Δ.Τ. 40 χρόνια η Ελλάδα στην Ε.Ε. (1981-2021)

Δ.Τ. Περιβαλλοντικοί Φορείς καλούν το ΥΠΑΑΤ να εφαρμόσει τη νομοθεσία σχετικά με την προστασία των καρχαριών

Η Κοινο_Τοπία εκφράζει τη λύπη της για την απώλεια του Γιώργου Τσακιράκη του ιδεαλιστή συμπολίτη που άφησε το στίγμα του στην πόλη μας

Η Κοινο_Τοπία σας εύχεται Καλό Πάσχα – Λειτουργία γραμματείας

Δ.Τ. Η αλυσίδα αλληλεγγύης της Κοινο_Τοπίας σας καλεί να στηρίξετε Ευάλωτες Κοινωνικές Ομάδες συμπολιτών μας

Σχολιασμός της εικαστικής απόδοσης του έργου Ελεύθεροι Πολιορκημένοι από τον Κ. Δραγγανά (της Αλέκας Ράπτη)

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ. Είναι απαραίτητη η διάχυση της Εκπαίδευσης για την Αειφορία και για την Κλιματική Αλλαγή σε όλα τα υπό αναμόρφωση Αναλυτικά Προγράμματα Σπουδών

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ. Επαναλειτουργία της γραμματείας της Κοινο_Τοπίας με μειωμένο ωράριο

Η Κοινο_Τοπία τιμά την επέτειο των 200 χρόνων από την Εθνική Παλιγγενεσία

Δ.Τ. Να επισπευσθεί η επισκευή και συντήρηση της μετρικής γραμμής του Προαστιακού σε όλο της το μήκος!

Δ.Τ. Διαμαρτυρία χιλιάδων πολιτών και ύστατη έκκληση στον Πρωθυπουργό για προστασία της φύσης

Δ.Τ. Απαραίτητη η επισκευή και συντήρηση της μετρικής γραμμής του Προαστιακού σε όλο της το μήκος!

Δ.Τ. 13 Φεβρουαρίου, Παγκόσμια Ημέρα Ραδιοφώνου. 1921-2021, Εκατό χρόνια από την έναρξη της μαζικής ακρόασης

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ. Η Κοινο_Τοπία εξυπηρετεί μόνο κατόπιν ραντεβού

Δ.Τ. Γενναιόδωρα Ενεργά Μέλη και υποστηρικτές συνεισέφεραν οικονομικά για την επιβίωση της Κοινο_Τοπίας και τη στήριξη των ανθρωπιστικών της δράσεων

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ. Επαναλειτουργία της γραμματείας της Κοινο_Τοπίας

Λεκτικοί συνειρμοί για την απώλεια του γλύπτη Δ. Γερολυμάτου (του Σάκη Κάπαρη)

Το εμβόλιο και εμείς… (της Μαίρης Μακρή, Βιοχημικού)

Πολλές πολλές ευχές για το 2021 από την ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ

Η ΟΙΚΙΠΑ υποψήφια στα «Πρόσωπα της χρονιάς 2020» αξίζει την επιβράβευση μέσω της ψήφου μας

Δ.Τ. 40 χρόνια η Ελλάδα στην Ε.Ε. (1981-2021)

Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού

ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

9 Μαΐου 2020

40 χρόνια η Ελλάδα στην Ε.Ε. (1981-2021)

9 Μαΐου, Ημέρα της Ευρώπης

Στις 9 Μαΐου 1950 ο γάλλος υπουργός Εξωτερικών Ρομπέρ Σουμάν έδωσε στη δημοσιότητα μία δήλωση, με την οποία καλούσε τη Γερμανία, τη Γαλλία και άλλες χώρες να ενώσουν την παραγωγή τους στον άνθρακα και τον χάλυβα ως «το πρώτο συγκεκριμένο θεμέλιο μιας ευρωπαϊκής ομοσπονδίας». Η Διακήρυξη Σουμάν, όπως είναι γνωστή, είναι η αρχή της δημιουργίας της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το σημαδιακό αυτό γεγονός για τη δημιουργία της Ενωμένης Ευρώπης γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 9 Μαΐου ως Ημέρα της Ευρώπης, με ποικίλες εκδηλώσεις, που σκοπό έχουν να φέρουν πιο κοντά τους πολίτες των κρατών – μελών της Ε.Ε.

Εφέτος η Ελλάδα συμπληρώνει 40 χρόνια συμμετοχής στη μεγάλη Ευρωπαϊκή οικογένεια. Το πόσο σημαντικό είναι αυτό το γεγονός για την ποιότητα ζωής, τους δημοκρατικούς μας θεσμούς και την ασφάλεια μας ως μια χώρα σε γεωστρατηγικά δύσκολο περιβάλλον είναι αναμφισβήτητο γεγονός, παρά τα ελλείμματα και τις δυστοκίες που κατά καιρούς παρουσιάζονται.

Για να έχουμε μια εικόνα του τι σημαίνει η συμμετοχή μας στην ΕΕ και πόσο επηρεάζεται θετικά η οικονομία μας αλλά και η ζωή μας σε πάρα πολλά επίπεδα παραθέτουμε 3 στοιχεία ενδεικτικά.

·       Μέσω του Πολυετούς Δημοσιονομικού πλαισίου της περιόδου 2021-2027 της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που αναδιαμορφώθηκε λόγω της κρίσης του covid19, στην Ελλάδα αναλογούν 36-37 δις ευρώ

·       Οι εξαγωγές μας εντός ΕΕ αντιπροσωπεύουν το 53% και οι εισαγωγές μας, το 51%

·       Οι τουρίστες (εκτός κρουαζιέρας) από ΕΕ το (2019) ήταν 22 εκατ. ενώ από τον υπόλοιπο κόσμο 9.3 εκατ.

Ο Έλληνας Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Μαργαρίτης Σχοινάς δήλωσε σχετικά με την επέτειο των 40 χρόνων.

<<Τα τελευταία σαράντα χρόνια αποτελούν τη μακρύτερη περίοδο ειρήνης, δημοκρατίας και ευημερίας που γνώρισαν οι Έλληνες. Με την ένταξη της χώρας στην Ευρώπη ο τροχός της ιστορίας δικαίωσε τις προσδοκίες γενεών και επιβεβαίωσε μια σχέση με παρελθόν, παρόν και μέλλον. Κατοχύρωσε τα σύνορά μας ως απώτατα σύνορα της Ευρώπης απέναντι σε αβέβαιους και επικίνδυνους γείτονες. Απογείωσε την ύπαιθρο, τις υποδομές και τα συστήματα υγείας και παιδείας με κολοσσιαίους πόρους. Στήριξε την οικονομία και την κοινωνία σε κρίσιμες στιγμές, όταν πολλοί άλλοι μας γύρισαν την πλάτη. Κατέστησε το ζητούμενο του τότε, αυτονόητο του σήμερα με την ελεύθερη κυκλοφορία, εγκατάσταση, εργασία και τις ελεύθερες συναλλαγές στη μεγαλύτερη αγορά του κόσμου. Άνοιξε πρωτοφανείς ευκαιρίες κινητικότητας και εκπαίδευσης σε χιλιάδες νέους. Η Ευρωπαϊκή Ελλάδα πέτυχε τα τελευταία 40 χρόνια όσα δεν πέτυχε στα 160 προηγούμενα χρόνια της νεότερης ιστορίας της.>>

Πληροφορίες για δημοσιογράφους: Ανδρέας Σπηλιώτης 2610.277171

Η Κοινο_Τοπία εκφράζει τη λύπη της για την απώλεια του Γιώργου Τσακιράκη του ιδεαλιστή συμπολίτη που άφησε το στίγμα του στην πόλη μας

Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού

ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑwww.koinotopia.gr

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

 

4 Μαΐου 2021

Η Κοινο_Τοπία εκφράζει τη λύπη της για την απώλεια του Γιώργου Τσακιράκη

του ιδεαλιστή συμπολίτη που άφησε το στίγμα του στην πόλη μας

Ο εκπαιδευτικός, ποιητής και στοχαστής Γιώργος Τσακιράκης δεν είναι πια κοντά μας. Για όσους τον γνωρίσαμε το μακρινό 1985 από άλλα μετερίζια αλλά και όσοι τον γνώρισαν νωρίτερα ή αργότερα ήταν ο ιδεαλιστής, ο εμψυχωτής, ο ουμανιστής που θα ήθελες να ήσουν και συ αλλά ο πραγματισμός πολλές φορές δε σε άφηνε.

Γεννημένος στον Πειραιά το 1947, Κρητικός στην καταγωγή και αφού έχει ολοκληρώσει τις σπουδές στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών βρίσκεται στην Πάτρα όπου το 1976 ιδρύει το Κέντρο Μελετών Ψυχολογίας και Λογοτεχνίας, το 1979 γίνεται ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Λογοτεχνών Νοτιοδυτικής Ελλάδος, ενώ παράλληλα συμμετέχει δυναμικά στις δράσεις της Διεθνούς Αμνηστίας για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Με μια ακαταμάχητη εσωτερική φλόγα τη δεκαετία του 1980-90 δραστηριοποιείται για τα ατομικά, πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά και πολιτιστικά δικαιώματα όπου γης, υπερασπιζόμενος κάθε κρατούμενο συνείδησης που έχει υιοθετήσει η ομάδα 10 της Διεθνούς Αμνηστίας (ΔΑ) που δρούσε στην Πάτρα. Παράλληλα οι λογοτεχνικές του ανησυχίες τον οδηγούν στην έκδοση της ποιητικής συλλογής έντεκα πικρά κυδώνια το 1987 που συνοδεύονται από εξιστορήσεις παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων που είχε αναλάβει η ΔΑ.

Αλλά και άλλα λογοτεχνικά πονήματά του στρατεύονται να υπηρετήσουν το μεγάλο όραμα του Γ. Τσακιράκη για έναν κόσμο χωρίς βία, με σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα, προστασία της φύσης, προαγωγής του πολιτισμού και εμπέδωσης της ειρήνης.

Τον Απρίλιο του 1988 ιδρύει το Παγκόσμιο Κίνημα Πεντάγωνο της ειρήνης και ξεκινά δράσεις με αποκορύφωμα την καμπάνια συγκέντρωσης υπογραφών για καθιέρωση Παγκόσμιας Εκεχειρίας στη διάρκεια των Ολυμπιακών αγώνων με αφορμή τους Ολυμπιακούς στη Βαρκελώνη το 1992.

Συνδυάζοντας Πολιτισμό-Ανθρώπινα Δικαιώματα-Περιβάλλον δε αργεί για να βρεθεί το 2003 στα ιδρυτικά μέλη των Πολιτών Πάτρας Εν Δράσει και στο πρώτο τους Διοικητικό Συμβούλιο και αργότερα να συνδιοργανώνει με στελέχη της Κοινο_Τοπίας δράσεις όπως βραδιά αφιερωμένη σε Έλληνες ποιητές (2014) στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Μέρας Ποίησης.

Οι ανησυχίες του όμως ήταν πολύ ευρύτερες από καθηγητής φιλολογίας στη Μέση Εκπαίδευση όπου δίδασκε. Εκδίδει το τριμηνιαίο έντυπο προβληματισμού και παρέμβασης με τίτλο: «Εικοστός Πρώτος Αιώνας» ενώ το 2009 δημιουργεί το Ίδρυμα Ποίησης https://idrymapoiisis.blogspot.com/ και το 2011 την Παγκόσμια Κοινωνία Ειρήνης http://universal-peacesociety.blogspot.com/ με μια αξιοζήλευτη θέρμη να αλλάξει τον κόσμο με όπλο την ποίηση και τις πανανθρώπινες αξίες.

