|
|
Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού
ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
6 Μαρτίου 2013
Το «Ημερολόγιο Ταινιών» της Κοινο_Τοπίας παρουσιάζει
την ταινία Ουρλιαχτό (Howl) των Ρ. Επστάιν – Τζ. Φρίντμαν
Η Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού Κοινο_Τοπία www.koinotopia.gr σε συνέχεια του κύκλου προβολών της με τίτλο «Ημερολόγιο ταινιών» προβάλλει την Τετάρτη 12 Μαρτίου την ταινία Ουρλιαχτό (Howl) των Ρ. Επστάιν – Τζ. Φρίντμαν
Θα πραγματοποιηθούν δύο προβολές στις 17:30 και στις 20:00.
Σκοπός των προβολών είναι -πέρα από το να δούμε ή να ξαναθυμηθούμε διαμάντια της έβδομης τέχνης- η συζήτηση και ο προβληματισμός που ξεκινούν από τη θεματική μιας ταινίας. Θεματική που με συναρπαστικό τρόπο θέτει το εύρημα όλης της προβληματικής της με την εντελώς βέβαια προσωπική αισθητική του δημιουργού της, αλλά και η ανάγκη για συνάντηση των ανθρώπων. Μετά την προβολή της ταινίας για όσους το επιθυμούν, ακολουθεί συζήτηση πάνω στη θεματική της
Η προβολή θα γίνει στον πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας, Μαιζώνος 139 και Παντανάσσης 4ος όροφος (έναντι Δημαρχιακού Μεγάρου) στην Πάτρα με ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΙΣΟΔΟ. Τη διοργάνωση προβολής και τη συζήτηση με το κοινόσυντονίζουν οι Π. Καρώνης και Κ. Κυριακόπουλος. Πρώτη προβολή 17:30 και δεύτερη 20:00.
Ημερολόγιο Ταινιών: Φ Ε Β Ρ Ο Υ Α Ρ Ι Ο Σ
ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: (Rob Epstein, Jeffrey Friedman), ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 90΄ έγχρωμο
ΧΩΡΑ: ΗΠΑ 2010, ΜΟΥΣΙΚΗ: Carter Burwell, ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Edward Lachman
ΣΕΝΑΡΙΟ: Rob Epstein, Jeffrey Friedman, ΜΟΝΤΑΖ: Jake Pushinsky
ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ: Kurt and Bart, ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ: Thérèse DePrez
ΣΚΗΝΙΚΑ: Robert Covelman, ΒΟΗΘΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ: Thomas Fatone
ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ: Russell Barnes, Eric Drooker, ΕΙΔΙΚΑ ΕΦΕ:The Monk Studio, ΠΑΙΖΟΥΝ: James Franco, David Strathairn, Jon Hamm, Mary-Louise Parker, Jeff Daniels, Alessandro Nivola, Treat Williams, Aaron Tveit, Bob Balaban, Todd Rotondi, Jon Prescott, Andrew Rogers, Cecilia Fossκ.α.
Ο Παναγιώτης Καρώνης, στο site της ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑΣ γράφει σχετικά: Δεν πρόκειται σε καμιά περίπτωση για τη βιογραφία του ποιητή και ηγέτη της γενιάς των μπίτνικς (Beat Generation), Άλλεν Γκίνσμπεργκ (Allen Ginsberg) αλλά ούτε και για το χρονικό γραφής του κορυφαίου αριστουργηματικού του ποιήματος Ουρλιαχτό(Howl).
