Κοινο_Τοπία

Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού

ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr

4^η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ 2026

14 Φεβρουαρίου 2026

Προτάσεις της Κοινο_Τοπίας για προγραμματισμένα συναπαντήματα

• Σεπτέμβριος-Ιούνιος κάθε Τρίτη 7.30μμ πρόβες Χορωδιακού σχήματος Κοινο_Τοπίας

• 16/2 Δευτέρα 8μμ Διάλεξη με θέμα ‘‘Η ιστορία του Πατρινού Καρναβαλιού’’ από την απελευθέρωση ως και τη δεκαετία του ‘70 μια διαδρομή 150 χρόνων με τη Γιώτα Καΐκα-Μαντανίκα ιστορικού-φιλολόγου στον πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας (κρατήσεις από 1/2)

• 26/2 5,12,19,26/3 και 2/4 Πέμπτες 8μμ Εργαστήρι με Θέμα: «Το Πρόβλημα είναι το Πρόβλημα» με την ψυχολόγο Μαγδαληνή Αγραφιώτη, ΜΑ, ΑAMFT Cinical Designation. Πόσες φορές έχετε νιώσει ότι «είστε» το άγχος σας, ότι «είστε» η αποτυχία σας ή ότι «είστε» ένα δύσκολο πρόβλημα που δε λύνεται; Συχνά, η κοινωνία και οι γύρω μας ταυτίζουν με τις δυσκολίες μας. Λέμε «είμαι καταθλιπτικός» αντί για «παλεύω με τη θλίψη». Όμως, η αλήθεια είναι λυτρωτική: Εσείς δεν είστε το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι το πρόβλημα. Σας προσκαλούμε σε μια βιωματική ομάδα 6 συναντήσεων, όπου θα αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε τον εαυτό μας και τις προκλήσεις της ζωής. Στόχος μας είναι να πάρουμε την απόσταση που χρειαζόμαστε από όσα μας βαραίνουν, να ανακαλύψουμε τις κρυμμένες μας δυνάμεις και να ξαναγράψουμε την ιστορία της ζωής μας με εμάς σε ρόλο πρωταγωνιστή – όχι θύματος (κρατήσεις από 15/2)

• 13/3 Παρασκευή Συμμετοχή της χορωδίας της Κοινο_Τοπίας στο «7ο Πανελλήνιο Χορωδιακό Φεστιβάλ του Πανός» στην Τρίπολη αφιερωμένο για φέτος στη FOLK μουσική (κρατήσεις από 15/2 εάν δεν καλυφθούν οι θέσεις από τους χορωδούς)

• 29/3 Κυριακή 3η Πολιτιστική 2026 (Αθήνα) Παράσταση «Cleansed» της Σάρα Κέιν, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Ο Δημήτρης Καραντζάς φωτίζει την αγάπη μέσα στην απόλυτη βία, σε ένα εμβληματικό έργο ακραίας προσωπικής γραφής. Αυστηρώς ακατάλληλο. Θα ανακοινωθεί και πρωινό πρόγραμμα. (κρατήσεις από 23/1)

• 26/4 Κυριακή Ημερήσια εξόρμηση στις ομορφιές της ορεινής Κορινθίας Άνω Τρίκαλα – Μονή Αγ. Βλασίου – Λίμνη Δασίου (κρατήσεις από 15/2)

• 9-10/5 ΣΚ Γνωριμία με τα χωριά του Πάρνωνα και τις κρυφές ομορφιές τους Άνω Δολιανά – Καστρί – Αγ. Πέτρος – Μονή Μαλεβής – Καρυές – Βαρβίτσα – Βαμβακού (κρατήσεις από 15/2)

• Τετάρτη 11/3, 8/4, 6/5 Συνεδρίαση Ενεργών Μελών, πολυχώρος Κοινο_Τοπίας

Πέραν των προαναφερόμενων δραστηριοτήτων βρίσκονται σε διερεύνηση κ’ άλλες που θα ανακοινωθούν

Κρατήσεις με προτεραιότητα, πληροφορίες στο 2610.277171 (απαντά πολλές μέρες και ώρες), στο info@koinotopia.gr και στον πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας Καραϊσκάκη 153 (ισόγειο) 2610.622250 ωράριο γραμματείας Δευτέρα,Τρίτη,Τετάρτη 11πμ-2μμ & Πέμπτη, Παρασκευή 7-9μμ

Κάποια μέρα θα ξυπνήσεις και δε θα υπάρχει πια άλλος χρόνος για να κάνεις τα πράγματα που πάντα ήθελες. Κάν’ τα τώρα.