Στελέχη της Κοινο_Τοπίας www.koinotopia.gr και των Πολιτών Εν Δράσει που είχαμε τη χαρά να τον γνωρίσουμε και να παρασυρθούμε ενίοτε με τον αγνό και ασυμβίβαστο ιδεαλισμό του για έναν πιο δίκαιο και ειρηνικό κόσμο θα τον θυμόμαστε…

Πληροφορίες για δημοσιογράφους: Ανδρέας Σπηλιώτης 2610.277171

Σχολιασμός της εικαστικής απόδοσης του έργου Ελεύθεροι Πολιορκημένοι από τον Κ. Δραγγανά (της Αλέκας Ράπτη)

Αγαπητοί φίλοι

Σας στέλνουμε την ενδιαφέρουσα κριτική προσέγγιση της εκπαιδευτικού και εμψυχώτριας Αλέκας Ράπτη στην εικαστική απόδοση του Κώστα Δραγγανά πάνω στο έργο του Διονύσιου Σολομού ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ. Την εικαστική απόδοση μπορείτε να τη βρείτε στη γραμματεία της Κοινο_Τοπίας (Καραΐσκάκη 153, Πάτρα)

Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr

 

ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ

Μια εικαστική αποτύπωση

(Ο Μεσολογγίτης έφηβος Κ. Δραγγανάς που έδωσε μια καίρια

εικαστική διάσταση στο στίχο του Σολωμού)

«Η ζωγραφική είναι σιωπηλή ποίηση, ενώ η ποίηση είναι ομιλούσα ζωγραφική»
<Σιμωνίδης ο Κείος, αρχαίος Έλληνας, λυρικός ποιητής>

Όταν ανακαλύψουμε τις μυστικές σχέσεις των εννοιών και τις περπατήσουμε σε βάθος, γράφει ο Ελύτης (στο μικρό Ναυτίλο), θα βγούμε σ’ ένα άλλου είδους ξέφωτο που είναι η ποίηση και η ποίηση πάντοτε είναι μια, όπως ένας είναι ο ουρανός… Το ζήτημα είναι από που βλέπει κανείς τον ουρανό… Ο έφηβος Κώστας Δραγγανάς, υψώνοντας τις κεραίες της ψυχής και του νου του, είδε τον ουρανό μέσα από το φως των Ελεύθερων Πολιορκημένων του Σολωμού, πηγαίνοντάς μας σ’ ένα άλλου είδους ξέφωτο, που είναι η εικαστική αποτύπωση του έργου. Και η αποτύπωση αυτή έχει κάτι το παράδοξο και υπερβατικό, ως προς το δημιουργό της. Δεν την υπογράφει κάποιος διάσημος καλλιτέχνης του χώρου, αλλά ένας 15χρονος που είχε τη δύναμη, την τόλμη, την αφοβιά και την ποιητική συνείδηση να αναμετρηθεί με τους ελεύθερους πολιορκημένους του εθνικού μας ποιητή και να τους υφάνει εικαστικά.

Ένας ποιητής, ένας μαθητής και ένας μεγάλος εικαστικός μαραθώνιος που διήρκησε τρία χρόνια (3η γυμνασίου – 3η λυκείου) και που κατέληξε σε ένα πολυσέλιδο λεύκωμα, διαπερνώντας και τις 3 θεματικές του Σολωμικού έργου.

ΝΕΚΡΟΠΟΛΙΣ-ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ-ΕΞΟΔΟΣ

Ένας έφηβος με υψηλή θερμοκρασία ψυχής, με μάτια που άρμεγαν ουρανό, ήλιο και όνειρα, έσκυψε ευλαβικά στο τοπίο της ποίησης και κατάφερε με κατάνυξη και σεβασμό να ανοίξει έναν εσωτερικό διάλογο με τον ποιητή, να αφουγκραστεί τον παλμό των Ελεύθερων Πολιορκημένων και να δώσει μια καίρια οπτική και εικονιστική διάσταση στους στίχους του Δ. Σολωμού, αποδίδοντάς τους με ένα δυνατό συνθετικό ύφος, απίστευτο για την ηλικία του.

Οι συνειρμοί γίνονταν σπλάχνα όνειρα και φως παντού, χάρις στο φρέσκο άδολο κήπο της ψυχής του, που επέτρεπε στη συνείδησή του να δομεί ότι ο νους συλλάμβανε και η καρδιά ένιωθε σε κατάσταση έμπνευσης.

«Δείξτε εμπιστοσύνη στα όνειρα, διότι κρύβουν μέσα τους τη πύλη προς την αιωνιότητα», γράφει ο Λιβανέζος ποιητής Χαλίλ Γκιμπράν.

Και ο μαθητής αγγίζοντας το όνειρό του, το πήγε μέχρι το τέρμα, με πολύ υπομονή και αφοσίωση… Σαν άλλος Οδυσσέας, ξεκίνησε την τρίχρονη προσωπική του Ιθάκη, μόνος, κατάμονος, χωρίς συντρόφους, έχοντας για καράβι τους τέσσερεις τοίχους του δωματίου του σε μια σιωπηλή συνομιλία με το Σολωμικό στίχο όπως ο ίδιος αναφέρει στον πρόλογο του λευκώματος <<Αντικρίζοντας τη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου, μια λιμνοθάλασσα που με συνόδευσε από τα παιδικά μου χρόνια έως τώρα, καθώς και τα τείχη του ομορφότερου νεκροταφείου του κόσμου, άκουσα αμυδρά, για μια στιγμή μόνο, τη φωνή του ποιητή. Οι σελίδες που ακολουθούν δεν είναι παρά μια προσπάθεια να του απαντήσω. Μια απόπειρα, μάλλον, ν’ ανοίξω μαζί του έναν διάλογο, μέσα από την ταπεινή μου τέχνη.>>

Μετέχοντας της εικαστικής, ποιητικής λειτουργίας, ο έφηβος ζωντανεύει με αισθητοποιημένη δύναμη και πνευματική καθαρότητα βλέμματος του αγώνα των Ελεύθερων Πολιορκημένων και γίνεται συνδημιουργός, παραδίδοντάς μας ένα λεύκωμα με μια πρωτότυπη εικαστική σύλληψη που ξαφνιάζει.

Με την αφή των δαχτύλων ισορροπεί τέλεια το στίχο με την εικόνα, την αισθηματοποιεί διευρύνοντας το ποίημα, δίνοντάς του σώμα και πνοή.

«Η εικόνα είναι ένας σβώλος ζωής», έγραψε ο μεγάλος σκηνοθέτης του ποιητικού κινηματογράφου Αντρέι Ταρκόφσκι.

Ένα λεύκωμα, ένα έργο, ένα σινιάλο από το μέλλον.

Είχα την τύχη την καλή, ο έφηβος μαθητής για τον οποίο γράφω να είναι πρώην μαθητής μου και γω γι αυτόν η πρώην δασκάλα του. Και όταν καλείσαι να συστήσεις το τεχνούργημα ενός πρώην μαθητή σου, το ειδικό βάρος είναι άλλο. Μία συγκίνηση, ένας κόμπος δακρύων, έτοιμος να χυθεί και μια γλυκιά αφή στον ουρανίσκο σου γλυκαίνει τη καρδιά με τρυφεράδα σεβασμό και ευφρόσυνο συναίσθημα απέραντο. Σου ενισχύει την πίστη πως όταν ο δάσκαλος εμψυχωτής ποτίζει τους μαθητές του με το νερό της δίψας του που έχει να κάνει με την ποίηση και την τέχνη γενικά, ο σπόρος του λόγου του θα βρει τη γόνιμη ψυχή για να ανθίσει. Είναι ακριβώς αυτή η στιγμή που ο χρόνος μεταλλάσσεται σε φως. Η σχέση δασκάλου-μαθητή είναι αειθαλής… και τέτοιες στιγμές είναι ηθικοί οδοδείκτες που του δικαιώνουν το λειτούργημά του.

Η μνήμη είναι πολιτισμός και οι τέχνες παίζουν σημαντικό ρόλο τόσο σαν αιτία όσο και σαν αποτέλεσμα στη γενική πορεία της ιστορίας, λειτουργούν σα μαγιά στην καρδιά του πολιτισμού.

Και ο έφηβος μαθητής με αυτό το λεύκωμα αφήνει το δικό του εικαστικό προσωπικό ίχνος στο πολιτιστικό γίγνεσθαι, αθώο, υπερβατικό, νεανικό.

Πρόκειται τελικά για ένα λεύκωμα που αποδεικνύει ‘‘de facto’’ πως ο μαθητής υπερβαίνοντας τον εαυτό του, κατάφερε να συνδεθεί σε κατάσταση μέθεξης με το έργο του Σολωμού.

Ίσως το χέρι του να έγινε η προέκταση της ψυχής του που αναζωπύρωσε τη φαντασία του και πυροδότησε όλο του το είναι, για να μπορέσει να βρει τη δική του ιδιωτική οδό που συνάδει με το στίχο του Ελύτη…

«Και να ‘χεις την ψυχή σου στα δάχτυλα, στα μάτια, στα ρουθούνια, στα χείλη. Από κει μιλάει ο κόσμος. Από κει βρίσκεις την ιδιωτική σου οδό.»

Μέσα από τη θάλασσα των ματιών του έφηβου μαθητή Κ. Δραγγανά, αναδύονται όλες οι φωτεινές υποσχέσεις του μέλλοντος. Αναδύεται μια γλυκιά μελωδία ελπίδας, που ενώνει σύμπαντα, ουρανούς, δρόμους και που τον τοποθετεί στο πιο ιερό κομμάτι της καρδιάς μας, παραμένοντας ένα φωτεινό παράδειγμα για όλους, για να μας θυμίζει αεί το στίχο του Βρεττάκου

«η ζωή και η ψυχή σε ένα αιώνιο καθρέπτισμα μέσα στο χρόνο».

Ο Κώστας Δραγγανάς είναι φοιτητής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

Σημ. Επισυνάπτονται ενδεικτικά αποσπάσματα από το έργο του

Της Αλέκας Ράπτη, Εκπαιδευτικού και εμψυχώτριας

Συννημένα

Η Κοινο_Τοπία τιμά την επέτειο των 200 χρόνων από την Εθνική Παλιγγενεσία

Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού

ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr

 

Η Κοινο_Τοπία τιμά την επέτειο των 200 χρόνων από την Εθνική Παλιγγενεσία

1821 – 2021

25 Μαρτίου 2021

Ύμνος εις την Ελευθερίαν

Ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν είναι ποίημα που έγραψε ο Διονύσιος Σολωμός (1798-1857) το 1823, τμήμα του οποίου αποτελεί τον Εθνικό ύμνο της Ελλάδας από το 1865 και της Κύπρου από το 1966. Αποτελείται από 158 τετράστιχες στροφές ή 632 στίχους. Οι δύο πρώτες στροφές ανακρούονται και συνοδεύουν πάντα την έπαρση και την υποστολή της σημαίας και ψάλλονται σε επίσημες στιγμές και τελετές. Κατά τη διάρκεια της ανάκρουσής του αποδίδονται ορθίως τιμές στρατιωτικού χαιρετισμού «εν ακινησία».

Θεματικές ενότητες

Για να χωρίσει τα διάφορα μέρη μεταξύ τους, ο ποιητής παρεμβάλλει συνήθως τη δεύτερη στροφή του Ύμνου «απ` τα κόκαλα βγαλμένη…», ενώ σύμφωνα με το περιεχόμενό του ο Ύμνος μπορεί να διαιρεθεί στα ακόλουθα μέρη:

Προοίμιο, Στροφές 1-34

Ο ποιητής παρουσιάζει τη θεά ελευθερία, θυμίζει τα περασμένα μαρτύρια του Ελληνισμού, την εξέγερση των σκλάβων, τη χαρά του Ελληνισμού, την έχθρα των Ευρωπαίων ηγεμόνων και την περιφρονητική αδιαφορία των Ελλήνων για τα φιλότουρκα αισθήματα τους.

Σὲ γνωρίζω ἀπὸ τὴν κόψι
τοῦ σπαθιοῦ τὴν τρομερή,
σὲ γνωρίζω ἀπὸ τὴν ὄψι
ποὺ μὲ βία μετράει τὴν γῆ.

