Η ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ παρουσιάζει…..
Η Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού Κοινο_Τοπία στα πλαίσια των Πολιτιστικών δράσεών της ξεκίνησε έναν κύκλο προβολών με τίτλο «Ημερολόγιο ταινιών» με σκοπό να ξαναθυμηθούμε διαμάντια της έβδομης τέχνης, αριστουργήματα που σπανίως προβάλλονται ακόμα και από τη δημόσια τηλεόραση.
Ταινίες που αγαπήσαμε, ταινίες που νοσταλγούμε, ταινίες που πιθανόν δεν έχουμε δει, άγνωστες ταινίες, αλλά και νέες που παίχτηκαν πολύ λίγο ή καθόλου στην πόλη μας.
Πιστεύοντας αυτό που αναφέρει ο Βασίλης Ραφαηλίδης: <<Πάντα αντιμετώπιζα τον κινηματογράφο σαν σημείο αναφοράς των πάντων και όχι σαν μια αυτόνομη και αυτάρκη τέχνη>> θα θέλαμε οι προβολές να γίνουν η αφορμή ενός ανοιχτού διαλόγου πάνω σε σύγχρονα προβλήματα, ερωτήματα, θέσεις και ανησυχίες των σημερινών ανθρώπων γι’ αυτό μετά την προβολή -για όσους θέλουν- θα ακολουθεί διάλογος και σχόλια πάνω στη θεματική της ταινίας και στη σύνδεσή της με τη ζωή.
…και ας μη ξεχνάμε αυτό που ο μεγάλος ελληνιστής E. R. Dodds αναφέρει ότι: μονάχα η ανοιχτή παιδεία, δηλαδή η απόκτηση της δυνατότητας να επιλέγουμε με τρόπο έλλογο και ελεύθερο την ερμηνεία του κόσμου και να καθορίζουμε τη στάση μας απέναντι του. Αυτή είναι η παιδεία που θα οδηγήσει σε μια ανοιχτού τύπου κοινωνία.
Σίγουρα ο κινηματογράφος δίνει τα αμεσότερα και δυνατότερα ερεθίσματα αφού προσφέρεται τόσο ως αντίδοτο στους δύσκολους καιρούς μας, όσο και ως γόνιμο έδαφος για στοχασμό.
Οι προβολές γίνονται στον πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας Μαιζώνος 139 και Παντανάσσης 4ος όροφος (έναντι Δημαρχιακού Μεγάρου) με ελεύθερη είσοδο. Ώρα προσέλευσης 8.15μμ Έναρξη προβολής 8.30μμ
Υπεύθυνος Δράσης: Παναγιώτης Καρώνης, karonispan@gmail.com
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΡΟΒΟΛΩΝ 2010-2011:
Οκτώβριος (Τετάρτη 6/10 στις 20:30): «Όνειρα» του Ακίρα Κουροσάβα
Νοέμβριος (Τετάρτη 3/11 στις 20:30): «Ένας άντρας μόνος» του Τομ Φορντ
Δεκέμβριος (Τετάρτη 1/12 στις 20:30): «Μήδεια» του Πιερ Πάολο Παζολίνι
Ιανουάριος (Τετάρτη 12/1) στις 20:30: «Ο γάμος της Τούγια» του Κουανάν Γουάνγκ
Φεβρουάριος (Τετάρτη 9/2, 20:30): «13 απόψεις για την ευτυχία» της Τζιλ Σπρέχερ
Μάρτιος (Τετάρτη 9/3 στις 20:30): «The straight story» του Ντέιβιντ Λιντς
Απρίλιος (Τετάρτη 6/4 στις 20:30): «Aντίο Φάλκενμπεργκ» του Τζέσπερ Γκάνσλαντ
Κοινο_Τοπία: Λειτουργία πολυχώρου για το κοινό Δευτέρα κ’ Πέμπτη 7.30-10μμwww.koinotopia.gr, info@koinotopia.gr, τηλ.φαξ 2611.103012, 2615.002009
Νοέμβρης: «ΕΝΑΣ ΑΝΔΡΑΣ ΜΟΝΟΣ» του Τομ Φορντ
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Τομ Φορντ (Tom Ford)
ΧΩΡΑ: ΗΠΑ 2009 ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 99΄έγχρωμο
ΜΟΥΣΙΚΗ: Abel Korzeniowski ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Eduard Grau
