Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού
ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr
Δελτίο Τύπου
3 Μαΐου 2012
Φινάλε για το ημερολόγιο ταινιών της Κοινο_Τοπίας με την ταινία <<Ο αδελφός μου είναι μοναχοπαίδι>> του Ντανιέλε Λουκέτι
Η Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού Κοινο_Τοπία κλείνει τον κύκλοπροβολών της με τίτλο «Ημερολόγιο ταινιών» την Τετάρτη 9 Μαΐου στις 20:30 με την ταινία «Ο αδελφός μου είναι μοναχοπαίδι» (Mio fratello è figlio unico) του Ντανιέλε Λουκέτι.
Σκοπός των προβολών είναι -πέρα από το να δούμε ή να ξαναθυμηθούμε διαμάντια της έβδομης τέχνης- η συζήτηση και ο προβληματισμός που ξεκινούν από τη θεματική μιας ταινίας. Θεματική που με συναρπαστικό τρόπο θέτει το εύρημα όλης της προβληματικής της με την εντελώς βέβαια προσωπική αισθητική του δημιουργού της, αλλά και η ανάγκη για συνάντηση των ανθρώπων.
Η προβολή θα γίνει στον πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας, Μαιζώνος 139 και Παντανάσσης 4ος όροφος (έναντι Δημαρχιακού Μεγάρου) στην Πάτρα με ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΙΣΟΔΟ. Τη διοργάνωση προβολής και τη συζήτηση με το κοινόσυντονίζουν οι Π. Καρώνης και Κ.Κυριακόπουλος. Ώρα προσέλευσης 8.15μμ. Έναρξη προβολής 8.30μμ.
ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Ντανιέλε Λουκέτι (Daniele Luchetti)
ΧΩΡΑ: Ιταλία, Γαλλία 2007 ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 108΄
ΣΕΝΑΡΙΟ: Ντανιέλε Λουκέτι, Σάντρο Πετράλια (Sandro Petraglia) Στέφανο Ρούλι (Stefano Rulli)
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Κλαούντιο Κολεπίκολο (Claudio Collepiccolo) ΜΟΥΣΙΚΗ: Franco Piersanti
ΠΑΙΖΟΥΝ: Έλιο Τζερμάνο (Elio Germano), Ρικάρντο Σκαμάρτσιο, (RiccardoScamarcio), Άντζελα Φινοκιάρο (Angela Finocchiaro), Λούκα Ζινγκαρέτι (Luca Zingaretti), Άννα Μποναγιούτο (Anna Bonaiuto), Diane Fleri κ.α.
Ο αδελφός μου είναι μοναχοπαίδι (mio fratello è figlio unico) τιτλοφορείτε η ταινία του Ντανιέλε Λουκέτι, τίτλος άστοχος για μια ταινία που απομυθοποιεί ιδεολογίες τσιτάτα και κοιτάζει τα πράγματα κατάματα. Η ταινία βασίζεται στο μυθιστόρημα του Antonio Pennacchi, «Ο φασιστοκουμμουνιστής», τίτλος που θα ταίριαζε γάντι, αφού ακριβώς αυτό το ερμαφρόδιτο και αναποφάσιστο του τίτλου προσεγγίζει στη βάση της την ταινία.
Μια φτωχική οικογένεια κάπου στην Ιταλία στις αρχές της δεκαετίας του ’60. Δύο αδέρφια, ο έφηβος Άτσιο και ο μεγαλύτερος Μανρίκο. Ο Μανρίκο πιστεύει πως θα χτιστεί ένας καινούργιος κόσμος μέσω των ιδεών του κομουνισμού τις οποίες έχει ασπαστεί και μάχεται γι’ αυτό με όλες του τις δυνάμεις. Αντίθετα ο μικρός και ζωηρός Άτσιο πιστεύει πως μπορεί να φτιάξει ένα κόσμο καλύτερο αν βοηθήσει το φασιστικό κίνημα, μέλος του οποίου γράφεται, μετέχοντας στις δράσεις του. Και αυτός με τη σειρά του ονειρεύεται έναν κόσμο δίκαιο, όμορφο και μεγάλο με μια Ιταλία πρωταγωνίστρια. Ο εμφύλιος που ξεσπά μέσα στη φτωχική οικογένεια είναι αναπόφευκτος και το κωμικοτραγικό παιχνίδι που θα στήσει ο σκηνοθέτης με φόντο αυτούς τους δυο διαφορετικούς δρόμους που εδώ, κάτω από την ετοιμόρροπη ετούτη στέγη έχουν διασταυρωθεί, είναι εξαιρετικό.
Ο σκηνοθέτης αργά και σταθερά δομεί τούτη την έξοχη φαρσοκωμωδία πετυχαίνοντας εξαιρετικές ερμηνείες από τους πρωταγωνιστές του, αλλά και συνεπικουρούμενος από τη φωτογραφία του Κλαούντιο Κολεπίκολο τη μουσική του Φράνκο Πιερσάντι και χαρακτηριστικά τραγούδια της περιόδου, μας κάνει μέτοχους ενός κλίματος και μιας εποχής που πιθανόν να νοσταλγήσουν οι παλιότεροι, αλλά που σίγουρα θα ζηλέψουν οι νεότεροι.
Ο Λουκέτι ψηλαφεί τούτον τον κορμό που δεν είναι άλλος από την Ιταλία, τον ανατέμνει προσπαθώντας να βρει μέσα του αλήθειες και βλέπει ψέματα, να βρει φως και βλέπει σκιές, να βρει αγάπη και βλέπει εμφύλιο, να βρει γνώση και διαπιστώνει άγνοια. Κρατώντας τις ισορροπίες μάς παρουσιάζει τούτο τον κόσμο τον μικρό, τον απλό, τον ταπεινό, τον μέγα για να μας τονίσει μια μεγάλη αλήθεια: Ότι οι επαναστάσεις έκαναν τα πάντα για τη δόξα τους, ελάχιστα για την ελευθερία του ανθρώπου και τίποτα μα τίποτα ακόμα για την ευτυχία του.
Παναγιώτης Καρώνης, από το site της Κοινο_Τοπίας (απόσπασμα)
Πληροφορίες για δημοσιογράφους: Ανδρέας Σπηλιώτης 2615.002009