Ἀπ’ τὰ κόκαλα βγαλμένη
τῶν Ἑλλήνων τὰ ἱερά,
καὶ σὰν πρῶτα ἀνδρειωμένη,
χαῖρε, ὦ χαῖρε, Ἐλευθεριά!

Ἐκεῖ μέσα ἐκατοικοῦσες
πικραμένη, ἐντροπαλή,
κι ἕνα στόμα ἀκαρτεροῦσες,
«ἔλα πάλι», νά σου πῇ.

Ἄργειε νά’λθῃ ἐκείνη ἡ μέρα,
κι ἦταν ὅλα σιωπηλά,
γιατί τὰ ’σκιαζε ἡ φοβέρα
καὶ τὰ πλάκωνε ἡ σκλαβιά.

Δυστυχής! Παρηγορία
μόνη σοῦ ἕμενε νὰ λὲς
περασμένα μεγαλεῖα
καὶ διηγώντας τα νὰ κλαῖς.

Καὶ ἀκαρτέρει καὶ ἀκαρτέρει
φιλελεύθερη λαλιά,
ἕνα ἐκτύπαε τ’ ἄλλο χέρι
ἀπὸ τὴν ἀπελπισιά,

Κι ἔλεες: «Πότε, ἅ, πότε βγάνω
τὸ κεφάλι ἀπὸ τσ’ ἐρμιές;».
Καὶ ἀποκρίνοντο ἀπὸ πάνω
κλάψες, ἄλυσες, φωνές.

Τότε ἐσήκωνες τὸ βλέμμα
μὲς στὰ κλάιματα θολό,
καὶ εἰς τὸ ροῦχο σου ἔσταζ’ αἷμα,
πλῆθος αἷμα ἑλληνικό.

Μὲ τὰ ροῦχα αἱματωμένα
ξέρω ὅτι ἔβγαινες κρυφὰ
νὰ γυρεύῃς εἰς τὰ ξένα
ἄλλα χέρια δυνατά.
10η
Μοναχὴ τὸ δρόμο ἐπῆρες,
ἐξανάλθες μοναχή•
δὲν εἴν’ εὔκολες οἱ θύρες
ἐὰν ἡ χρεία τὲς κουρταλῇ.
11η
Ἄλλός σοῦ ἔκλαψε εἰς τὰ στήθια,
ἀλλ’ ἀνάσασι καμμιά•
ἄλλος σου ἔταξε βοήθεια
καὶ σὲ γέλασε φρικτά.
12η
Ἄλλοι, ὀϊμέ, στὴ συμφορά σου
ὀποῦ ἐχαίροντο πολύ,
«σύρε νὰ ‘βρῃς τὰ παιδιά σου,
σύρε», ἔλεγαν οἱ σκληροί.
13η
Φεύγει ὀπίσω τὸ ποδάρι
καὶ ὀλογλήγορο πατεῖ
ἢ τὴν πέτρα ἢ τὸ χορτάρι
ποὺ τὴ δόξα σοῦ ἐνθυμεῖ.
14η
Ταπεινότατή σου γέρνει
ἡ τρισάθλια κεφαλή,
σὰν πτωχοῦ ποὺ θυροδέρνει
κι εἶναι βάρος του ἡ ζωή.
15η
Ναί, ἀλλὰ τώρα ἀντιπαλεύει
κάθε τέκνο σου μὲ ὁρμή,
ποὺ ἀκατάπαυστα γυρεύει
ἢ τὴ νίκη ἢ τὴ θανῆ.
16η
Ἀπ’ τὰ κόκαλα βγαλμένη
τῶν Ἑλλήνων τὰ ἱερά,
καὶ σὰν πρῶτα ἀνδρειωμένη,
χαῖρε, ὦ χαῖρε, Ἐλευθεριά!
17η
Μόλις εἶδε τὴν ὁρμή σου
ὁ οὐρανὸς ποὺ γιὰ τσ’ ἐχθροὺς
εἰς τὴ γῆ τὴ μητρική σου
ἔτρεφ’ ἄνθια καὶ καρπούς,
18η
ἐγαλήνεψε• καὶ ἐχύθει
καταχθόνια μιὰ βοή,
καὶ τοῦ Ρήγα σοῦ ἀπεκρίθη
πολεμόκραχτη ἡ φωνή.
19η
Ὅλοι οἱ τόποι σου σ’ ἐκράξαν
χαιρετώντας σὲ θερμά,
καὶ τὰ στόματα ἐφωνάξαν
ὅσα αἰσθάνετο ἡ καρδιά.
20η
Ἐφωνάξανε ὡς τ’ ἀστέρια
τοῦ Ἰονίου καὶ τὰ νησιά,
κι ἐσηκώσανε τὰ χέρια
γιὰ νὰ δείξουνε χαρά,
21η
μ’ ὅλον ποὺ ‘ναι ἀλυσωμένο
τὸ καθένα τεχνικά,
καὶ εἰς τὸ μέτωπο γραμμένο
ἔχει: «Ψεύτρα Ἐλευθεριά».
22η
Γκαρδιακὰ χαροποιήθει
καὶ τοῦ Βάσιγκτον ἡ γῆ,
καὶ τὰ σίδερα ἐνθυμήθει
ποὺ τὴν ἔδεναν κι αὐτή.
23η
Ἀπ’ τὸν πύργο τοῦ φωνάζει,
σὰ νὰ λέῃ σὲ χαιρετῶ,
καὶ τὴ χήτη τοῦ τινάζει
τὸ λιοντάρι τὸ Ἰσπανό.
24η
Ἐλαφιάσθη τῆς Ἀγγλίας
τὸ θηρίο, καὶ σέρνει εὐθὺς
κατὰ τ’ ἄκρα τῆς Ρουσίας
τὰ μουγκρίσματα τσ’ ὀργῆς.
25η
Εἰς τὸ κίνημα τοῦ δείχνει,
πὼς τὰ μέλη εἴν’ δυνατά•
καὶ στοῦ Αἰγαίου τὸ κύμα ρίχνει
μιὰ σπιθόβολη ματιά.
26η
Σὲ ξανοίγει ἀπὸ τὰ νέφη
καὶ τὸ μάτι τοῦ Ἀετοῦ,
ποὺ φτερὰ καὶ νύχια θρέφει
μὲ τὰ σπλάχνα τοῦ Ἰταλοῦ•
27η
καὶ σ’ ἐσὲ καταγυρμένος,
γιατί πάντα σὲ μισεῖ,
ἔκρωζ’ ἔκρωζ’ ὁ σκασμένος,
νὰ σὲ βλάψῃ, ἂν ἠμπορῇ.
28η
Ἄλλο ἐσὺ δὲν συλλογιέσαι
πάρεξ ποὺ θὰ πρωτοπᾷς•
δὲν μιλεῖς καὶ δὲν κουνιέσαι
στὲς βρισιὲς ὀποῦ ἀγρικᾷς•
29η
σὰν τὸ βράχο ὀποῦ ἀφήνει
κάθε ἀκάθαρτο νερὸ
εἰς τὰ πόδια του νὰ χύνῃ
εὐκολόσβηστον ἀφρό•
30η
ὀποῦ ἀφήνει ἀνεμοζάλη
καὶ χαλάζι καὶ βροχὴ
νὰ τοῦ δέρνουν τὴ μεγάλη,
τὴν αἰώνιαν κορυφή.
31η
Δυστυχιά του, ὦ, δυστυχιά του,
ὀποιανοὺ θέλει βρεθεῖ
στὸ μαχαίρι σου ἀποκάτου
καὶ σ’ ἐκεῖνο ἀντισταθεῖ.
32η
Τὸ θηρίο π’ ἀνανογιέται
πὼς τοῦ λείπουν τὰ μικρά,
περιορίζεται, πετιέται,
αἷμα ἀνθρώπινο διψᾷ•
33η
τρέχει, τρέχει ὅλα τὰ δάση,
τὰ λαγκάδια, τὰ βουνά,
κι ὅπου φθάσει, ὅπου περάσει,
φρίκη, θάνατος, ἐρμιά•
34η
Ἐρμιά, θάνατος καὶ φρίκη
ὅπου ἐπέρασες κι ἐσύ•
ξίφος ἔξω ἀπὸ τὴ θήκη
πλέον ἀνδρείαν σου προξενεῖ.