ΜΟΝΤΑΖ: Joan Sobel ΣΚΗΝΙΚΑ: Amy Wells ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ: Arianne Phillips
ΣΕΝΑΡΙΟ: Τομ Φορντ και David Scearce βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του
Christopher Isherwood ΒΟΗΘΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ: Brian Avery Galligan
ΠΑΙΖΟΥΝ: Κόλιν Φερθ (Colin Firth), Τζούλιαν Μουρ (Julianne Moore), ΜάθιουΓκουντ (Matthew Goode), Τζίνιφερ Γκούντγουιν (Ginnifer Goodwin), Νίκολας Χουλτ(Nicholas Hoult), Πολ Μπάτλερ (Paul Butler), Τζέρεμι Μίτσελ (Jeremy Mitchell), ΛιΠέις (Lee Pace), Κέρι Λιν Πρατ (Keri Lynn Pratt), Τέντι Σίαρς (Teddy Sears), ΆνταμΣαπίρο (Adam Shapiro) κ.α.
Ο διακεκριμένος σχεδιαστής μόδας, πρώην καλλιτεχνικός διευθυντής του οίκου Gucci, Tom Ford, τολμά να μπει στη μεγάλη περιπέτεια της κινηματογραφικής γραφής και να γυρίσει την πρώτη του ταινία ως σκηνοθέτης, σεναριογράφος και αναλαμβάνοντας μέρος της παραγωγής. Επιλέγει να μεταφέρει το σπουδαίο βιβλίο του Κρίστοφερ Ίσελγουντ (Christopher Isherwood), «Ένας άνδρας μόνος» (A Single Man).
Η μεταφορά, ή καλύτερα, η δραματική διασκευή αυτού του εσωτερικού μονολόγου δεν είναι απλή υπόθεση. Όμως το αποτέλεσμα δικαιώνει απόλυτα τον τολμηρό Φορντ, που καταφέρνει να μετατρέψει το κείμενο του Ίσελγουντ σε απαιτητικό σινεμά, γράφοντας στη ζυγαριά της κινηματογραφικής τέχνης, αφού το ίδιο το έργο του, του δίνει το χρίσμα του κινηματογραφιστή.
Η ταινία μας μεταφέρει στο Λος Άντζελες το 1962, την εποχή δηλαδή της κρίσης του κόλπου των χοίρων όπως ονομάστηκε, και ξεκίνησε όταν η Κούβα (ο Κάστρο δηλαδή) παραχώρησε τη δυνατότητα εγκατάστασης βάσεων με ρωσικούς πυραύλους στο έδαφός της που θα στόχευαν τις ΗΠΑ. Πρόεδρος των ΗΠΑ τότε ήταν ο Κένεντι. Αυτό είναι με δυο λόγια το ιστορικό πλαίσιο της ταινίας. Ο ήρωας μας λοιπόν ο Τζορτζ Φάλκονερ (George Falconer) (τον ερμηνεύει εξαιρετικά ο Colin Firth), είναι ένας ομοφυλόφιλος Βρετανός φιλόλογος που διδάσκει στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας. Έχει μόλις χάσει σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα τον επί 16ετίας σύντροφό του Jim (Matthew Goode), και μαζί κάθε νόημα του να ζει και όχι μόνο αυτό, οι συγγενείς του θύματος, για ευνόητους λόγους, του απαγορεύουν να παραστεί στην κηδεία. Ο Τζορτζ προσπαθεί να αντεπεξέλθει στη ξαφνική κατάσταση που βρέθηκε, αλλά στο τέλος της ημέρας που ξεκινά, έχει αποφασίσει πως θα δώσει τέρμα στη ζωή του. Στην τελευταία του ματιά όμως στον άμοιρο τούτο κόσμο, θα έρθει αντιμέτωπος τόσο με την φίλη του Charley (την υποδύεται η Julianne Moore) η οποία είναι ούτε λίγο ούτε πολύ ερωτευμένη μαζί του, αν και γνωρίζει τις ερωτικές προτιμήσεις του, και το νεαρό μαθητή του Κένυ Πόρτερ (Kenny Porter) (τον υποδύεται ο Nicholas Hoult), με τον οποίο θα έχει μια αναπάντεχη σχέση. Αυτοί είναι οι μόνοι οι οποίοι θα του θυμίσουν την αξία των μικρών απλών καθημερινών στιγμών της ζωής.