Ο Άλλεν Γκίνσμπεργκ, θα γράψει το Ουρλιαχτό το 1956. Η εμφάνισή του στα γράμματα τη δεκαετία του πενήντα ξαναφέρνει στο προσκήνιο της αμερικάνικης ποίησης την ελεύθερη και αυθόρμητη παράδοση των Walt Whitman, William CarlosWilliam, Hart Crane, αλλά και του Ezra Pound. Μπορεί κανείς να πει πως η λυρική δύναμη, οι πολλές φορές ακατέργαστοι τόνοι και οι ανοιχτοί ορίζοντες της ποίησής του αποτελούν ιδιαίτερα σημαντικό κεφάλαιο της ποιητικής κληρονομιάς των ΗΠΑ. Ο Άλλεν Γκίνσμπεργκ βασικό μέλος της Μπιτ Γενιάς, μέσα σ’ έναν κόσμο άγονο, οπλισμένος με εγωπάθεια και φιλαρέσκεια στοιχεία που τον εξωθούν να βγει, να ακουστεί, να γράψει και εν τέλει να υπάρξει ‘‘κραυγάζει’’ ακόμα και στους χαμηλόφωνους στίχους του με αγωνία για τον άνθρωπο. Ζώντας μέσα σε ένα σύστημα που τον συνθλίβει με τον τεράστιο όγκο του, τον παραγκωνίζει ως ομοφυλόφιλο, θα βρει τον τρόπο όχι μόνο να απαλλαγεί από την ανυπόφορη πίεση αλλά και να την εκμεταλλευτεί. Ειδικά το Ουρλιαχτό, αν και αναφέρεται σε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, τον Καρλ Σόλομον, είναι στην ουσία ένας θρήνος για όλη ετούτη τη χαμένη γενιά και ένα από τα σπαραχτικότερα κείμενα του Γκίνσμπεργκ και της γενιάς του. Με μια στεγνή, κυνική και άγρια περιγραφή, σπάνια παρασυρμένος από συναισθηματισμούς, ο Γκίνσμπεργκ μεταδίδει στον αναγνώστη του τέτοιο σοκ, που κανένας θρήνος δε θα κατάφερνε να μεταδώσει. Ακόμα και στο αριστουργηματικό Kaddish, ένα ποίημα τραχύ, τρυφερό, αλλά παθιασμένο και συνάμα σκληρό και ανελέητο, αν και αφιερωμένο στη μητέρα του Ναόμι, συνυπάρχουν όλα τα παραπάνω στοιχεία.
Αλλά ας δούμε πως έχουν τα πράγματα. Το Ουρλιαχτό βρέθηκε στις δικαστικές αίθουσες κατηγορούμενο για χυδαιότητα. Για την ακρίβεια στο εδώλιο κάθισε ο εκδότης του Λόρενς Φερλινγκέτι. Τον Μάρτιο του 1957 υπάλληλοι του τελωνείου του Σαν Φρανσίσκο κατάσχεσαν 520 αντίτυπα του Ουρλιαχτού που είχαν εισαχθεί στης ΗΠΑ από την Αγγλία. Εκδότης και ποιητής δεν πτοούνται και ανατυπώνουν το Μάιο άλλα 2.000 αντίτυπα της ποιητικής συλλογής. Αρχές Ιουνίου μυστικός αστυνομικός εισέρχεται στο βιβλιοπωλείο των εκδόσεων City Lights και εκφράζει την επιθυμία να αγοράσει ένα αντίτυπο του Ουρλιαχτού. Στη συνέχεια, συλλαμβάνει τον πωλητή Σιγκεγιόσι Μουγκάο. Οι αρχές δε θα αρχίσουν βέβαια να συλλάβουν ποιητή και εκδότη. Με την κατηγορία ότι πρόκειται για: χυδαίο, αισχρό βιβλίο, κυρίως λόγω των απροκάλυπτων αναφορών του στο ομοφυλοφιλικό σεξ (με παρεπόμενο και τη χρήση «κακών» λέξεων, ανεπίτρεπτων εκείνη την εποχή για τις σελίδες βιβλίων).
Τον Αύγουστο θα ακολουθήσει η γνωστή δίκη-παρωδία που θα απασχολήσει τα μέσα ενημέρωσης. Οι μάρτυρες είναι ακαδημαϊκοί και κριτικοί της λογοτεχνίας που καλούνται να καταθέσουν την άποψή τους για την αξία του έργου αλλά και κατά πόσο μπορεί να δικαιολογηθεί η ύπαρξη σε αυτό χυδαίων λέξεων. Τον Οκτώβριο τελικά το δικαστήριο θα αποφανθεί, σε μια ιστορική απόφαση, πως το έργο του Άλλεν Γκίνσμπεργκ Ουρλιαχτό και άλλα ποιήματα δε γράφτηκε με «άσεμνους» σκοπούς και θα επιτρέψει την ελεύθερη κυκλοφορία του.