Στροφές 35-74

Η μάχη της Τριπολιτσάς.
35η
Ἰδού, ἐμπρός σου ὁ τοῖχος στέκει
τῆς ἀθλίας Τριπολιτσᾶς•
τώρα τρόμου ἀστροπελέκι
νὰ τῆς ρίψῃς πιθυμᾷς.
36η
Μεγαλόψυχο τὸ μάτι
δείχνει πάντα ὁπὼς νικεῖ,
κι ἂς εἴν’ ἅρματα γεμάτη
καὶ πολέμιαν χλαλοή.
37η
Σοῦ προβαίνουνε καὶ τρίζουν
γιὰ νὰ ἰδῇς πὼς εἴν’ πολλά•
δὲν ἀκοῦς ποὺ φοβερίζουν
ἄνδρες μύριοι καὶ παιδιά;
38η
Λίγα μάτια, λίγα στόματα
θά σας μείνουνε ἀνοιχτά.
γιὰ νὰ κλαύσετε τὰ σώματα
ποὺ θὲ νὰ ‘βρῃ ἡ συμφορά!
39η
Κατεβαίνουνε, καὶ ἀνάφτει
τοῦ πολέμου ἀναλαμπῆ•
τὸ τουφέκι ἀνάβει, ἀστράφτει,
λάμπει, κόφτει τὸ σπαθί.
40η
Γιατί ἡ μάχη ἐστάθει ὀλίγη;
Λίγα τὰ αἵματα γιατί;
Τὸν ἐχθρὸ θωρῶ νὰ φύγῃ
καὶ στὸ κάστρο ν’ ἀνεβεῖ.
41η
Μέτρα! Εἴν’ ἄπειροι οἱ φευγάτοι,
ὀποῦ φεύγοντας δειλιοῦν•
τὰ λαβώματα στὴν πλάτη
δέχοντ’, ὥστε ν’ ἀνεβοῦν.
42η
Ἐκεῖ μέσα ἀκαρτερεῖτε
τὴν ἀφεύγατη φθορά•
νά, σᾶς φθάνει• ἀποκριθεῖτε
στῆς νυκτὸς τὴ σκοτεινιά!
43η
Ἀποκρίνονται καὶ ἡ μάχη
ἔτσι ἀρχίζει, ὀποῦ μακριὰ
ἀπὸ ράχη ἐκεῖ σὲ ράχη
ἀντιβούιζε φοβερά.
44η
Ἀκούω κούφια τὰ τουφέκια,
ἀκούω σμίξιμο σπαθιῶν,
ἀκούω ξύλα, ἀκούω πελέκια,
ἀκούω τρίξιμο δοντιῶν.
45η
Ἅ, τί νύκτα ἦταν ἐκείνη
ποὺ τὴν τρέμει ὁ λογισμός!
Ἄλλος ὕπνος δὲν ἐγίνει
πάρεξ θάνατου πικρός.
46η
Τῆς σκηνῆς ἡ ὥρα, ὁ τόπος,
οἱ κραυγές, ἡ ταραχή,
ὁ σκληρόψυχος ὁ τρόπος
τοῦ πολέμου, καὶ οἱ καπνοί,
47η
καὶ οἱ βροντὲς καὶ τὸ σκοτάδι
ὀποῦ ἀντίσκοφτε ἡ φωτιά,
ἐπαράσταιναν τὸν ᾍδη
ποὺ ἀκαρτέρειε τὰ σκυλιά•
48η
Τ’ ἀκαρτέρειε. Ἐφαῖνον’ ἴσκιοι
ἀναρίθμητοι, γυμνοί,
κόρες, γέροντες, νεανίσκοι,
βρέφη ἀκόμη εἰς τὸ βυζί.
49η
Ὂλη μαύρη μυρμηγκιάζει,
μαύρη ἡ ἐντάφια συντροφιά,
σὰν τὸ ροῦχο ὀποῦ σκεπάζει
τὰ κρεβάτια τὰ στερνά.
50η
Τόσοι, τόσοι ἀνταμωμένοι
ἐπετιοῦντο ἀπὸ τὴ γῆ,
ὅσοι εἴν’ ἄδικα σφαγμένοι
ἀπὸ τούρκικην ὀργή.
51η
Τόσα πέφτουνε τὰ θερι-
σμένα ἀστάχια εἰς τοὺς ἀγρούς•
σχεδὸν ὅλα ἐκειὰ τὰ μέρη
ἐσκεπάζοντο ἀπ’ αὐτούς.
52η
Θαμποφέγγει κανέν’ ἄστρο,
καὶ ἀναδεύοντο μαζί,
ἀνεβαίνοντας τὸ κάστρο
μὲ νεκρώσιμη σιωπή.
53η
Ἔτσι χάμου εἰς τὴν πεδιάδα,
μὲς στὸ δάσος τὸ πυκνό,
ὅταν στέλνει μίαν ἀχνάδα
μισοφέγγαρο χλωμό,
54η
Ἐὰν οἱ ἄνεμοι μὲς στ’ ἄδεια
τὰ κλαδιὰ μουγκοφυσοῦν,
σειοῦνται, σειοῦνται τὰ μαυράδια,
ὀποῦ οἱ κλῶνοι ἀντικτυποῦν.
55η
Μὲ τὰ μάτια τοὺς γυρεύουν
ὅπου εἴν’ αἵματα πηχτά,
καὶ μὲς στὰ αἵματα χορεύουν
μὲ βρυχίσματα βραχνά•
56η
καὶ χορεύοντας μανίζουν
εἰς τοὺς Ἕλληνες κοντά,
καὶ τὰ στήθια τοὺς ἐγγίζουν
μὲ τὰ χέρια τὰ ψυχρά.
57η
Ἐκειὸ τὸ ἔγγισμα πηγαίνει
βαθειὰ μὲς στὰ σωθικά,
ὅθεν ὅλη ἡ λύπη βγαίνει,
καὶ ἄκρα αἰσθάνονται ἀσπλαχνιά.
58η
Τότε αὐξαίνει τοῦ πολέμου
ὁ χορὸς τρομακτικά,
σὰν τὸ σκόρπισμα τοῦ ἀνέμου
στοῦ πελάου τὴ μοναξιά.
59η
Κτυποῦν ὅλοι ἀπάνου κάτου•
κάθε κτύπημα ποὺ ἐβγεῖ
εἶναι κτύπημα θανάτου
χώρις νὰ δευτερωθῇ.
60η
Κάθε σῶμα ἱδρώνει, ρέει•
λὲς κι ἐκείθενε ἡ ψυχὴ
ἀπ’ τὸ μίσος ποὺ τὴν καίει
πολεμάει νὰ πεταχθῇ.
61η
Τῆς καρδίας κτυπίες βροντᾶνε
μὲς στὰ στήθια τους ἀργά,
καὶ τὰ χέρια ὅπου χουμᾶνε
περισσότερο εἴν’ γοργά.
62η
Οὐρανὸς γι’ αὐτοὺς δὲν εἶναι,
οὐδὲ πέλαγο, οὐδὲ γῆ•
γι’ αὐτοὺς ὅλους τὸ πᾶν εἶναι
μαζωμένο ἀντάμα ἐκεῖ.
63η
Τόση ἡ μάνητα κι ἡ ζάλη,
ποὺ στοχάζεσαι μὴ πὼς
ἀπὸ μία μεριὰ καὶ ἀπ’ ἄλλη
δὲν εἴνει ἕνας ζωντανός.
64η
Κοιτᾷ χέρια ἀπελπισμένα
πὼς θερίζουνε ζωές!
Χάμου πέφτουνε κομμένα
χέρια, πόδια, κεφαλές,
65η
καὶ παλάσκες καὶ σπαθία
μὲ ὀλοσκόρπιστα μυαλά,
καὶ μὲ ὀλόσχιστα κρανία,
σωθικὰ λαχταριστά.
66η
Προσοχὴ καμιὰ δὲν κάνει
κανείς, ὄχι, εἰς τὴ σφαγή•
πᾶνε πάντα ἐμπρός. Ὦ, φθάνει,
φθάνει• ἕως πότε οἱ σκοτωμοί;
67η
Ποιὸς ἀφήνει ἐκεῖ τὸν τόπο,
πάρεξ ὅταν ξαπλωθεῖ;
Δὲν αἰσθάνονται τὸν κόπο
καὶ λὲς κι εἶναι εἰς τὴν ἀρχή.
68η
Ὀλιγόστευαν οἱ σκύλοι,
καὶ «Ἀλλά», ἐφώναζαν, «Ἀλλά»,
καὶ τῶν Χριστιανῶν τὰ χείλη
«φωτιά», ἐφώναζαν, «φωτιά».
69η
Λιονταρόψυχα, ἐκτυπιοῦντο,
πάντα ἐφώναζαν «φωτιά»,
καὶ οἱ μιαροὶ κατασκορπιοῦντο,
πάντα σκούζοντας «Ἀλλά».
70η
Παντοῦ φόβος καὶ τρομάρα
καὶ φωνὲς καὶ στεναγμοί•
παντοῦ κλάψα, παντοῦ ἀντάρα,
καὶ παντοῦ ξεψυχισμοί.
71η
Ἦταν τόσοι! Πλέον τὸ βόλι
εἰς τ’ αὐτιὰ δὲν τοὺς λαλεῖ.
‘Ὁλοι χάμου ἐκείτοντ’ ὅλοι
εἰς τὴν τέταρτην αὐγή.
72η
Σὰν ποτάμι τὸ αἷμα ἐγίνη
καὶ κυλάει στὴ λαγκαδιά,
καὶ τὸ ἀθῶο χόρτο πίνει
αἷμα ἀντὶς γιὰ τὴ δροσιά.
73η
Τῆς αὐγῆς δροσάτο ἀέρι,
δὲν φυσὰς τώρα ἐσὺ πλιὸ
στῶν ψευδόπιστων τὸ ἀστέρι•
φῦσα, φῦσα εἰς τὸ ΣΤΑΥΡΟ!
74η
Ἀπ’ τὰ κόκαλα βγαλμένη
τῶν Ἑλλήνων τὰ ἱερά,
καὶ σὰν πρῶτα ἀνδρειωμένη,
χαῖρε, ὦ χαῖρε, Ἐλευθεριά!

Στροφές 75-87

Η μάχη της Κορίνθου και η καταστροφή του Δράμαλη στα Δερβενάκια.
75η
Τῆς Κορίνθου ἰδοὺ καὶ οἱ κάμποι•
δὲν λάμπ’ ἥλιος μοναχὰ
εἰς τοὺς πλάτανους, δὲν λάμπει
εἰς τ’ ἀμπέλια, εἰς τὰ νερά.
76η
Εἰς τὸν ἥσυχον αἰθέρα
τώρα ἀθώα δὲν ἀντηχεῖ
τὰ λαλήματα ἡ φλογέρα,
τὰ βελάσματα τὸ ἀρνί.
77η
Τρέχουν ἅρματα χιλιάδες
σὰν τὸ κύμα εἰς τὸ γιαλό,
ἀλλ’ οἱ ἀνδρεῖοι παλληκαράδες
δὲν ψηφοῦν τὸν ἀριθμό
78η
Ὦ τρακόσιοι, σηκωθεῖτε
καὶ ξανάλθετε σέ μας•
τὰ παιδιά σας θέλ’ ἰδεῖτε
πόσο μοιάζουνε μέ σας.
79η
Ὂλοι ἐκεῖνοι τὰ φοβοῦνται
καὶ μὲ πάτημα τυφλὸ
εἰς τὴν Κόρινθο ἀποκλειοῦνται
κι ὅλοι χάνουνται ἀπ’ ἐδῶ.
80η
Στέλνει ὁ ἄγγελος τοῦ ὀλέθρου
πείνα καὶ θανατικό,
ποὺ μὲ σχήμα ἑνὸς σκελέθρου
περπατοῦν ἀντάμα οἱ δυό•
81η
καὶ πεσμένα εἰς τὰ χορτάρια
ἀπεθαίνανε παντοῦ
τὰ θλιμμένα ἀπομεινάρια
τῆς φυγῆς καὶ τοῦ χαμοῦ.
82η
Κι ἐσὺ ἀθάνατη, ἐσὺ θεία,
ποὺ ὅτι θέλεις ἠμπορεῖς.
εἰς τὸν κάμπο, Ἐλευθερία,
ματωμένη περπατεῖς.
83η
Στὴ σκιὰ χεροπιασμένες,
στὴ σκιὰ βλέπω κι ἐγὼ
κρινοδάχτυλες παρθένες
ὀποῦ κάνουνε χορό.
84η
Στὸ χορὸ γλυκογυρίζουν
ὡραία μάτια ἐρωτικά,
καὶ εἰς τὴν αὔρα κυματίζουν
μαῦρα, ὀλόχρυσα μαλλιά.
85η
Ἡ ψυχή μου ἀναγαλλιάζει
πὼς ὁ κόρφος καθεμιᾶς
γλυκοβύζαστο ἐτοιμάζει
γάλα ἀνδρείας κι ἐλευθεριάς.
86η
Μὲς στὰ χόρτα, τὰ λουλούδια,
τὸ ποτήρι δὲν βαστῶ•
φιλελεύθερα τραγούδια
σὰν τὸν Πίνδαρο ἐκφωνῶ.
87η
Ἀπ’ τὰ κόκαλα βγαλμένη
τῶν Ἑλλήνων τὰ ἱερά,
καὶ σὰν πρῶτα ἀνδρειωμένη,
χαῖρε, ὢ χαῖρε, Ἐλευθεριά!