Ο Φορντ είναι ένας συλλέκτης εικόνων, έχει δει πολύ σινεμά και επιπλέον λατρεύει το σινεμά. Επινοεί τον κινηματογραφικό του χώρο βάζοντας την ερμηνεία του ηθοποιού στο κέντρο και χτίζοντας έτσι πάνω της.
Στην ταινία υπάρχει μια ποιητική ατμόσφαιρα συνεπικουρούμενη από την εξαιρετική μουσική του άγνωστου μέχρι τώρα Πολωνού Αμπέλ Κορζενιόφσκι (Abel Korzeniowski)(πολλές πρωτιές μας χάρισε αυτή η ταινία), αλλά και του γνωστού μας Σιγκέρου Ουμεμπαγιάσι (Shigeru Umebayashi). Υπάρχουν όμως και διαστήματα σιωπής που υπηρετούν άξια τη μοναξιά και την απώλεια. Η σκηνογραφία λειτουργεί με ιδιαίτερα επιτυχημένο τρόπο υπηρετώντας τους υψηλούς καλλιτεχνικούς στόχους που έθεσε ο σκηνοθέτης.
Η μελαγχολική γοητεία αυτού του φιλμ που συνεχώς παίζει με το χρώμα και τις ψυχολογικές αντανακλάσεις του, έρχεται να μας θυμίσει μεγάλους δημιουργούς τα διδάγματα των οποίων ο Φορντ φαίνεται να έχει αφομοιώσει πλήρως. Ο ίδιος διευκρινίζει: «Όταν ο Τζορτζ είναι άσχημα συναισθηματικά, το χρώμα είναι ξεθωριασμένο και το φως “επίπεδο”. Όταν αρχίζει να ζει όμορφες στιγμές, τότε το χρώμα πλημμυρίζει την οθόνη».
Η δράση είναι κυρίως εσωτερική. Η ταινία ξεφεύγει από τα κλισέ των γκέι ταινιών και όπως πολύ σωστά ο ίδιος ο Φορντ σημειώνει, η θεματική της ξεπερνά τα όρια του φύλου. Το θέμα της ταινίας είναι ουσιαστικά η απώλεια, και ότι αυτή αφήνει πίσω της, αν αφήνει κάτι, εκτός από συντρίμμια όμοια με κείνα του οχήματος που έκλεισαν την πόρτα της ζωής στον αγαπημένο σύντροφο. Αλλά ο Τζορτζ δεν έχει μάθει να αντικαθιστά, έχει μεγαλώσει στο αυστηρό, συντηρητικό, πουριτανικό περιβάλλον της Μεγάλης Βρετανίας του ’20 και του ’30 και ως εκ τούτου ξέρει να κρύβει την ομοφυλοφιλία του, συνεπώς έχει απωθήσει κάθε συναισθηματική του επικοινωνία. Και τώρα μόνος, παρά τις προσπάθειες της καλύτερή του φίλης να αναθερμάνει ένα ξεχασμένο πάθος, ζει με τις αναμνήσεις των ευτυχισμένων ημερών, που ούτε η προσωρινή περιπέτεια της σάρκας με το μαθητή του μπορεί να αντικαταστήσει, γιατί είναι μόνος εσωτερικά, είναι ομοφυλόφιλος (άρα αποκομμένος από τη ζωή και μη λησμονούμε ότι είμαστε στο 1962) είναι χήρος, και τέλος, το αλκοόλ δεν του λύνει κανένα πρόβλημα, αντίθετα του θυμίζει όλο και πιο πολύ πως η απώλεια του αγαπημένου προσώπου δεν αντιστρέφεται. Έτσι είναι ώρα να έρθει το τέλος μιαςπαρατεταμένης περιόδου κατάθλιψης και πένθους…