Η δίκη αυτή θα αποτελέσει για το βιβλίο, όπως είναι φυσικό μια τεράστια διαφήμιση, έτσι 5.000 αντίτυπα ρίχτηκαν στην αγορά για να καλύψουν την αυξανόμενη ζήτηση. Όπως προαναφέραμε, το Ουρλιαχτό, θα παραμείνει ένας θρήνος για όλη ετούτη τη χαμένη γενιά και ένα από τα σπαραχτικότερα κείμενα του Γκίνσμπεργκ και της γενιάς του αλλά και ως ένα από τα κατεξοχήν κείμενα της αμερικανικής αντικουλτούρας.
Στην ταινία Howl (2010) οι βραβευμένοι με Όσκαρ Rob Epstein και JeffreyFriedman τολμούν να εικονοποιήσουν τούτο το σπουδαίο ποίημα του Άλλεν Γκίνσμπεργκ. Εγχείρημα δύσκολο από μόνο του μιας και όπως λέει ο Βασίλης Ραφαηλίδης: «[…] Τα σκοτάδια, όμως, δε φωτογραφίζονται. Το σκότος λάμπει μόνο στη (γραπτή) ποίηση, που θα παραμείνει στον αιώνα τον άπαντα ο προνομιακός χώρος της». Παρόλα αυτά, το σκηνοθετικό δίδυμο, με έξυπνο και ευρηματικό τρόπο αποδίνουν τούτο το σκότος. Επιστρατεύουν ένα συναισθητικό animation, που εισδύει κάτω από το δέρμα σου, που σου ψιθυρίζει πράγματα, που σου αποκαλύπτει πτυχές του αλλά και πτυχές σου. Το ποίημα δε, απαγγελμένο, και βιωμένο από τον ίδιο τον Ginsberg, που ζει και αναπνέει στο σώμα του James Franco, σε συγκλονίζει. Οι εικόνες συμπληρώνονται από μια αποκαλυπτική εξομολόγηση του ίδιου του ποιητή, ολοκληρώνοντας έτσι το πορτρέτο τούτου του ποιήματος.
Πληροφορίες για δημοσιογράφους: 2615.002009 Ανδρέας Σπηλιώτης
Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού
ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
5 Φεβρουαρίου 2014
Το «Ημερολόγιο Ταινιών» της Κοινο_Τοπίας παρουσιάζει
την ταινία Η παγοθύελλα (The Ice Storm) του Ανκ Λι
Η Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού Κοινο_Τοπία www.koinotopia.gr σε συνέχεια του κύκλου προβολών της με τίτλο «Ημερολόγιο ταινιών» προβάλλει την Τετάρτη 12 Φεβρουαρίου την ταινία Η παγοθύελλα (The Ice Storm) του Ανκ Λι. Θα πραγματοποιηθούν δύο προβολές στις 17:30 και στις 20:00.
Σκοπός των προβολών είναι -πέρα από το να δούμε ή να ξαναθυμηθούμε διαμάντια της έβδομης τέχνης- η συζήτηση και ο προβληματισμός που ξεκινούν από τη θεματική μιας ταινίας. Θεματική που με συναρπαστικό τρόπο θέτει το εύρημα όλης της προβληματικής της με την εντελώς βέβαια προσωπική αισθητική του δημιουργού της, αλλά και η ανάγκη για συνάντηση των ανθρώπων. Μετά την προβολή της ταινίας για όσους το επιθυμούν, ακολουθεί συζήτηση πάνω στη θεματική της.