Στροφές 88-122

Η 1η πολιορκία του Μεσολογγίου το 1822 και ο πνιγμός των Τούρκων στον ποταμό Αχελώο.
88η
Πῆγες εἰς τὸ Μεσολόγγι
τὴν ἡμέρα τοῦ Χριστοῦ,
μέρα ποὺ ἄνθισαν οἱ λόγγοι
γιὰ τὸ τέκνο τοῦ Θεοῦ.
89η
Σοῦ ‘λθε ἐμπρὸς λαμποκοπώντας
ἡ Θρησκεία μ’ ἕνα σταυρό,
καὶ τὸ δάκτυλο κινώντας
ὀποῦ ἀνεῖ τὸν οὐρανό,
90η
«σ’ αὐτό», ἐφώναξε, «τὸ χῶμα
στάσου ὀλόρθη, Ἐλευθεριά!».
Καὶ φιλώντας σου τὸ στόμα
μπαίνει μὲς στὴν ἐκκλησιά.
91η
Εἰς τὴν τράπεζα σιμώνει,
καὶ τὸ σύγνεφο τὸ ἀχνὸ
γύρω γύρω τῆς πυκνώνει
ποὺ σκορπάει τὸ θυμιατό.
92η
Ἀγρικάει τὴν ψαλμωδία
ὀποῦ ἐδίδαξεν αὐτή•
βλέπει τὴ φωταγωγία
στοὺς Ἁγίους ἐμπρὸς χυτή.
93η
Ποιοὶ εἴν’ αὐτοὶ ποὺ πλησιάζουν
μὲ πολλὴ ποδοβολή,
κι άρματ’, ἅρματα ταράζουν;
Ἐπετάχτηκες ἐσύ!
94η
Ἅ, τὸ φῶς ποὺ σὲ στολίζει,
σὰν ἡλίου φεγγοβολῆ,
καὶ μακρίθεν σπινθηρίζει,
δὲν εἶναι, ὄχι, ἀπὸ τὴ γῆ.
95η
Λάμψιν ἔχει ὅλη φλογώδη
χεῖλος, μέτωπο, ὀφθαλμός•
φῶς τὸ χέρι, φῶς τὸ πόδι,
κι ὅλα γύρω σου εἶναι φῶς.
96η
Τὸ σπαθί σου ἀντισηκώνεις,
τρία πατήματα πατᾷς,
σὰν τὸν πύργο μεγαλώνεις,
κι εἰς τὸ τέταρτο κτυπᾷς.
97η
Μὲ φωνὴ ποὺ καταπείθει
προχωρώντας ὁμιλεῖς:
«Σήμερ’, ἄπιστοι, ἐγεννήθη,
ναί, τοῦ κόσμου ὁ Λυτρωτής.
98η
Αὐτὸς λέγει, ἀφοκρασθεῖτε
«Ἐγὼ εἴμ’ Ἄλφα, Ὠμέγα ἐγώ•
πέστε, ποὺ θ’ ἀποκρυφθεῖτε
ἐσεῖς ὅλοι, ἂν ὀργισθῶ;
99η
Φλόγα ἀκοίμητήν σας βρέχω,
πού, μ’ αὐτὴν ἂν συγκριθῇ
κείνη ἡ κάτω ὀποῦ σας ἔχω,
σὰν δροσιὰ θέλει βρεθεῖ.
100η
Κατατρώγει, ὠσὰν τὴ σχίζα,
τόπους ἄμετρα ὑψηλούς,
χῶρες, ὅρη ἀπὸ τὴ ρίζα,
ζῶα καὶ δέντρα καὶ θνητούς.
101η
Καὶ τὸ πᾶν τὸ κατακαίει,
καὶ δὲν σώζεται πνοή,
πάρεξ τοῦ ἄνεμου ποὺ πνέει
μὲς στὴ στάχτη τὴ λεπτή».
102η
Κάποιος ἤθελε ἐρωτήσει
Τοῦ θυμοῦ Τοῦ εἴσ’ ἀδελφή;
Ποιὸς εἴν’ ἄξιος νὰ νικήσῃ
ἢ μὲ σὲ νὰ μετρηθῇ;
103η
Ἡ γῆ αἰσθάνεται τὴν τόση
τοῦ χεριοῦ σου ἀνδραγαθιά,
ποὺ ὅλην θέλει θανατώσῃ
τὴ μισόχριστη σπορά.
104η
Τὴν αἰσθάνονται καὶ ἀφρίζουν
τὰ νερά, καὶ τ’ ἀγρικῶ
δυνατὰ νὰ μουρμουρίζουν
σὰν ρυάζετο θηριό.
105η
Κακορίζικοι, ποὺ πᾶτε
τοῦ Ἀχελώου μὲς στὴ ροῆ
καὶ πιδέξια πολεμᾶτε
ἀπὸ τὴν καταδρομὴ
106η
νὰ ἀποφύγετε; Τὸ κύμα
ἔγινε ὅλο φουσκωτό•
ἐκεῖ εὑρήκατε τὸ μνῆμα
πρὶν νὰ εὑρεῖτε ἀφανισμό.
107η
Βλασφημάει, σκούζει, μουγκρίζει
κάθε λάρυγγας ἐχθροῦ,
καὶ τὸ ρεῦμα γαργαρίζει
τὲς βλασφήμιες τοῦ θυμοῦ.
108η
Σφαλερὰ τετραποδίζουν
πλῆθος ἄλογα, καὶ ὀρθὰ
τρομασμένα χλιμιντρίζουν
καὶ πατοῦν εἰς τὰ κορμιά.
109η
Ποιὸς στὸ σύντροφον ἀπλώνει
χέρι, ὠσὰν νὰ βοηθηθῇ•
ποιὸς τὴ σάρκα τοῦ δαγκώνει
ὅσο ποὺ νὰ νεκρωθῇ.
110η
Κεφαλὲς ἀπελπισμένες,
μὲ τὰ μάτια πεταχτά,
κατὰ τ’ ἄστρα σηκωμένες
γιὰ τὴν ὕστερη φορά.
111η
Σβιέται -αὐξαίνοντας ἡ πρώτη
τοῦ Ἀχελώου νεροσυρμῆ-
τὸ χλιμίντρισμα καὶ οἱ κρότοι
καὶ τοῦ ἀνθρώπου οἱ γογγυσμοί.
112η
Ἔτσι ν’ ἄκουα νὰ βουίξῃ
τὸν βαθὺν Ὠκεανό,
καὶ στὸ κύμα του νὰ πνίξῃ
κάθε σπέρμα ἀγαρηνό!
113η
Καὶ ἐκεῖ ποὺ ‘ναι ἡ Ἁγία Σοφία
μὲς στοὺς λόφους τοὺς ἑπτά,
ὅλα τ’ ἄψυχα κορμιά,
βραχοσύντριφτα, γυμνά,
114η
σωριασμένα νὰ τὰ σπρώξῃ
ἡ κατάρα τοῦ Θεοῦ,
κι ἀπ’ ἐκεῖ νὰ τὰ μαζώξῃ
ὁ ἀδελφὸς τοῦ Φεγγαριοῦ.
115η
Κάθε πέτρα μνῆμα ἂς γένει,
κι ἡ Θρησκεία κι ἡ Ἐλευθεριὰ
μ’ ἀργὸ πάτημα ἂς πηγαίνει
μεταξύ τους καὶ ἂς μετρά.
116η
Ἕνα λείψανο ἀνεβαίνει
τεντωτό, πιστομητό,
κι ἄλλο ξάφνου κατεβαίνει
καὶ δὲν φαίνεται, καὶ πλιὸ
117η
καὶ χειρότερα ἀγριεύει
καὶ φουσκώνει ὁ ποταμός•
πάντα, πάντα περισσεύει•
πολὺ φλοίσβισμα καὶ ἀφρός.
118η
Ἅ, γιατί δὲν ἔχω τώρα
τὴ φωνὴ τοῦ Μωυσῆ;
Μεγαλόφωνα τὴν ὥρα
ὀποῦ ἐσβιοῦντο οἱ μισητοί,
119η
τὸ Θεὸν εὐχαριστοῦσε
στοῦ πελάου τὴ λύσσα ἐμπρός,
καὶ τὰ λόγια ἠχολογοῦσε
ἀναρίθμητος λαός.
120η
Ἀκλουθάει τὴν ἁρμονία
ἡ ἀδελφὴ τοῦ Ἀαρῶν,
ἡ προφήτισσα Μαρία,
μ’ ἕνα τύμπανο τερπνὸν
121η
καὶ πηδοῦν ὅλες οἱ κόρες
μὲ τσ’ ἀγκάλες ἀνοικτές,
τραγουδώντας, ἀνθοφόρες,
μὲ τὰ τύμπανα κι ἐκειές.
122η
Σὲ γνωρίζω ἀπὸ τὴν κόψι
τοῦ σπαθιοῦ τὴν τρομερή,
σὲ γνωρίζω ἀπὸ τὴν ὄψι
ποὺ μὲ βία μετράει τὴ γῆ.

Στροφές 123-138

Τα πολεμικά κατορθώματα στη θάλασσα, η πυρπόληση της τουρκικής ναυαρχίδας κοντά στην Τένεδο και στο θρήνο για τον απαγχονισμό του Γρηγορίου Ε’, όπως καταγράφεται στις στροφές 135 και 136, φαίνεται η προσήλωση του Σολωμού στην Ορθοδοξία.
123η
Εἰς αὐτήν, εἴν’ ξακουσμένο,
δὲν νικιέσαι ἐσὺ ποτέ•
ὅμως, ὄχι, δὲν εἴν’ ξένο
καὶ τὸ πέλαγο γιὰ σέ.
124η
Τὸ στοιχεῖον αὐτὸ ξαπλώνει
κύματ’ ἄπειρα εἰς τὴ γῆ,
μὲ τὰ ὁποῖα τὴν περιζώνει,
κι εἶναι εἰκόνα σου λαμπρή.
125η
Μὲ βρυχίσματα σαλεύει
ποὺ τρομάζει ἡ ἀκοή•
κάθε ξύλο κινδυνεύει
καὶ λιμνιώνα ἀναζητεῖ.
126η
Φαῖνετ’ ἔπειτα ἡ γαλήνη
καὶ τὸ λάμψιμο τοῦ ἡλιοῦ,
καὶ τὰ χρώματα ἀναδίνει
τοῦ γλαυκότατου οὐρανοῦ.
127η
Δὲν νικιέσαι, εἴν’ ξακουσμένο,
στὴν ξηρὰν ἐσὺ ποτέ•
ὅμως ὄχι δὲν εἴν’ ξένο
καὶ τὸ πέλαγο γιὰ σέ.
128η
Περνοῦν ἄπειρα τὰ ξάρτια,
καὶ σὰν λόγγος στριμωχτὰ
τὰ τρεχούμενα κατάρτια,
τὰ ὀλοφούσκωτα πανιά.
129η
Σῦ τὲς δύναμές σου σπρώχνεις,
καὶ ἀγκαλὰ δὲν εἴν’ πολλές,
πολεμώντας, ἄλλα διώχνεις,
ἄλλα παίρνεις, ἄλλα καῖς.
130η
Μ’ ἐπιθυμία νὰ τηράζῃς
δυὸ μεγάλα σὲ θωρῶ,
καὶ θανάσιμον τινάζεις
ἐναντίον τοὺς κεραυνό.
131η
Πιάνει, αὐξαίνει, κοκκινίζει,
καὶ σηκώνει μιὰ βροντή,
καὶ τὸ πέλαο χρωματίζει
μὲ αἰματόχροη βαφή.
132η
Πνίγοντ’ ὅλοι οἱ πολεμάρχοι
καὶ δὲν μνέσκει ἕνα κορμί•
χαίρου, σκιὰ τοῦ Πατριάρχη,
ποὺ σὲ πέταξαν ἐκεῖ.
133η
Ἐκρυφόσμιγαν οἱ φίλοι
μὲ τσ’ ἐχθρούς τους τὴ Λαμπρή,
καὶ τοὺς ἔτρεμαν τὰ χείλη
δίνοντάς τα εἰς τὸ φιλί.
134η
Κειες τὲς δάφνες ποὺ ἐσκορπίστε
τώρα πλέον δὲν τὲς πατεῖ,
καὶ τὸ χέρι ὀποῦ ἐφιλῆστε
πλέον, ἅ, πλέον δὲν εὐλογεῖ.
135η
Ὂλοι κλαψτε• ἀποθαμένος
ὁ ἀρχηγὸς τῆς Ἐκκλησιάς•
κλάψτε, κλάψτε• κρεμασμένος
ὠσὰν νὰ ‘τανε φονιάς!
136η
Ἔχει ὀλάνοικτο τὸ στόμα
π’ ὧρες πρῶτα εἶχε γευθεῖ
τ’ Ἅγιον Αἷμα, τ’ Ἅγιον Σῶμα•
λὲς πὼς θὲ νὰ ξαναβγῇ
137η
ἡ κατάρα ποὺ εἶχε ἀφήσει,
λίγο πρὶν νὰ ἀδικηθῇ,
εἰς ὁποῖον δὲν πολεμήσει
καὶ ἠμπορεῖ νὰ πολεμῇ.
138η
Τὴν ἀκούω, βροντάει, δὲν παύει
εἰς τὸ πέλαγο, εἰς τὴ γῆ,
καὶ μουγκρίζοντας ἀνάβει
τὴν αἰώνιαν ἀστραπή.