Πάουλο Κοέλο, 1947, Βραζιλιάνος συγγραφέας

Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού

ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

10 Φεβρουαρίου 2026

Κύκλος διαλέξεων ‘Αποτυπώματα ιστορίας και πολιτισμού’

Η Κοινο_Τοπία φιλοξένησε τη διάλεξη του Δρα Δημήτρη Σταθακόπουλου με τίτλο «Ο καθημερινός βίος των Πελοποννήσιων Αχαιών επί Οθωμανοκρατίας»

Η Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού Κοινο_Τοπία www.koinotopia.gr στα πλαίσια της προαγωγής του Πολιτισμού φιλοξένησε την Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου 2026 τη διάλεξη του Δημήτρη Σταθακόπουλου, Δρα Παντείου Πανεπιστημίου, Νομικό, Οθωμανολόγο, διπλωματούχο Βυζαντινής μουσικής, με τίτλο «Ο καθημερινός βίος των Πελοποννήσιων Αχαιών επί Οθωμανοκρατίας». Ήταν η τρίτη κατά σειρά ομιλία του κύκλου των δράσεων ιστορικού και αρχαιολογικού περιεχομένου «Αποτυπώματα ιστορίας και πολιτισμού», που πραγματοποιήθηκε με την επιμέλεια της αρχαιολόγου Κωνσταντίνας Ακτύπη και της ιστορικού-φιλολόγου Γιώτας Καΐκα-Μαντανίκα.

Ο Δημήτρης Σταθακόπουλος μάγεψε το κοινό, παρουσιάζοντας το θέμα της καθημερινής ζωής των κατοίκων της Αχαΐας στην περίοδο της Οθωμανοκρατίας, αφηγούμενος ιστορικά γεγονότα μέσα από ελληνικές και οθωμανικές πηγές και με φωτογραφικό υλικό. Μίλησε για τις σκληρές συνθήκες που αντιμετώπιζαν οι άνθρωποι προκειμένου να επιβιώσουν, οι οποίοι προσπαθούσαν παράλληλα να διατηρήσουν τις παραδόσεις και την θρησκευτική τους ταυτότητα. Μίλησε για τις κοινωνικές συναναστροφές και τη διασκέδαση των απλών ανθρώπων, που περιλάμβανε παιχνίδια, χορούς, μουσική και θρησκευτικές εορτές. Για το γάμο, θρησκευτικό ή πολιτικό, που γινόταν συνήθως με προξενιά, και τους εορτασμούς του και τα γλέντια που ακολουθούσαν. Για την ισχυρή επιθυμία γέννησης παιδιών για τη συνέχεια της οικογένειας, ακόμη και στις πολύ ιδιαίτερες περιπτώσεις, καθώς και για τη θέση της γυναίκας σε αυτό το πλαίσιο. Για τον τρόπο που γίνονταν οι βαπτίσεις και για το μεγάλωμα των παιδιών. Για το θάνατο, που αντιμετωπιζόταν με σεβασμό, με θρήνους και μνημόσυνα. Για τη διατροφή, που βασιζόταν κυρίως σε όσπρια, τυρί, ψάρι, ελαιόλαδο και κρασί. Για τα επαγγέλματα και την ετυμολογία των επωνύμων, πολλά από τα οποία διατηρούνται ακόμη και σήμερα. Για την καταγωγή και την εξέλιξη των ενδυμάτων που φορούσαν οι Πελοποννήσιοι. Για την ερμηνεία, και μερικές φορές την μικρή αλλοίωση, των στίχων παραδοσιακών τραγουδιών, και για το ρυθμό του περίφημου Πελοποννήσιου συρτού χορού.