Η προβολή θα γίνει στον πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας, Μαιζώνος 139 και Παντανάσσης 4ος όροφος (έναντι Δημαρχιακού Μεγάρου) στην Πάτρα με ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΙΣΟΔΟ. Τη διοργάνωση προβολής και τη συζήτηση με το κοινόσυντονίζουν οι Π. Καρώνης και Κ. Κυριακόπουλος. Πρώτη προβολή 17:30 και δεύτερη 20:00.
Ημερολόγιο Ταινιών: Φ Ε Β Ρ Ο Υ Α Ρ Ι Ο Σ
ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Ανκ Λι (Ang Lee)
ΜΟΥΣΙΚΗ: Μάικλ Ντάνα (Mychael Danna)
ΧΩΡΑ: Η.Π.Α. 1996, ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 112΄
ΣΕΝΑΡΙΟ: James Schamus βασισμένο στη ομώνυμη νουβέλα του Rick Moody
ΠΑΙΖΟΥΝ: Kevin Kline, Joan Allen, Sigourney Weaver, Henry Czerny, Tobey Maguire, Christina Ricci, Elijah Wood, Adam Hann-Byrd, David Krumholtz, Jamey Sheridan, Kate Burton κ. α.
Ο Παναγιώτης Καρώνης, στο site της ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑΣ γράφει σχετικά: Η Παγοθύελλα (The Ice Storm) του Ανκ Λι δεν είναι η καταγραφή του γνωστού φυσικού φαινομένου, ή, η ανακοίνωση κάποιου εκτάκτου δελτίου θυέλλης, αλλά η έκτακτη είδηση της ανακοίνωσης της κηδείας του αμερικανικού ονείρου. Βρισκόμαστε στην Αμερική του Νίξον και συγκεκριμένα στο Κονέκτικαν το 1973, λίγο πριν ξεσπάσει δηλαδή το σκάνδαλο Γουότεργκειτ, και έχουμε δύο γειτονικές οικογένειες που ζουν στην ελευθεριάζουσα αχλή του καιρού τους. Ζουν μέσα στην υποκρισία, το ψέμα, το εφήμερο περιτύλιγμα των επιφανειακών σχέσεων, και όλα αυτά στο όνομα μιας δήθεν απελευθέρωσης. Γιάπηδες που με κυνισμό και φορώντας μάσκα περιφέρονται ανέμελα στο μεσοαστικό τους περιβάλλον, πνίγοντας την απελπισία τους σε ξενοπηδήματα, ναρκωτικά, γλέντια, φαγητό. Ιδού ποιος είναι ο κόσμος τους πίσω από την φαινομενική ευμάρεια.
Ο Ανκ Λι ανατέμνει την αμερικάνικη κοινωνία προσφέροντάς μας σε κοινή θέα το εσωτερικό της. Οι ήρωές του, όλοι αυτοί οι μεσοαστοί που δεν παίρνουν χαμπάρι για τις συμπαντικές αλλαγές που θα έρθουν σε μερικά χρόνια, κυνηγημένοι από το απειλητικό τέρας της μοναξιάς, θα έρθει η στιγμή που θα ανακαλύψουν την κενότητα των πράξεών τους και τις ευθύνες που τους αναλογούν.
Δίχως κραυγές, συναισθηματισμούς και ηθικολογίες, ξεσκεπάζει την ένοχη στάση μιας ολόκληρης γενιάς, που δε μπορεί να δει πέρα από το εφήμερο του lifestyle και των πρόσκαιρων στόχων. Η αναζήτηση του νοήματος της ζωής και ο πόθος της ενηλικίωσης που δε διακατέχει τους εφησυχασμένους ήρωές μας θα λέγαμε ότι είναι το βασικό θέμα τούτης της υπέροχης ταινίας του Ανκ Λι που, αν και Ταϊβανός αποδεικνύεται ένας υπέροχα, βαθύτατα γνώστης της αμερικανικής κοινωνίας του΄70. Ειδική μνεία αξίζει η υπέροχη μουσική του Μάικλ Ντάνα (Mychael Danna) που συμβάλει ουσιαστικά στην όλη ατμόσφαιρα της ταινίας.