Επίλογος, στροφές 139-158

Ο ποιητής συμβουλεύει τους αγωνιστές να απαλλαγούν από τη διχόνοια και προτρέπει τους δυνατούς της Ευρώπης να αφήσουν την Ελλάδα να ελευθερωθεί.
139η
Ἡ καρδιὰ συχνοσπαράζει.
Πλὴν τί βλέπω; Σοβαρὰ
νὰ σωπάσω μὲ προστάζει
μὲ τὸ δάκτυλο ἡ θεά.
140η
Κοιτάει γύρω εἰς τὴν Εὐρώπη
τρεῖς φορὲς μ’ ἀνησυχιά•
προσηλώνεται κατόπι
στὴν Ἑλλάδα, καὶ ἀρχινά:
141η
«Παλληκάρια μου, οἱ πολέμοι
γιὰ σας ὅλοι εἶναι χαρά,
καὶ τὸ γόνα σας δὲν τρέμει
στοὺς κινδύνους ἐμπροστά.
142η
Ἀπ’ ἐσᾶς ἀπομακραίνει
κάθε δύναμη ἐχθρική,
ἀλλὰ ἀνίκητη μιὰ μένει
ποὺ τὲς δάφνες σας μαδεῖ.
143η
Μία, ποὺ ὅταν ὠσὰν λύκοι
ξαναρχόστενε ζεστοί,
κουρασμένοι ἀπὸ τὴ νίκη,
ἄχ, τὸ νοῦ σᾶς τυραννεῖ.
144η
Ἡ Διχόνοια ποὺ βαστάει
ἕνα σκῆπτρο ἡ δολερὴ
καθενὸς χαμογελάει,
«πάρ’ το», λέγοντας, «καὶ σῦ».
145η
Κειο τὸ σκῆπτρο πού σας δείχνει
ἔχει ἀλήθεια ὡραία θωριά•
μὴν τὸ πιάστε, γιατί ρίχνει
εἱσὲ δάκρυα θλιβερά.
146η
Ἀπὸ στόμα ὀποῦ φθονάει,
παλληκάρια, ἂς μὴν πωθεῖ,
πὼς τὸ χέρι σας κτυπάει
τοῦ ἀδελφοῦ τὴν κεφαλή.
147η
Μὴν εἰποῦν στὸ στοχασμό τους
τὰ ξένα ἔθνη ἀληθινά:
«Ἐὰν μισοῦνται ἀνάμεσό τους
δὲν τοὺς πρέπει ἐλευθεριά».
148η
Τέτοια ἀφήστενε φροντίδα•
ὅλο τὸ αἷμα ὀποῦ χυθεῖ
γιὰ θρησκεία καὶ γιὰ πατρίδα
ὅμοιαν ἔχει τὴν τιμή.
149η
Στὸ αἷμα αὐτό, ποὺ δὲν πονεῖτε
γιὰ πατρίδα, γιὰ θρησκειά,
σᾶς ὁρκίζω, ἀγκαλισθεῖτε
σὰν ἀδέλφια γκαρδιακά.
150η
Πόσο λείπει, στοχασθεῖτε,
πόσο ἀκόμη νὰ παρθῇ•
πάντα ἡ νίκη, ἂν ἐνωθῇτε,
πάντα ἐσᾶς θ’ ἀκολουθεῖ.
151η
Ὦ ἀκουσμένοι εἰς τὴν ἀνδρεία,
καταστῆστε ἕνα Σταυρὸ
καὶ φωνάξετε μὲ μία:
«Βασιλεῖς, κοιτάξτ’ ἐδῶ!
152η
Τὸ σημεῖον ποὺ προσκυνᾶτε
εἶναι τοῦτο, καὶ γι’ αὐτὸ
ματωμένους μας κοιτᾶτε
στὸν ἀγῶνα τὸ σκληρό.
153η
Ἀκατάπαυστα τὸ βρίζουν
τὰ σκυλιὰ καὶ τὸ πατοῦν
καὶ τὰ τέκνα τοῦ ἀφανίζουν,
καὶ τὴν πίστι ἀναγελοῦν.
154η
Ἐξ αἰτίας τοῦ ἐσπάρθη, ἐχάθη
αἷμα ἀθῶο χριστιανικό,
ποὺ φωνάζει ἀπὸ τὰ βάθη
τῆς νυκτός: Νὰ ἐκδικηθῶ.
155η
Δὲν ἀκοῦτε, ἐσεῖς εἰκόνες
τοῦ Θεοῦ, τέτοια φωνή;
Τώρα ἐπέρασαν αἰῶνες
καὶ δὲν ἔπαυσε στιγμή.
156η
Δὲν ἀκοῦτε; Εἰς κάθε μέρος
σὰν τοῦ Ἄβελ καταβοᾷ•
δὲν εἴν’ φύσημα τοῦ ἀέρος
ποὺ σφυρίζει εἰς τὰ μαλλιά.
157η
Τί θὰ κάμετε; Θ’ ἀφῆστε
νὰ ἀποκτήσωμεν ἐμεῖς
λευθεριάν, ἢ θὰ τὴν λύστε
ἐξ αἰτίας πολιτικῆς;
158η
Τοῦτο ἀνίσως μελετᾶτε
ἰδοὺ ἐμπρός σας τὸν Σταυρό:
Βασιλεῖς, ἐλᾶτε, ἐλᾶτε,
καὶ κτυπήσετε κι ἐδῶ!»

Δ.Τ. 13 Φεβρουαρίου, Παγκόσμια Ημέρα Ραδιοφώνου. 1921-2021, Εκατό χρόνια από την έναρξη της μαζικής ακρόασης

Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού

ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

12 Φεβρουαρίου 2021

13 Φεβρουαρίου, Παγκόσμια Ημέρα Ραδιοφώνου

1921-2021, Εκατό χρόνια από την έναρξη της μαζικής ακρόασης

Η Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού Κοινο_Τοπία www.koinotopia.gr στα πλαίσια της προαγωγής της ποιοτικής ενημέρωσης και του Πολιτισμού τιμά την Παγκόσμια Μέρα Ραδιοφώνου αναγνωρίζοντας τον καθοριστικό ρόλο του.

Η Παγκόσμια Ημέρα Ραδιοφώνου καθιερώθηκε με απόφαση της UNESCO στις 29 Σεπτεμβρίου, έπειτα από πρόταση της Ισπανικής Ακαδημίας Ραδιοφώνου. Αρχικά, η πρόταση ήταν να τιμάται η Παγκόσμια Ημέρα Ραδιοφώνου στις 30 Οκτωβρίου σε ανάμνηση της περίφημης εκπομπής του Όρσον Γουέλς το 1938, που έμεινε στην ιστορία ως ο <<Πόλεμος των Κόσμων>>. Η UNESCO, όμως, αποφάσισε διαφορετικά και πρόκρινε τη 13η Φεβρουαρίου, ημερομηνία κατά την οποία το 1946 πρωτολειτούργησε το ραδιόφωνο του ΟΗΕ.

Σκοπός της Παγκόσμιας Ημέρας Ραδιοφώνου είναι ο εορτασμός του ραδιοφώνου ως Μέσου Μαζικής Επικοινωνίας, η βελτίωση της διεθνούς συνεργασίας μεταξύ των ραδιοφωνικών οργανισμών και η ενθάρρυνση των μεγάλων διεθνών δικτύων, όσο και των τοπικών ραδιοφώνων, να προωθήσουν την πρόσβαση στην πληροφόρηση και την ελευθερία της έκφρασης στα ερτζιανά.

Ο Αντόνιο Γκουτέρες, Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ σε μήνυμα του αναφέρει ‘‘ Το ραδιόφωνο ενώνει τους ανθρώπους. Σε μία εποχή ταχείας εξέλιξης των ΜΜΕ, το ραδιόφωνο κρατάει μία ειδική θέση σε κάθε κοινωνία ως μία προσιτή και ζωτικής σημασίας πηγή ειδήσεων και πληροφοριών. Καθώς αγωνιζόμαστε για να πετύχουμε τους στόχους Βιώσιμης Ανάπτυξης και να αντιμετωπίσουμε την κλιματική κρίση το ραδιόφωνο έχει να διαδραματίσει ένα σημαντικό ρόλο, εξίσου ως πηγή πληροφόρησης και έμπνευσης. Σε αυτή την Παγκόσμια Μέρα Ραδιοφώνου, ας αναγνωρίσουμε τη σταθερή δύναμη του για την προώθηση της ποικιλομορφίας και τη συμβολή του στην οικοδόμηση ενός πιο ειρηνικού και ανοιχτού κόσμου.’’

Το ραδιόφωνο είναι ένα ισχυρό μέσο για τον εορτασμό της διαφορετικότητας της ανθρωπότητας σε όλη της την ποικιλομορφία και αποτελεί μια πλατφόρμα δημοκρατικού λόγου. Σε παγκόσμιο επίπεδο, το ραδιόφωνο παραμένει το πιο ευρέως χρησιμοποιούμενο μέσο όπως αναφέρεται από την UNESCO.

Αυτή η μοναδική δυνατότητα να προσεγγίζει το ευρύτερο κοινό συνεπάγεται ότι το ραδιόφωνο μπορεί να διαμορφώνει τον τρόπο που ζούμε την πολυμορφία μιας κοινωνίας, να αποτελεί χώρο για να μιλήσουν, να εκπροσωπηθούν και να ακουστούν όλες τις φωνές.

Δράσεις και θέσεις της Κοινο_Τοπίας έχουν κατ’ επανάληψη τύχει της προβολής και επικοινωνίας με το κοινό και παρότι ζούμε σε εποχή με μεγάλη διείσδυση της εικόνας στην πληροφορία το ραδιόφωνο προσφέρει στους λάτρεις του μια ποιοτική και ουσιαστική ακρόαση και ενημέρωση.

Πληροφορίες για δημοσιογράφους: Ανδρέας Σπηλιώτης 2610.27717116 συνημμένα

Δ.Τ. Πραγματοποιήθηκε από την Κοινο_Τοπία η επίσκεψη-γνωριμία με το καταφύγιο των Υψηλών Αλωνίων και τις ιστορικές μνήμες που το συνοδεύουν

Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού

ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

1 Νοεμβρίου 2020

Πραγματοποιήθηκε από την Κοινο_Τοπία η επίσκεψη-γνωριμία με το καταφύγιο των Υψηλών Αλωνίων και τις ιστορικές μνήμες που το συνοδεύουν

H Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού Κοινο_Tοπία www.koinotopia.gr στα πλαίσια των δράσεων που πραγματοποιεί για την προσέγγιση της τοπικής ιστορίας πραγματοποίησε επίσκεψη γνωριμίας στο καταφύγιο των Υψηλών Αλωνίων κάτω από την ομώνυμη πλατεία.

Η πολύ ενδιαφέρουσα γνωριμία με το μνημείο έγινε με τη συμβολή του Συντηρητή Έργων Τέχνης, Μουσειολόγου και συγγραφέα, Ξενοφώντα Παπαευθυμίου, ο οποίος ασχολείται με την έρευνα και τεκμηρίωση της νεότερης αρχιτεκτονικής κληρονομιάς και του βιομηχανικού και τεχνολογικού πολιτισμού της Πάτρας.

Η Πρόεδρος της Δημοτικής Βιβλιοθήκης-Πολιτιστικού Οργανισμού του Δήμου Πατρέων Κατερίνα Γεροπαναγιώτη παρουσίασε στους συμμετέχοντες το υλικό που εκτίθεται στο καταφύγιο αυτή την περίοδο και προσέφερε αναμνηστική αφίσα για το αρχείο του συλλόγου.

Το παλιό καταφύγιο των Υψηλών Αλωνίων έχει κατασκευαστεί κάτω από την ομώνυμη πλατεία και τα δύο σημεία πρόσβασης στο εσωτερικό του βρίσκονται στο πρανές που αρχίζει από το πάνω μέρος της οδού Τριών Ναυάρχων και αποτελεί μέρος του Ρωμαϊκού Αναλημματικού Τοίχου. Το τείχος έχει μήκος 70 περίπου μέτρα. Πιθανότατα χτίστηκε στα χρόνια του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Νέρωνα κι έκτοτε –ιδιαίτερα κατά τον 19ο αι. υπέστη αρκετές προσθήκες που το οδήγησαν στη σημερινή του μορφή.