Μέρος της ομιλίας του αφορούσε στην ενεργή συμμετοχή των Αχαιών στον αγώνα για την ανεξαρτησία, στην παρουσία του Βιάρου Καποδίστρια στην Πάτρα και στα γεγονότα που ακολούθησαν, με βασικότερο την προδοσία του Άγγλου Προξένου P. J. Green στα τέλη του 1820. Mέσω του υποπρόξενου Katray o Green ενημέρωσε τον Οθωμανό Διοικητή της Πάτρας ότι οι Έλληνες ετοίμαζαν επανάσταση την άνοιξη του 1821 και ότι είχαν ζητήσει ξένη βοήθεια. Η αποκάλυψη αυτή ενίσχυσε την επιτήρηση των Οθωμανών, όμως δεν κατάφερε να σταματήσει τα μυστικά σχέδια των αγωνιστών, που συνέχισαν να οργανώνονται με πειθαρχία και αποφασιστικότητα. Η προδοσία του Green αναδεικνύει τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν οι Έλληνες, καθώς και τη σύνθετη στάση των ξένων δυνάμεων. Παρά τις εξωτερικές απειλές και τις προκλήσεις, η επανάσταση ξέσπασε όπως είχε προγραμματιστεί, αποδεικνύοντας την αφοσίωση των Πελοποννησίων στον στόχο της λευτεριάς. Ο καθημερινός βίος τους, γεμάτος θρησκευτικές και κοινωνικές συνήθειες, συνυπήρχε με τον ηρωισμό και την ετοιμότητα για αγώνα, δημιουργώντας μια εικόνα ζωής που συνδύαζε παράδοση, επιμονή και πατριωτισμό.

Τη διάλεξη του Δημήτρη Σταθακόπουλου τίμησαν με την παρουσία τους 80 και πλέον υποστηρικτές και φίλοι της Κοινο_Τοπίας, που γέμισαν ασφυκτικά την αίθουσα, συμμετέχοντας ζωηρά, με πολλές ενδιαφέρουσες ερωτήσεις και σχόλια. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ομιλίας του δημιουργήθηκε κλίμα συγκίνησης, καθώς πολλά από όσα ειπώθηκαν για την καθημερινή ζωή των Αχαιών στην περίοδο της Οθωμανοκρατίας, φαίνεται ότι διατηρούνται στη σύγχρονη ιστορία μας, είτε ως ‘ζωντανά’ στοιχεία, είτε ως απόηχος του σχετικά πρόσφατου παρελθόντος μας. Πολλά από όσα αναφέρθηκαν στην ομιλία του αποτέλεσαν αφορμή για να ακολουθήσουν συζητήσεις, ακόμη και μετά το πέρας της ομιλίας του, για περισσότερο από μία ώρα.

Πληροφορίες για δημοσιογράφους: Ανδρέας Σπηλιώτης 2610.277171

Αγαπητοί φίλοι

Σας προωθούμε το ενδιαφέρον άρθρο του πολιτικού επιστήμονα και συνεργάτη της Κοινο_Τοπίας Γιώργου Κανέλλη για τη συζητούμενη αναθεώρηθη του Συντάγματος

Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού

ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr

Μια κραυγαλέα εσωτερική αντίφαση του Συντάγματός μας

του Γιώργου Κανέλλη*

Ο πρωθυπουργός δημοσιοποίησε, στις αρχές Φεβρουαρίου, την πρότασή του για τα συνταγματικά πεδία που, κατά την κρίση του, χρήζουν αναθεώρησης.

Αυτά είναι το άρθρο 86 περί ευθύνης υπουργών, το αρ. 16 περί ανώτατης παιδείας, το αρ. 103 που αφορά το καθεστώς μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων, το άρ.30 περί θητείας του Προέδρου της Δημοκρατίας και το άρθρο 90 σχετικό με τον τρόπο ανάδειξης της ηγεσίας της Δικαιοσύνης. Ετέθη επίσης το θέμα ενός συνταγματικού “φρένου χρέους”, που θα αποτρέπει δημοσιονομικούς εκτροχιασμούς.

Ήδη ασκείται κριτική όσον αφορά την σκοπιμότητα και την ευστοχία της επιλογής των πεδίων τα οποία προτείνει ο πρωθυπουργός προς αναθεώρηση.

Κατά τη γνώμη μας, εφόσον οι συνταγματικοί όροι (πενταετία από την ολοκλήρωση της προηγούμενης αναθεώρησης) πληρούνται, δύσκολα μπορεί να σταθεί κριτική για την σκοπιμότητα της αναθεώρησης.