Να σημειώσουμε επίσης ότι η ταινία αγνοήθηκε παντελώς από την Αμερικανική Ακαδημία των Βραβείων Όσκαρ, αλλά έλαβε το Βραβείο Σεναρίου στο Φεστιβάλ των Καννών.
Πληροφορίες για δημοσιογράφους: Ανδρέας Σπηλιώτης 2615.002009
Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού
ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
28 Ιανουαρίου 2014
Με επιτυχία ολοκληρώθηκε το τριήμερο αφιέρωμα στον Ιρλανδό σκηνοθέτη, συγγραφέα και σεναριογράφο Νηλ Τζόρνταν
(Neil Jordan) που διοργάνωσε η Κοινο_Τοπία
Στο αφιέρωμα προβλήθηκαν οι ταινίες: Το παιχνίδι των λυγμών (The Crying Game),Το τέλος μιας σχέσης (The End of the Affair), Μάικ Κόλινς, ο επαναστάτης(Michael Collins) και Συνέντευξη με έναν βρικόλακα (Interview with the Vampire).
Έχοντας σαν αφετηρία μια ευρύτερη συζήτηση με θέματα όπως οι συνέπειες της βίας, η σεξουαλικότητα, η αναζήτηση ταυτότητας όχι μόνο σεξουαλικού αλλά πολιτικού κοινωνιολογικού και φυλετικού περιεχομένου, αλλά και θέματα όπως η σύγχρονη πολιτική ιστορία της Ευρώπης, οι συμπολίτες μας είχαν την ευκαιρία να δουν ή να ξαναδούν τις ταινίες του Ιρλανδού δημιουργού Νηλ Τζόρνταν και να συζητήσουν πάνω στις θεματικές τους. Η ανταπόκριση του πατρινού κοινού ήταν μεγάλη, γεμίζοντας την αίθουσα εκδηλώσεων της Κοινο_Τοπίας, πράγμα που αποδεικνύει το πόσο παραμένει αμείωτο το ενδιαφέρον τους για ταινίες ποιότητας.
Εκδόθηκε πρόγραμμα με σχόλια πάνω στις προβαλλόμενες ταινίες, βιογραφικά στοιχεία του σκηνοθέτη καθώς και πλήρη εργογραφία του. Το τριήμερο αφιέρωμα, το πρόγραμμα, και την παρουσίαση των ταινιών επιμελήθηκε ο Παναγιώτης Καρώνης. Μετά το πέρας κάθε προβολής ακολούθησαν πολύ ενδιαφέρουσες συζητήσεις πάνω στην θεματική της κάθε ταινίας και στη σύνδεσή της με τη ζωή.
Με αφορμή το Το παιχνίδι των λυγμών (The Crying Game) μιλήσαμε για τον ερωτικό ιστό που ενώνει τους τρεις πρωταγωνιστές, τον όμηρο, τον μαχητή και τον απόνταεραστή. Αλλά και για το διαχωρισμό εξαιτίας όχι μόνο ενός κελιού φυλακής αλλά και άλλους προφανείς διαχωρισμούς, φυλετικής, εθνικής και σεξουαλικής ταυτότητας, για να συμπεράνουμε ότι κάποια ελπίδα διαφαίνεται παρά τους διαχωρισμούς αυτούς.
Στην ταινία Το τέλος μιας σχέσης (The End of the Affair) μας απασχόλησαν οι δυο λέξεις που διατρέχουν όλη την ταινία: πίστη και υπόσχεση. Ξεχωρίσαμε τούτη την ιστορία της βαθιάς και αληθινής αγάπης και «διαβάσαμε» όλη την ταινία μέσα από τούτη τη λέξη: αγάπη. Δεν παραλείψαμε όμως να πούμε πως οι αποφάσεις της βαθιά θρησκευόμενης Σάρας ρίχνουν βαριά τη σκιά τους πάνω στους άλλους και κυρίως στον εραστή της, που αν και άθεος θα συνθηκολογήσει με την απόφασή της και κατ’ επέκταση με τη δυστυχία του. Συμφωνήσαμε πως τούτη η υπέροχη ταινία φέρνει αντιμέτωπους τον έρωτα με την πίστη.