Αν και δεν υπάρχουν ιστορικά στοιχεία ή έγγραφες μαρτυρίες για την κατασκευή του καταφυγίου, εικάζεται ότι κατασκευάστηκε στη δεκαετία του 1930 για να επιτελέσει το σκοπό της προφύλαξης των αμάχων σε περίπτωση αεροπορικής επιδρομής, μαζί με τους υπόγειους χώρους ορισμένων ιδιωτικών και δημοσίων κτηρίων της Πάτρας.

Πρόκειται για το μεγαλύτερο και παλιότερο καταφύγιο που υπήρχε στην Πάτρα, το οποίο είχε σώσει αρκετό κόσμο κατά τη διάρκεια των αεροπορικών βομβαρδισμών των Ιταλών το 1940, αλλά και στη συνέχεια μετά από αρκετούς μήνες, από τα αεροσκάφη της γερμανικής αεροπορίας. Να σημειωθεί ότι η Πάτρα ήταν η πρώτη πόλη της Ελλάδας που βομβαρδίστηκε από τα αεροπλάνα των Ιταλών το 1940. Τα καταφύγια λειτουργούσαν βάσει κανονισμού, τον οποίο έπρεπε να τηρούν οι πολίτες.

Μέσα στο καταφύγιο μπορεί εύκολα να διακρίνει κανείς τους πέντε μικρούς θαλάμους που αποτελούσαν και τους χώρους εκείνους που φιλοξενούσαν για ώρες τους Πατρινούς που έτρεχαν όταν άκουγαν τις σειρήνες για να σωθούν.

Αποτελείται από τρεις διαδρόμους (στοές) που συνδέονται μεταξύ τους σε σχήμα <<Π>>, μήκους 39μ, 30μ, και 39μ αντίστοιχα και πλάτους 2μ. Τα άκρα των δύο μεγαλύτερων και παράλληλων στοών αποτελούν εισόδους από το δρόμο. Εσωτερικά, σε διάφορα σημεία παραπλεύρως των στοών, υπάρχουν πέντε μικροί θάλαμοι από 5 έως 8τμ ο καθένας. Το συνολικό εμβαδόν του καταφυγίου είναι περίπου 210τμ ενώ το μέγιστο ύψος του είναι 2,20μ. Οι τοίχοι είναι κατασκευασμένοι από πέτρα, οι τοξωτές οροφές από κεραμικά στοιχεία (συμπαγή τούβλα) και οι δύο είσοδοί του έχουν σιδερένιες πόρτες με καμάρα σε ημικυκλικό τόξο.

Πρόκειται, χωρίς αμφιβολία, για ένα από τα πιο σημαντικά –ίσως το σημαντικότερο- από τα καταφύγια που είχαν κατασκευαστεί και συνέβαλλαν στην προστασία των Πατρινών από τις αεροπορικές επιδρομές κατά τη διάρκεια της τριπλής φασιστικής κατοχής. Ωστόσο δεν είναι το μόνο, καθώς -με βάση μαρτυρίες και πηγές- συνολικά, μέχρι το Δεκέμβριο του 1940, είχαν διαμορφωθεί λίγο περισσότερα από τριάντα καταφύγια στην πόλη της Πάτρας, τα περισσότερα από τα οποία σώζονται μέχρι σήμερα.

 

Πληροφορίες για δημοσιογράφους Σπηλιώτης Ανδρέας 2610.277171

Δ.Τ. Πραγματοποιήθηκε το βιωματικό εργαστήρι μουσικοποιητικής βραδιάς σε πονήματα του Οδυσσέα Ελύτη από την Κοινο_Τοπία

Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού

ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

20 Ιουνίου 2020

Πραγματοποιήθηκε το βιωματικό εργαστήρι μουσικοποιητικής βραδιάς

σε πονήματα του Οδυσσέα Ελύτη από την Κοινο_Τοπία

Με σκηνικό τη μορφή του Οδυσσέα Ελύτη υπό το φως των κεριών και μέσα σε μια ατμόσφαιρα ζεστή & κατανυκτική που θύμιζε τις ωραίες εποχές των μπουάτ ολοκληρώθηκε με μεγάλη επιτυχία το τριήμερο βιωματικό εργαστήρι ποίησης και μελοποιημένης ποίησης σε κείμενα του Ο. Ελύτη -που διοργάνωσε στα πλαίσια των δράσεων της για την προαγωγή του πολιτισμού η Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού Κοινο_Τοπία www.koinotopia.gr στον πολυχώρο της- με την επιμέλεια της εκπαιδευτικού και εμψυχώτριας Αλέκας Ράπτη.

Με την καθοριστική εθελοντική συμβολή του Διδάκτορα Ν. Ελληνικής Φιλολογίας Ανδρέα Λάζαρη στην απαγγελία και ανάλυση των ποιητικών κειμένων –ιδιαίτερα της Ιδιωτικής Οδού που όπως ανέφερε είναι ο δρόμος που έχει κάθε άνθρωπος να βαδίσει έξω από το καθιερωμένο πλαίσιο και το οποίο επιτυγχάνεται με τη γυμναστική των αισθήσεων- της μουσικού Βασιλικής Τζάρα στη φωνή και του μουσικοσυνθέτη και Δ/ντή της Ιόνιας Ορχήστρας Χρήστου Παναγιωτόπουλου που παρουσίασαν τα μελοποιημένα ποιητικά κομμάτια οι συμμετέχοντες μέσα από αισθαντικές αφηγήσεις και μελωδίες μπήκαν στο μέγα βάθος της στοχαστικής ποίησης του Ελύτη κατανόησαν το έργο του, την ανθρώπινη πλευρά του και ένιωσαν μέσα τους τον ποιητή της Ελληνικότητας και του Αιγαίου…

<<Θα ‘θελα να κοιμηθώ μια μέρα και να ξυπνήσω σ’ έναν αιώνα όπου και τα πουλιά ακόμα να κελαηδούν ελληνικά και νικήτρια>>.

<<Ένα δειλινό στο Αιγαίο περιλαμβάνει τη χαρά και τη λύπη σε τόσο ίσες δόσεις που δε μένει στο τέλος παρά η αλήθεια>>.

<<Βαθιά στο χώμα και βαθιά στο σώμα μου θα πάω να βρω ποιος είμαι. Τι δίνω, τι μου δίνουν και περισσεύει το ΑΔΙΚΟ>>.

Η επιλογή της αφηγηματικής ποίησης του Οδυσσέα Ελύτη έγινε μέσα από τις ποιητικές συλλογές Προσανατολισμοί, Τα ρω του έρωτα, Μονόγραμμα και Ο Μικρός ναυτίλος ενώ ερμηνεύτηκαν τα τραγούδια τώρα φεύγω, όμορφη πατρίδα, φαίδρα, μου ‘ταξες ταξίδι να με πας, το δελφινοκόριτσο, Μαρίνα όμορφο μου αστέρι, του μικρού βοριά παρήγγειλα.

Η Α. Ράπτη και ο Α. Λάζαρης προσεγγίζοντας τον Ελύτη ανέφεραν <<Σε μια εποχή έμφοβη που ο εγκλεισμός έγινε κώδικας ζωής και έχει διαμορφώσει τον τρόπο επικοινωνίας των ανθρώπων, σε μια τέτοια εποχή η ποίηση μας ξεμαθαίνει από τον κόσμο τέτοιον που τον βρήκαμε τον κόσμο της φθοράς όπως γράφει ο ποιητής στο βιβλίο του Ανοιχτά Χαρτιά και μας απλώνει τα νήματα που μας ταξιδεύουν στην ενσυναισθηματική επικοινωνία και σε μια σύνδεση με αυτό που ορίζει η ζωή που είναι η φύση και η ομορφιά της ανθρώπινης ψυχής.

Στέκεται λοιπόν παρηγορητικά η ποίηση στις ψυχές των ανθρώπων και τη νιώθουν σαν αντίδωρο ιδίως σήμερα στις δύσκολες συνθήκες που ζούμε και έτσι ο χρόνος διευρύνεται και επιδρά διεισδυτικά και μεταμορφωτικά στον άνθρωπο για το παραπέρα της ύπαρξης του για να βρεθεί στο τοπίο της ζωής όπου η γαλήνη, ο έρωτας, το όνειρο, η αγάπη συμβασιλεύουν>>.

<<Εμπρός λοιπόν από σένα η Άνοιξη εξαρτάται. Τάχυνε την αστραπή… πιάσε το ΠΡΕΠΕΙ από το ιώτα και γδάρε το ίσαμε το πι >> (Μικρός Ναυτίλος) και συνέχισαν

<<Για να πατάς στέρεα στη Γη πρέπει το ένα πόδι σου να είναι έξω από τη Γη>> (Μαρία Νεφέλη)

Γιατί η ποίηση είναι αυτή η μετέωρη κατάσταση μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας… πάντα μας ξαφνιάζει και αναζωογονεί τη ματιά μας στο καθημερινό μας γίγνεσθαι.

Τέλος πρωτοπαρουσιάστηκε ερμηνευμένο και μελοποιημένο από τον Χρήστο Παναγιωτόπουλο το τραγούδι Ποιητές σε στίχους του ποιητή Ανδρέα Λάζαρη.

Πληροφορίες για δημοσιογράφους: Ανδρέας Σπηλιώτης 2610.450807

Δ.Τ. Βιωματικό εργαστήρι μουσικοποιητικής βραδιάς σε πονήματα του Οδυσσέα Ελύτη από την Κοινο_Τοπία

Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού

ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

10 Ιουνίου 2020

Βιωματικό εργαστήρι μουσικοποιητικής βραδιάς

σε πονήματα του Οδυσσέα Ελύτη από την Κοινο_Τοπία

Η Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού Κοινο_Τοπία www.koinotopia.gr στα πλαίσια των δράσεων της για την προαγωγή του πολιτισμού, οργανώνει βιωματικό εργαστήρι μουσικοποιητικής βραδιάς πάνω σε κείμενα του Ο. Ελύτη με την επιμέλεια της εκπαιδευτικού και εμψυχώτριας Αλέκας Ράπτη στον πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας (Καραϊσκάκη 153) μεταξύ Πατρέως και Γεροκωστοπούλου. Το εργαστήρι λόγω των περιοριστικών μέτρων του Covid-19 και του περιορισμένου αριθμού θέσεων θα πραγματοποιηθεί – επαναληφθεί 3 διαφορετικές μέρες Τρίτη 16, Τετάρτη 17 και Πέμπτη 18 Ιουνίου στις 9μμ

Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να συμμετάσχουν μόνο με δήλωση συμμετοχής στο 2610.622250 τις μέρες λειτουργίας της γραμματείας Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη 11-2μμ και Πέμπτη, Παρασκευή 7-9μμ και αποδοχή των κανόνων όπως ορίζει ο Εθνικός Οργανισμός Δημόσιας Υγείας (ΕΟΔΥ). Λόγω του περιορισμένου αριθμού θα ισχύσει σειρά προτεραιότητας στις δηλώσεις.

          Στο ποιητικό μέρος του βιωματικού εργαστηρίου ο Ανδρέας Λάζαρης Διδάκτωρ Ν. Ελληνικής Φιλολογίας θα κάνει ανάλυση ποιητικών κειμένων και απαγγελία & η Αλέκα Ράπτη αφηγηματική ποίηση τα δε μελοποιημένα ποιητικά κομμάτια θα υποστηρίξουν ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος μουσικοσυνθέτης και η Βασιλική Τζάρα φωνή.

Η προσέγγιση του Οδυσσέα Ελύτη θα γίνει μέσα από τις ποιητικές συλλογές Προσανατολισμοί, Τα ρω του έρωτα, Μονόγραμμα και Ο Μικρός ναυτίλος.