Κριτήριο σχετικά με αυτήν όσο και σχετικά με την ουσία των αναθεώρησης δεν μπορεί παρά να είναι η πολιτική εμπειρία της ιστορικής περιόδου που διανύουμε.

Πράγματι δε μπορεί να αμφισβητηθεί ότι για όλα (ή σχεδόν όλα) τα παραπάνω άρθρα αμφιβολίες περί του τι είναι συνταγματικά ασφαλές ή κοινωνικοπολιτικά επιθυμητό έχουν τεθεί στο δημόσιο διάλογο.

Αναφέροντας εν πρώτοις το αρ. 86, τόσο η υπόθεση Νοβάρτις όσο και εφαρμογή του στις υποθέσεις των Τεμπών, των υποκλοπών, της κακοδιαχείρισης των αγροτικών επιδοτήσεων συνιστούν ισχυρές ενδείξεις ότι είναι μεν προφανώς ατελές και αφήνει περιθώρια για κλονισμό της εμπιστοσύνης της κοινής γνώμης σε ότι αφορά την ορθή απονομή δικαιοσύνης όταν πολιτικά πρόσωπα εμπλέκονται, αλλά και η πλήρης κατάργησή του δεν ενδείκνυται, αν θέλουμε να μην οδηγηθούμε σε καταστάσεις μετατροπής των πολιτικών αντιπαλοτήτων σε ατέρμονες ποινικές συγκρούσεις και εκκρεμότητες, στη λογική “κάνε εσύ δίωξη, και ας πάνε παρακάτω να απαλλαγούν”.

Παρομοίως, και σε ότι αφορά το αρ. 16, έχει γίνει σαφές ότι η αμφισβήτηση του αν είναι αρκετή ή όχι η μέσω ερμηνείας του ευρωπαϊκού δικαίου λειτουργία μη κρατικών πανεπιστημίων, είναι απαραίτητο να παύσει.

Ομοίως, η σύνδεση αξιολόγησης και υπηρεσιακού καθεστώτος των δημοσίων υπαλλήλων έχει τεθεί στο δημόσιο διάλογο ιδίως μετά τη νέα νομοθεσία περί αξιολόγησης αυτών, τις αντιδράσεις και τις δυσχέρειες εφαρμογής. Επίσης δυνατές φωνές υπέρ ενός τρόπου ανάδειξης της ηγεσίας της δικαιοσύνης που να μην είναι αποκλειστική εξουσία του Υπουργικού Συμβουλίου, έχουν ακουστεί.

Τέλος είναι περιττή η οποιαδήποτε αναφορά στη χρησιμότητα ενός μελετημένου φρένου στη δημοσιονομική επέκταση, γνωστού όντος σε τι κινδύνους μας έβαλε ο αλόγιστος δανεισμός για κατανάλωση στις αρχές του αιώνα μας. Τέτοιο φρένο όμως πρέπει να τεθεί και στην ανατροπή της γενικής (όχι ατομικών περιπτώσεων) δημοσιονομικής πολιτικής από τα δικαστήρια.

Ένα πολίτευμα αρρύθμιστο

Η παρούσα τοποθέτηση όμως, θα επικεντρωθεί όχι σε αυτά που έχουν περιληφθεί με μικρότερη ή μεγαλύτερη θεμελίωση στην εμπειρία στην πρωθυπουργική πρόταση, αλλά σε μία πολύ ορατή και ισχυρά θεμελιωμένη σε πρόσφατα μεγάλα γεγονότα του δημοσίου μας βίου απουσία από αυτήν.

Πρόκειται για την απουσία αναφοράς στις κατ’ ουσίαν δυνατότητες του Προέδρου της Δημοκρατίας, να λειτουργήσει ως ασφαλιστική δικλείδα αποτροπής επικίνδυνων καταστά σεων, όταν το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα, που έχει ως κυρίαρχο χαρακτηριστικό τον πρωθυπουργοκεντρισμό, αδυνατεί να παράγει λύσεις ή και οδηγεί σε δυνητικά καταστροφικές εξελίξεις. Η πρόσφατη περίοδος της πολιτικοοικονομικής κρίσης της χώρας, από το 2007-8 ως και το 2015 έδειξε, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, ότι η έλλειψη μιας τέτοιας δικλείδας είναι υπαρκτή. Η χώρα υπερχρεώθηκε και εκτροχιάστηκε δημοσιονομικά με ελλείμματα της τάξης του 15% και κανείς δε μπορούσε να αντιταχθεί θεσμικά στην πολιτική του “άστο γι’ αργότερα”. Το 2015, μια “διαπραγμάτευση” με ολοφάνερα χαρακτηριστικά πορείας προς το γκρεμό με κομμένα φρένα, κατέληξε σε ένα παράνομο και αντισυνταγματικό αυτοκτονικής λογικής δημοψήφισμα, με κανένα θεσμό να έχει συνταγματική εξουσία για να αντιταχθεί στη συγκεντρωμένη στα χέρια του αρχηγού της πλειοψηφίας πρωθυπουργού δύναμη.

