβανομένης και της αγαπημένης του, και προσπαθεί να αντιμετωπίσει την κοινωνική αποξένωση λόγω του χαρίσματος-κατάρας που έχει αποκτήσει. Μια ικανότητα που έχει μεταμορφώσει την ψυχή του και τον έχει οδηγήσει σε ένα νέο στάδιο εξέλιξης.

Η ταινία, επίσης, ασχολείται με τη σχέση επιστήμονα-ανθρώπου, την απαγορευμένη γνώση και τα όρια της επιστήμης. Με τα συγκεκριμένα ερωτήματα και αυτούς τους προβληματισμούς ο Κρόνενμπεργκ θα ασχοληθεί και στην αμέσως επόμενη ταινία του την «Μύγα». Ουσιαστικά η «Νεκρή Ζώνη» είναι μια κομβική δημιουργία για το σκηνοθέτη. Είναι η ταινία όπου έπλεξε τον τρόμο, το μεταφυσικό και την κοινωνική αλληγορία κάνοντας την αρχή για τα επόμενα αριστουργήματά του.

Ο Κρίστοφερ Γουόκεν δίνει ίσως την καλύτερη ερμηνεία της κινηματογραφικής του καριέρας, ζωγραφίζοντας στο πρόσωπό του την ψυχική τρικυμία του χαρακτήρα του. Ζει μέσα στη λευκή ομίχλη του χιονιού – ανάλογη του κώματός του – και ο κόσμος γύρω του δεν είναι παρά μια μακρινή φωτογραφία. Προσπαθώντας να κάνει μια νέα αρχή, δε μπορεί να αποφασίσει αν θέλει να κλειστεί στον εαυτό του ή να βοηθήσει με το χάρισμά του μια κοινωνία που τον μισεί, απλά γιατί φοβάται να δει αυτά που ο ίδιος βλέπει. Και κάθε φορά που τη βοηθά, αυτός αποδυναμώνεται, ακολουθώντας μια κλιμακούμενη πορεία, που θα οδηγήσει σε ένα ηρωικό και συγχρόνως τραγικό τέλος. 


Πληροφορίες για δημοσιογράφους: Σπηλιώτης Ανδρέας 2615.002009

 

Δ.Τ. Συνέχεια του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας» με την ταινία Νυχτερινός Ανταποκριτής (Nightcrawler)

Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού

ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr

 

 

Δελτίο Τύπου

 

2 Νοεμβρίου 2016

 

Συνέχεια του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας»

με την ταινία Νυχτερινός Ανταποκριτής (Nightcrawler)

 

Η Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού Κοινο_Τοπίαwww.koinotopia.gr, συνεχίζει για τη φετινή χρονιά τις προβολές της με την ταινία Νυχτερινός Ανταποκριτής (Nightcrawler), του Νταν Γκιλρόι (Dan Gilroy) την Τετάρτη 9 Νοεμβρίου 8μμ.Προσέλευση 7.45μμ

H προβολή θα γίνει στον πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας, Μαιζώνος 139 και Παντανάσσης, 4ος όροφος (έναντι Δημαρχιακού Μεγάρου) στην Πάτρα με δωρεάν είσοδο αλλά με κάρτα κράτησης θέσης η οποία δίνεται από τη γραμματεία της Κοινο_Τοπίας. Θα ακολουθηθεί σειρά προτεραιότητας,πληροφορίες στο 2615.002009. Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση με αφορμή την ταινία. Συντονίζουν Κώστας Νταλιάνης και Χρήστος  Σκλίβας.

Σκηνοθεσία και Σενάριο: Dan Gilroy (Νταν Γκιλρόι), Παίζουν: Τζέικ Τζίλενχαλ, Ρενέ Ρούσο, Μπιλ Πάξτον, Μοντάζ: Τζον Γκίλροι, Μουσική:Τζέιμς Νιούτον Χάουαρντ, Φωτογραφία: Ρόμπερτ Έλσγουιτ, Χώρα: Η.Π.Α. 2014, Έγχρωμο, Διάρκεια: 117 λεπτά