Ο λόγος του Ελύτη επίκαιρος και διεισδυτικός σε μια πραγματικότητα που για πρώτη φορά ζήσαμε, ένα τραγικό αφήγημα -αβεβαιότητας και κοινωνικής αποστασιοποίησης- όπου η εγγύτητα ήταν απειλή και η απόσταση προστασία, φαντάζει τόσο αναγκαίος όσο ποτέ. Όπως και ο ίδιος άλλωστε μας παραθέτει στο βιβλίο του Ανοιχτά Χαρτιά «Πρώτα πρώτα η ποίηση».

«Να γιατί γράφω. Γιατί η Ποίηση αρχίζει από κει που την τελευταία λέξη δεν την έχει ο θάνατος. Είναι η λήξη μιας ζωής και η έναρξη μιας άλλης, που είναι η ίδια με την πρώτη αλλά που πάει πολύ βαθιά, ως το ακρότατο σημείο που μπόρεσε ν’ ανιχνεύσει η ψυχή, στα σύνορα των αντιθέτων, εκεί που ο Ήλιος και ο Άδης αγγίζονται. Η ατελεύτητη φορά προς το φως το Φυσικό που είναι ο Λόγος, και το φως το Άκτιστον που είναι ο Θεός.

Γι αυτό γράφω. Γιατί με γοητεύει να υπακούω σ’ αυτόν που δε γνωρίζω, που είναι ο εαυτός μου ολάκερος, όχι ο μισός που ανεβοκατεβαίνει τους δρόμους και «φέρεται εγγεγραμμένος στα μητρώα αρρένων του Δήμου». Είναι σωστό να δίνουμε στο άγνωστο το μέρος που του ανήκει. Να γιατί πρέπει να γράφουμε.

Γιατί η Ποίηση μας ξεμαθαίνει από τον κόσμο, τέτοιον που τον βρήκαμε: τον κόσμο της φθοράς, που έρχεται κάποια στιγμή να δούμε ότι είναι η μόνη οδός για να υπερβούμε τη φθορά, με την έννοια που ο Θάνατος είναι η μόνη οδός για την Ανάσταση».

Πληροφορίες για δημοσιογράφους: Ανδρέας Σπηλιώτης 2610.450807

Δ.Τ. Ας δούμε το βιβλίο ως ένα πολύτιμο φίλο την εποχή της κοινωνικής αποστασιοποίησης αλλά ίσως και μονιμότερα

Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού

ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr

 

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

22 Απριλίου 2020

Ας δούμε το βιβλίο ως ένα πολύτιμο φίλο την εποχή

της κοινωνικής αποστασιοποίησης αλλά ίσως και μονιμότερα

Στις 23 Απριλίου 1616 έφυγαν από τη ζωή δύο μεγάλα ονόματα των γραμμάτων: ο Iσπανός συγγραφέας του Δον Κιχώτη Μιγκέλ Ντε Θερβάντες και ο Άγγλος δραματουργός Γουίλιαμ Σέξπιρ. Με αφορμή το διπλό αυτό γεγονός, η UNESCO έχει καθιερώσει την 23η Απριλίου ως την Παγκόσμια Ημέρα του Βιβλίου.

Αν και η ύπαρξη του έντυπου λόγου χρονολογείται από την απαρχή της ανθρώπινης ιστορίας, το βιβλίο αποτελεί το κατεξοχήν μέσο διάδοσης της γνώσης από την εφεύρεση της τυπογραφίας από τον Ιωάννη Γουτεμβέργιο (1397-1468μ.Χ.) έως και σήμερα. Η αξία και το περιεχόμενο του βιβλίου συνδέθηκε περισσότερο με τη λογοτεχνία, την επιστήμη, και τη θρησκεία. Με την ανάπτυξη της τεχνολογίας το βιβλίο εμφανίζεται τις τελευταίες δεκαετίες και σε μη υλικούς φορείς, όπως το ηλεκτρονικό βιβλίο (e-book) και το ακουστικό βιβλίο (audio book).

Ο Γουίλιαμ Σέξπιρ ο κορυφαίος Άγγλος δραματουργός των νεωτέρων χρόνων, θεατρικός συγγραφέας, ποιητής και ηθοποιός ήταν ο ένας εκ των δύο συμβόλων που στάθηκαν αφορμή για την παγκόσμια Μέρα βιβλίου. Τα σωζόμενα έργα του, συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων συνεργασιών, αποτελούνται από περίπου 38 θεατρικά έργα, 154 σονέτα, δύο μεγάλα αφηγηματικά ποιήματα και πολλά άλλα. Ο δημιουργός του «Άμλετ», του «Μάκθεβ», του «Βασιλιά Λιρ» και άλλων αριστουργημάτων ζωντάνεψε με τους ήρωές του, όχι μόνο το πνεύμα της εποχής του, αλλά και όλων των αιώνων.

Ο έτερος, ο Μιγκέλ ντε Θερβάντες, ο συγγραφέας του Δον Κιχώτη είναι χωρίς καμία αμφιβολία ένας από τους μεγαλύτερους λογοτέχνες όλων των εποχών. Η περιπετειώδης και γεμάτη οδύνες ζωή του κύλησε ανάμεσα στην περίοδο του μεγαλείου της Ισπανίας και στην αρχή της παρακμής της, πράγμα που αποτυπώνεται στο αριστούργημά του «Δον Κιχώτης», που θεωρείται ένα από τα κορυφαία και επιδραστικότερα μυθιστορήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

Το έργο αυτό επηρέασε γενιές πεζογράφων, όχι μόνο στον ισπανόφωνο, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο. Είναι το πιο πολυμεταφρασμένο βιβλίο, μετά τη Βίβλο.

Κάθε χρόνο ορίζεται μια πόλη ως Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου. Το 2018 με μεγάλη επιτυχία ήταν η Αθήνα στην οποία πραγματοποιήθηκαν 615 δράσεις και εκδηλώσεις με 450.000 συμμετέχοντες. Το 2019 ήταν η Σάρτζα των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων ενώ για το 2020 έχει οριστεί η πρωτεύουσα της Μαλαισίας Κουάλα Λουμπούρ η οποία αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα λόγω του Covid-19.

Παγκόσμιες Πρωτεύουσες Βιβλίου από την Unesco έχουν ανακηρυχθεί οι πόλεις Μαδρίτη/Ισπανίας (2001), Αλεξάνδρεια/Αιγύπτου (2002), Νέο Δελχί/Ινδίας (2003), Αντβέρπη/Βελγίου (2004), Μόντρεαλ/Καναδά (2005), Τορίνο/Ιταλίας (2006), Μπογκοτά/Κολομβίας (2007), Άμστερνταμ/Ολλανδίας (2008), Βηρυτός/Λιβάνου (2009), Λουμπλιάνα/Σλοβενίας (2010), Μπουένος Άιρες/Αργεντινής (2011), Ερεβάν/Αρμενίας (2012), Μπανγκόκ/Ταϊλάνδης (2013), Πόρτ Χαρκούρ/Νιγηρίας (2014), Ίντσεον/Ν. Κορέας (2015), Βρότσλαβ/Πολωνίας (2016) και Κόνακρι/Γουινέας (2017).

Πληροφορίες για δημοσιογράφους: Ανδρέας Σπηλιώτης 2615.002009

Τα σημάδια ενός νέου κόσμου (του Κώστα Λογαρά)

Αγαπητοί φίλοι

Σας προωθούμε τους ενδιαφέροντες συλλογισμούς του συγγραφέα Κώστα Λογαρά, φίλου της οργάνωσης, για τα σημάδια διαφοροποίησης του τρόπου που επικοινωνούμε και ενημερωνόμαστε με αφορμή τον COVID-19. Επισυνάπτεται και ένα φωτογραφικό τρίπτυχο με τις ευχές του.

ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr

Τα σημάδια ενός νέου κόσμου

Πολλοί από μας που δεν είχαμε ζήσει πόλεμο, παίρνουμε μια γεύση γερή τι θα πει παγκόσμια σύρραξη: οι τεράστιες ανθρώπινες απώλειες, οι οικονομικές επιπτώσεις, ο αποκλεισμός στα σπίτια μας σαν σε καταφύγια. Όμως σε αντίθεση με τους συμβατικούς πολέμους, αυτός εδώ είναι ιδιότυπος. Έχουμε ανά πάσα στιγμή πληροφόρηση και ενημέρωση τι συμβαίνει στα «μέτωπα του πυρός», στις εστίες των πολεμικών μαχών: στο Μπέργκαμο, στην Ισπανία, στην Αγγλία, στη Νέα Υόρκη. Kάθε απόγευμα ένας λαός ολόκληρος, εμείς, ακούμε τα πολεμικά ανακοινωθέντα από τον αρχιστράτηγο Τσιόδρα.

Όμως είμαστε και τυχεροί μέσα στην ατυχία μας. Έχουμε όλα τα ψηφιακά Μέσα στα ορύγματα και στα καταφύγια όπου ζούμε: τηλεοράσεις και διαδικτυακές συνδέσεις, κάμερες και ιστοσελίδες, social media, μηνύματα και αναρτήσεις. Ένας αόρατος ιστός που μας συνδέει, για να πληροφορούμαστε τι γίνεται, να επικοινωνούμε μεταξύ μας, να «βλέπουμε» φίλους και δικούς μας. Η τεχνολογία, τούτο τον καιρό, αποδεικνύεται «ευλογία».

Αυτά τα Μέσα που ξέρναγαν τη χυδαιότητα και ξέβραζαν σχεδόν το τίποτα, αναβαθμίστηκαν και – ω! του θαύματος – αναδεικνύουν τώρα μια ανθρωπιά, μια άλλη γλώσσα. Γινόμαστε πιο εκδηλωτικοί, λέμε κουβέντες και λέξεις ξεχασμένες: Διαβάζεις «Καλημέρα Αδέρφια» και διαπερνάει τη ραχοκοκαλιά σου μια ανατριχίλα σαν κύμα ή ρεύμα ηλεκτρικό.

Σου φαίνεται απολύτως φυσικό, δεν διστάζεις να το πεις κι εσύ, δεν ντρέπεσαι ν’ απαντήσεις με τον ίδιο τρόπο – πόσα χρόνια είχες να ξεστομίσεις τέτοια ωραία λόγια μπροστά σε όλους ; Τα είχες πια ξεχάσει.

Τα ακούς και είναι τόσο ζωντανά, τόσο αληθινά που σε παραξενεύουνε και σένα τον ίδιο. Κι ανακαλύπτεις αισθήματα που τα ’χες λησμονήσει.

Ο τρόπος της επικοινωνίας, η ιδιαίτερη διαμεσολάβηση αυτή των Μέσων θαρρείς και σ’ απελευθερώνει και επιτρέπει να λες λόγια απ’ την ψυχή σου. Έχει αλλάξει η γλώσσα, σοβάρεψε ο λόγος των ανθρώπων, βλέπεις τη διάχυτη λαχτάρα τους για ποιοτική ψυχαγωγία, τη δίψα τους για πληροφόρηση αληθινή. Και καινούρια πρότυπα ζωής. Οι πρωτόγνωρες συνθήκες που βιώνουμε, όσο κι αν είναι τρομερές, διαμορφώνουν έναν τρόπο σκέψης διαφορετικό που αναδεικνύεται μέσα από τα Μedia: πιο ώριμο, περισσότερο υπεύθυνο και ουσιαστικό.

Ο ζόφος του εγκλεισμού μας είναι βέβαιο πως θα τελειώσει και θα φτιάξουμε πάλι την καθημερινότητά μας. Αλλά έχουμε καταλάβει πλέον την αναγκαιότητα για μια γενναία αναθεώρηση αξιών του αποσαθρωμένου μας πολιτισμού. Το ξέρουμε, χρειάζεται να χτίσουμε μια άλλη αντίληψη ζωής.

Για τους φίλους της Κοινο_Τοπίας

Κώστας Λογαράς

Συγγραφέας

Συννημένα