Στο Μάικ Κόλινς, ο επαναστάτης (Michael Collins) ρίξαμε μια ματιά παρέα με τον Τζόρνταν στη σύγχρονη Ιρλανδική ιστορία, μέσα από τα μάτια τούτου του σπουδαίου ήρωα που έθεσε τα θεμέλια για την ανεξαρτησία τους. Μιλήσαμε για την τρομοκρατία, τη βία και το ρόλο τους στην ιστορία και δεν ξεχάσαμε να πούμε ότι όποιος δε γνωρίζει την ιστορία του είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει. Αναφορά κάναμε και στο τραγούδι «Το γελαστό παιδί» του Μίκη Θεοδωράκη που έχει γραφτεί πάνω σε στίχους του Μπρένταν Μπέαν, σε μετάφραση του Βασίλη Ρώτα, για το θεατρικό έργο του Μπέαν «Ένας Όμηρος» (An Giall / The Hostage) και αναφέρεται στον Μάικ Κόλινς που πήγε από βόλι αδελφικό, γι’ αυτό και αρχικά -στην πρώτη εκτέλεση με την Ντόρα Γιαννακοπούλου φωνή και τον Δημήτρη Φάμπα στην κιθάρα- έλεγε: «σκοτώσαν οι δικοί μας το γελαστό παιδί».
Τέλος στο Συνέντευξη με έναν βρικόλακα (Interview with the Vampire) αφεθήκαμε σε τούτη την κοινωνία βρικολάκων που συγγραφέας και σκηνοθέτης μας παρέσυραν. Αναφερθήκαμε στην αιώνια πάλη καλού και κακού, στην αμφισβήτηση των θρησκειών, έτσι όπως αυτή μας δίνεται από τους υπέροχους με σημασιακό υπόβαθρο διαλόγους. Δεν παραλείψαμε να αναφερθούμε στο εκτυφλωτικό μπαρόκ των κουστουμιών και στους γοτθικούς ρυθμούς που συνέβαλλαν στο να δοθεί η κατάλληλη ατμόσφαιρα μυστηρίου, αλλά και στην υπέροχη μουσική του Elliot Goldenthal. Συμφωνήσαμε ότι σε τούτο το υπέροχο θρίλερ, ο Τζόρνταν μιλάει και πάλι για αναζήτηση ταυτότητας, αλλά, και για το μαρτύριο της αθανασίας, που μεταμορφώνει τους ανθρώπους σε τέρατα, και ανιχνεύει στα τέρατα την ανθρωπιά.
Δεν έλειψαν βέβαια οι αναφορές στους ηθοποιούς και στις υπέροχες ερμηνείες τους· ηθοποιοί που μας κράτησαν παρέα το βροχερό τριήμερο και που είναι ιδιαίτερα γνωστοί και αγαπημένοι, όπως η Τζούλιαν Μουρ, ο Ρέιφ Φάινς, ο Λίαμ Νίσον, η Τζούλια Ρόμπερτς, ο Μπραντ Πιτ, ο Τομ Κρούζ, ο Αντόνιο Μπαντέρας, κυρίως όμως ο αγαπημένος ηθοποιός του Νηλ Τζόρνταν, Στίβεν Ρια, ένας ηθοποιός που έχει παίξει σε όλες τις ταινίες του. Τέλος επισημάναμε το συγγραφικό ταλέντο του Τζόρνταν που υπογράφει σχεδόν όλα τα σενάρια των ταινιών του, και αναφερθήκαμε στις νουβέλες και στα μυθιστορήματα που έχει εκδώσει, βιβλία, τις ελληνικές μεταφράσεις των οποίων παρουσιάσαμε.