Όλα αυτά έγιναν γιατί η μεταρρύθμιση του 1986, που φέρει τη σφραγίδα του Ανδρέα Παπανδρέου, διαμόρφωσε ένα συνταγματικό καθεστώς “εσωτερικής αντίφασης”, ένα πρωθυπουργοκεντρικό πολίτευμα χωρίς αντίβαρα.

Εξηγούμαι: Η πρώτη, ουσιαστικά εμπεριέχουσα όλες τις επόμενες ως επεξηγήσεις της, διάταξη του άρ. 30 του Σ., αναφέρει, λιτά και απόλυτα, ότι “Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι ρυθμιστής του πολιτεύματος”. Όλα τα άρθρα που ακολουθούν (το ίδιο το 30 ως και το 50) τα οποία αναφέρονται στον προεδρικό θεσμό, θα όφειλαν να εξειδικεύουν αυτόν τον βαρύνοντα κατηγορηματικό ορισμό, ή τουλάχιστον να μην τον καθιστούν κενό νοήματος. Και πράγματι στο αρχικό σύνταγμα του 1975 αυτό γινόταν: ο πρόεδρος διέθετε αποτελεσματικά εργαλεία για να επέμβει στις πολιτικές εξελίξεις όταν αυτές, κατά την κρίση του, λάμβαναν χαρακτηριστικά κοινοβουλευτικού αδιεξόδου, εθνικής κρίσης ή ακόμη και “προφανούς δυσαρμονίας” της σύνθεσης της Βουλής με το λαϊκό αίσθημα. Μεταξύ αυτών η δυνατότητα παύσης της κυβέρνησης, η σύγκληση του Υπουργικού Συμβουλίου υπό την προεδρία του Προέδρου, η διάλυση της Βουλής, το διάγγελμα χωρίς προσυπογραφή του πρωθυπουργού.

Οι εξουσίες αυτές, που πάντως, στην δεκαετία που ίσχυσαν, δεν χρησιμοποιήθηκαν, επικρίθηκαν ως “υπερεξουσίες”.

Πλην όμως με την μεταρρύθμιση του 1985, φθάσαμε στο άλλο άκρο, μια κατάσταση που βάσιμα μπορεί να χαρακτηριστεί, όπως προείπαμε, “εσωτερική αντίφαση” του Συντάγματος. Ο πρόεδρος όχι μόνο δε μπορεί να κάνει τίποτα από τα παραπάνω πλέον, αλλά ούτε καν να μιλήσει στο λαό, χωρίς προσυπογραφή του πρωθυπουργού. Συνεχίζει όμως να φέρει, αν και βουβό πρόσωπο με μόνο επικυρωτικές εξουσίες, τον βαρύγδουπο τίτλο του “ρυθμιστή του πολιτεύματος”. Στην πράξη δηλαδή, το πολίτευμα στερείται οποιουδήποτε θεσμικού αντιβάρου στην πανίσχυρη πρωθυπουργική εξουσία, παρότι το Σύνταγμα αναγνωρίζει και η ιστορία επιβεβαιώνει την πιθανότητα περιστάσεων που απαιτείται “ρυθμιστής”. Τι ρυθμιστής όμως είναι αυτός με δεμένα τα χέρια και φιμωμένο το στόμα; Με την αδυναμία του μάλιστα να επιτείνεται μετά την τελευταία μεταρρύθμιση του 2019, που προβλέπει στην περίπτωση μη εκλογής προέδρου στις πρώτες δύο ψηφοφορίες να εκλέγεται αυτός με απλή πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών. Αυτό σημαίνει ότι και το έσχατης ανάγκης μη ρητά προβλεπόμενο αλλά ντε φάκτο υπαρκτό, όπλο του προέδρου για να αποτρέψει βαριά επικίνδυνες για τη λειτουργία του πολιτεύματος εξελίξεις, η παραίτηση, που συνεπαγόταν εμμέσως διάλυση της Βουλής, χάνεται.