Ο Κώστας Νταλιάνης, στο site της Κοινο_Τοπίας γράφει σχετικά:Η συγκρατημένη απελπισία του Λούις Μπλουμ, που ψάχνει για δουλειά στο Λος Άντζελες, δεν είναι απλώς το πορτρέτο ενός ανέργου, που η τύχη τον φέρνει κοντά στο εγκληματολογικό ρεπορτάζ και στην ελεύθερη αγορά των καναλιών, όπου εμπορεύεται μακάβρια θέματα που «πουλάνε», αλλά μια πρωτότυπη βουτιά στην ψυχή της αστικής νύχτας. Εδώ πρωταγωνιστές είναι οι παπαράτσι της φρίκης, δηλαδή οι ελεύθεροι ρεπόρτερ που κυνηγάνε τα δυστυχήματα και τις ληστείες και καταγράφουν με τις κάμερές τους υλικό βίας, η ωμότητα και η αποκλειστικότητα του οποίου αποτιμάται αναλόγως από τηλεοπτικά δίκτυα, που αγοράζουν τα κομμάτια και τα προβάλλουν με προφανή στόχο την τηλεθέαση. Ο Λούις, στην περιήγησή του προς αναζήτηση εργασίας ή απασχόλησης, δράττεται της πρώτης ευκαιρίας και αποδεικνύεται άριστος μαθητής και δεινός διαπραγματευτής του εαυτού του. Εκπαιδευμένος από τα τηλεοπτικά προγράμματα που παρακολουθεί, ελλείψει άλλων ενδιαφερόντων, ξέρει να μιλά σαν τηλεοπτικό παπαγαλάκι: γέννημα-θρέμμα του Λος Άντζελες, δείχνει την άλλη πλευρά της κορεσμένης αγοράς των παιδιών, που θέλουν πάση θυσία να γοητεύσουν μια κάμερα, εξαργυρώνοντας τις χιλιάδες ώρες που έχουν κάτσει μπροστά σε έναν ανοιχτό δέκτη. Στην πόλη των μεγάλων ευκαιριών, η δική του δεν είναι τόσο νόμιμη ή ηθική, ωστόσο κάποιος πρέπει να κάνει τη βρομοδουλειά και να αμειφθεί. Ο Λούις στήνει σταδιακά μια επιχείρηση από το μηδέν και το Λος Άντζελες έχει χιλιάδες ιστορίες, όχι μόνο να διηγηθεί αλλά και να αποκαλύψει, ακόμα και παρά τη θέληση του. Οι συναντήσεις του με την αρχισυντάκτρια ενός τηλεοπτικού προγράμματος που ψαρεύει νυχτερινά περιστατικά δείχνουν, εκτός από το παζάρι, την απόσταση του ήρωα από την πραγματική ζωή. Είναι ένα νυχτόβιο ον, που έχει αντικαταστήσει τη λογική και την ηθική με τα ένστικτα της επιβίωσης και ένα δικό του σύστημα αξιών που εναρμονίζεται πλήρως με τους νόμους των καναλιών.

Ο ήρωας κάνει τη δική του διαδρομή προς το ματωμένο αμερικάνικο όνειρο. Μυθιστορηματικός και ταυτόχρονα βγαλμένος από ένα αστυνομικό φιλμ, που θα μπορούσε να είναι η μακάβρια απάντηση στον «Ταξιτζή», ο Τζέικ Τζίλενχαλ είναι εκεί για να τον ενσαρκώσει σε έναν από τους σπουδαιότερους ρόλους της καριέρας του. Με υπνωτιστική και ταυτόχρονα φρενήρη ταχύτητα, ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Νταν Γκιλρόι μας ξεναγεί σε μια πόλη που το βράδυ μετατρέπεται σε ένα σόου ωμοτήτων, ενώ το πρωί η αντανάκλασή της στα τοπικά νέα θυμίζει το βωμό στον οποίο θυσιάζεται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια προς χάριν της τηλεθέασης και του εύκολου χρήματος – και όλα αυτά με όρους μαύρης κωμωδίας και παγωμένου χαμόγελου.

Το φιλμ, σκιαγραφεί το πορτραίτο του Λούις ως μέρος ενός συστήματος ζήτησης – προσφοράς, στο οποίο οι τοπικοί τηλεοπτικοί ειδησεογραφικοί σταθμοί αναζητούν ρεπορτάζ με εγκλήματα και αίμα για να ανεβάζουν την τηλεθέασή τους. «Πουλάς φόβο για να κρατήσεις ψηλά τα νούμερα, αυτή είναι η βασική ιδέα» λέει ο Γκίλροϊ. Η ταινία ωστόσο αντιστέκεται στον πειρασμό να πάρει θέση και να στρέψει το δάχτυλο στους υπαιτίους αυτής της κατάστασης. Μια ερώτηση που εξηγεί πολλά για την ταινία είναι «μέχρι που θα έφτανε κάποιος για να κερδίσει το αμερικάνικο όνειρο;», μόνο που το όνειρο δεν είναι απαραίτητα κάποιας εθνικότητας, αλλά κάποιας ιδιοσυγκρασίας. Ποια είναι, άραγε, τα όρια που δεν πρέπει να ξεπεράσει κάποιος; Ορίζονται στην απληστία και στην ανηθικότητα ή στην επαγγελματική ανέλιξη; Η ταινία είναι ιδανική για να βάλει τον θεατή να σκεφτεί τι θέλει να ζήσει, πως θέλει να το ζήσει και πως θέλει να κοινωνικοποιείται με τους άλλους ανθρώπους στην εποχή της καπιταλιστικής κρίσης.


Πληροφορίες για δημοσιογράφους: Σπηλιώτης Ανδρέας 2615.002009