Πληροφορίες για δημοσιογράφους 2615.002009 Ανδρέας Σπηλιώτης
Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού
ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
23 Ιανουαρίου 2014
Κυριακή 26 Ιανουαρίου οι 2 τελευταίες προβολές του αφιερώματος στον Ιρλανδό σκηνοθέτη Νηλ Τζόρνταν που παρουσιάζει η Κοινο_Τοπία
Η Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ, σε μια ευρύτερη συζήτηση για θέματα όπως οι συνέπειες της βίας, η σεξουαλικότητα, η αναζήτησης ταυτότητας όχι μόνο σεξουαλικού αλλά πολιτικού κοινωνιολογικού και φυλετικού περιεχομένου, αλλά και θέματα όπως η σύγχρονη πολιτική ιστορία της Ευρώπης,παρουσιάζει ένα τριήμερο αφιέρωμα 24, 25 και 26 Ιανουαρίου στον Ιρλανδό σκηνοθέτη, συγγραφέα και σεναριογράφο Νηλ Τζόρνταν (Neil Jordan). Το αφιέρωμα θα πραγματοποιηθεί στον Πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας, Μαιζώνος 139, 4ος όροφος (έναντι Δημαρχιακού Μεγάρου). Στο τέλος κάθε προβολής ακολουθεί συζήτηση. Τα κείμενα καθώς και η επιμέλεια του αφιερώματος είναι του Παναγιώτη Καρώνη.
Κυριακή 26/1ου στις 17:00
ΜΑΙΚ ΚΟΛΙΝΣ, Ο ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ (Michael Collins)
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ-ΣΕΝΑΡΙΟ: Νηλ Τζόρνταν
ΧΩΡΑ: Ιρλανδία, Αγγλία, Η.Π.Α. 1996 ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 133΄
ΜΟΥΣΙΚΗ: Elliot Goldenthal ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Chris Menges
ΠΑΙΖΟΥΝ: Liam Neeson, Aidan Quinn, Julia Roberts, Ian Hart, Richard Ingram, Aidan Quinn, John Kenny, Stephen Rea, Ronan McCairbre, Jer O’Leary, Michael Dwyer κ. α.
ΒΡΑΒΕΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ:
Χρυσό Λιοντάρι στο Φεστιβάλ της Βενετίας το 1996
Υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας 1996
Υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερου Μουσικού Θέματος 1996
Βραβείο ερμηνείας Α’ Ανδρικού Ρόλου στον Λίαμ Νίσον στο Φεστιβάλ Καννών 1996
Η ταινία του Τζόρνταν μας μεταφέρει στην Ιρλανδία των αρχών του 20ου αιώνα και συγκεκριμένα το 1916. Οι Άγγλοι κατέχουν τούτο το νησί για 700 χρόνια και ο Μάικλ Κόλινς έχει αρχίσει έναν αγώνα με επιθέσεις και ανταρτοπόλεμο, αναγκάζοντάς τους να καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και τελικά να αποχωρίσουν από τη χώρα κρατώντας μόνο τη Βόρεια Ιρλανδία. Ο Κόλινς είναι αυτός που θα υπογράψει την τελική συμφωνία -αν και μέσα του πιστεύει ότι θα ακολουθήσει και άλλη με ευνοϊκότερους όρους. Οι άλλοι πολιτικοί θα τον κατηγορήσουν για προδοσία, αφού διαφωνούν με τους όρους της συμφωνίας, με αποτέλεσμα να ακολουθήσει εμφύλια διένεξη και σε μια ενέδρα που του στήνουν να σκοτωθεί περνώντας έτσι στην αθανασία και το όνομά του στη σφαίρα του μύθου. Τούτη η ταινία που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί έπος, αν και δε μένει πιστή στα γεγονότα, δεν αποτελεί σε καμιά περίπτωση βιογραφία του ήρωα Μάικ Κόλινς.