Δεν “τα έβγαλε πέρα” πάντα το Σύνταγμά μας

Λένε πολλοί ότι το σύνταγμά μας, όπως διαμορφώθηκε “καλά τα έβγαλε πέρα” τα 51 χρόνια της εφαρμογής του. Διαφωνώ. Ούτε την αλόγιστη δημοσιονομική επέκταση απέτρεψε, ούτε το αυτοκτονικής λογικής και βαριά πληρωμένο δημοψήφισμα του 15.

Αυτό διότι, ο θεσμός-αντίβαρο στην πρωθυπουργική θεσμική και πραγματική υπερεξουσία, ο “ρυθμιστής”, δεν είχε κανένα συνταγματικά προβλεπόμενο εργαλείο, ούτε καν ένα έκτακτης ανάγκης διάγγελμα, για να πατηθεί κάποιου είδους φρένο στην πορεία προς το γκρεμό.

Επιπλέον, σήμερα, με τη χώρα να είναι κατά μία γνωστή διατύπωση “μη διακυβερνήσιμη” λόγω του κατακερματισμού των πολιτικών δυνάμεων αλλά και της ενίσχυσης στα όρια του 40 με 50% των εκλογέων (!) των αυτοκαλούμενων “αντισυστημικών”, η ανάγκη αντιβάρων και θεσμών με πραγματική ρυθμιστική ισχύ είναι προφανής.

Δεχόμαστε ότι μια επιστροφή στις ρυθμίσεις του 1975 για τον προεδρικό θεσμό δεν είναι ούτε πολιτικά εφικτή και πιθανότατα μη επιθυμητή, οφείλουμε όμως να αναγνωρίσουμε ότι η “εσωτερική αντίφαση” του Συντάγματός μας ως προς τη ρύθμιση του πολιτεύματος πρέπει, σε κάποιο βαθμό, να αντιμετωπιστεί.

Για το πως θα γίνει αυτό μπορεί να γίνει ασφαλώς συζήτηση και οι ειδικότεροι συνταγματολόγοι να προτείνουν τεχνικά άρτιες προτάσεις. Οι σκέψεις όμως που άμεσα έρχονται στο μυαλό είναι η χορήγηση τουλάχιστον στον πρόεδρο εξουσίας διαγγέλματος χωρίς προσυπογραφή πρωθυπουργού, η ουσιαστική συμμετοχή του στην ανάδειξη της ηγεσίας της δικαιοσύνης, η αρμοδιότητα άρσης των αδιεξόδων στην ανάδειξη των ηγεσιών των Ανεξαρτήτων Αρχών και η πρόβλεψη σύμφωνης γνώμης του για την προκήρυξη δημοψηφίσματος.

Πρόκειται, ασφαλώς, για πολύ μικρότερης ισχύος αρμοδιότητες από αυτές που του χορηγούσε το Σ. του 1975 αλλά είναι εξουσίες υπαρκτές, ιδίως αυτή του διαγγέλματος.

Θα μπορεί, τουλάχιστον, ο Πρόεδρος να κτυπήσει την καμπάνα του κινδύνου όταν αυτός πλησιάζει, να μιλήσει ως υπεράνω των κομματικών ανταγωνισμών, είτε το θέλει είτε όχι ο πανίσχυρος πρωθυπουργός, που δεν παύει όμως να ενεργεί και ως κομματικός ηγέτης.

Είναι αναγκαίο η συζήτηση για την αναθεώρηση να περιλάβει και αυτήν την ουσιώδη διάσταση σε ότι αφορά το θεσμό του Προέδρου, πολύ περισσότερο πάντως ουσιώδη από το μήκος ή τον αριθμό των θητειών του. Τόσο το πρωτοφανώς ασταθές εξωτερικό περιβάλλον όσο και η απειλητική άνοδος του “αντισυστημισμού” κάνουν αυτή την ανάγκη ολοφάνερη.

*πολιτικός επιστήμονας, πρώην αντιπρόεδρος Περ. Συμβουλίου Δ. Ελλάδας