Και όλα αυτά δοσμένα χωρίς ίχνος μελοδραματισμού αλλά με μια εσωτερικότητα από το σκηνοθέτη που σ’ αυτήν την πρώτη του κινηματογραφική απόπειρα, καταφέρνει να μας παρασύρει και να μας συγκινήσει …
Αν για κάτι πρέπει να κατηγορηθεί ο Φορντ αυτό είναι το οπτικά όμορφο σε βαθμό καλλιγραφίας αποτέλεσμα, το επιμελημένα φροντισμένο ύφος, το άψογα σχεδιασμένο και ραμμένο στις ανάγκες της ταινίας, το στιλιζαρισμένο αλλά όχι κενό, το ευδιάκριτα διαφημιστικό, λουσμένο στο φως και το αιώνιο κυνήγι της σαρκικής ευστοχίας. Αλλά, το χρωστάει αυτό στη σκοτεινιά και την ψυχική υποστολή του ήρωά του, που δε θέλει να προδώσει ούτε στιγμή, τον άνθρωπο που αγάπησε και τελείωσε με την ενστικτώδη καλαισθησία του.
Αριστοτεχνική η ερμηνεία του Κόλιν Φερθ, αφήνει τις καλύτερες εντυπώσεις. Δίκαιο λοιπόν το βραβείο στη Βενετία, και οι υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα και Όσκαρ.
Και δυο λόγια για το συγγραφέα Κρίστοφερ Ίσελγουντ
Ο Christopher Isherwood γεννημένος στη Αγγλία το 1904 φοίτησε στο Ρέπτον και στο Καίμπριτζ, όπου ο ριζοσπαστικός τρόπος προετοιμασίας και σύνταξης της διατριβής του φαίνεται ότι του στοίχισε τη συνέχεια των σπουδών του. Από το 1929 ως το 1933 έζησε και εργάστηκε στο Βερολίνο για να ακολουθήσει η φυγή του με την άνοδο των ναζί, και μακρόχρονα ταξίδια και διαμονές σε Πορτογαλία και Ελλάδα, για να εγκατασταθεί τελικά στην Καλιφόρνια όπου και δίδαξε σε διάφορα πανεπιστήμια. Το γνωστό σε όλους μας επιτυχημένο θεατρικό και κινηματογραφικό έργο «Καμπαρέ», βασίστηκε στο βιβλίο του «Αντίο Βερολίνο» (στα ελληνικά κυκλοφορεί από της εκδόσεις Μέδουσα σε μετάφραση Ανδρέα Αποστολίδη). Έγραψε επίσης σενάρια και δοκίμια σχετικά με την ινδική φιλοσοφία αλλά και μετέφρασε σχετικά έργα, ενώ υπήρξε δραστήριο μέλος του κινήματος για την απελευθέρωση των ομοφυλόφιλων στην Αμερική.
Το «Ένας άνδρας μόνος» (1962) έργο σχεδόν αυτοβιογραφικό (στα ελληνικά κυκλοφορεί από της εκδόσεις Αλεξάνδρεια σε μετάφραση Λουκά Θεοδωρακόπουλου) αναδυκνείει το μεγάλο πρόβλημα της μοναξιάς στη ζωή ενός ομοφυλόφιλου άνδρα σε μεγάλη ηλικία. Εδώ ο ήρωάς του Τζορτζ, ψάχνει να βρει τη χαμένη του αγάπη στα ψήγματα ενδιαφέροντος απλών καθημερινών ανθρώπων, που δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να επιβεβαιώνουν τη μοναχικότητά του.
Παναγιώτης Καρώνης από το site της Κοινο_Τοπίας (www.koinotopia.gr)