Ο Τζόρνταν μας δίνει μια τοιχογραφία της εποχής και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα εκείνων των ημερών και πετυχαίνει το στόχο του. Να μας μεταφέρει δηλαδή στο κλίμα των ταραγμένων και αιματοβαμμένων εκείνων ημερών που για χάρη της ανεξαρτησίας βάφονται όλο και πιο κόκκινες. Είναι μια πορεία προς ένα φως που αργεί να φανεί και που ζητάει όλο και περισσότερο αίμα. Είναι η αιματηρή πορεία μιας χώρας προς την ανεξαρτησία που στενάζει και που ζητά βοήθεια. Ο Τζόρνταν μέσα από εντυπωσιακές σκηνές πλήθους και μαχών, δεν κρύβει τη βία, τις πολιτικές ίντριγκες και τα αλισβερίσια των πολιτικών και καταφέρνει να μας καθηλώσει με το ρυθμό και τη ροή των γεγονότων.
Ο Μάικ Κόλινς σκιαγραφείται με την ηπιότητα και την απαραίτητη ανθρωπιά αλλά δε λείπουν και οι στιγμές που παρουσιάζεται ο σκληρός και αδίστακτος χαρακτήρας του. Εξάλλου ο δρόμος που έχει να διανύσει δεν είναι στρωμένος με ρόδα ούτε οι άνθρωποι που συνάντα σε αυτόν άγγελοι. Η ταινία αναπόφευκτα μιλά για τρομοκρατία, για ανελέητο αγώνα εναντίον του καταπιεστή και μπορεί να μοιάζει μονόπλευρη η ματιά του Τζόρνταν δεν παύει όμως ούτε στιγμή να μας καθηλώνει.
Κυριακή 26/1ου στις 20:00
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΕΝΑΝ ΒΡΙΚΟΛΑΚΑ (Interview with the Vampire: TheVampire Chronicles)
ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Νηλ Τζόρνταν
ΧΩΡΑ: Η.Π.Α. 1994 ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 123΄
ΣΕΝΑΡΙΟ: Anne Rice, βασισμένο στην ομώνυμη νουβέλα της
ΜΟΥΣΙΚΗ: Elliot Goldenthal ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Fhilippe Rousselot
ΠΑΙΖΟΥΝ: Tom Cruise, Brad Pitt, Christian Slater, Antonio Banderas, Stephen Rea, Kirsten Dunst κ.α.
Η ταινία μας παρασύρει σε μια κοινωνία βρικολάκων χωρίς να υπάρχει ούτε ένας ανθρώπινος χαρακτήρας που να αναλύετε ή απλά να δρα καταλυτικά στην εξέλιξη της δράσης. Ο Louis είναι ένας βρικόλακας που περιπλανιέται τραγικά μέσα στο χρόνο αναζητώντας απελπισμένα αγάπη, επικοινωνία, κατανόηση (όπως και τα θύματά του) αλλά και επαφή με την εκάστοτε εποχή. Η αιώνια πάλη μεταξύ καλού και κακού επανέρχεται μέσα από αυτή την υπέροχα δομημένη ταινία, για να μας θυμίσει ότι, το ένα παίρνει αξία από την παρουσία του άλλου, η απουσία δε του ενός, είναι που κάνει το παιχνίδι ανιαρό. Η έντονη αμφισβήτηση του Θείου, είναι ένα άλλο κεντρικό θέμα αυτής της υπέροχα βρικολακιάρικης ταινίας, καθώς οι ήρωές μας νοιώθουν σαν θεοί, αφού μπορούν να χαρίσουν ανά πάσα στιγμή το θάνατο ή την αθανασία, αδιαφορώντας για οποιαδήποτε άλλη ανώτερη θεϊκή εξουσία. Το φιλμ χρησιμοποιεί όπως και το βιβλίο, τη μέθοδο της ανάδρομης αφήγησης. Όλα αυτά μας γίνονται γνωστά μετά την απόφαση του Louis, να διηγηθεί σ’ έναν δημοσιογράφο ενός τοπικού ραδιοφωνικού σταθμού της Νέας Ορλεάνης, την ιστορία της ζωής των 200 χρόνων του, αλλά και να εξηγήσει ότι μπόρεσε να μάθει για την παράξενη φύση του.
Ποτέ άλλοτε σκηνοθέτης δεν κατάφερε να εμφυσήσει τόσο συναίσθημα, αλλά και να προκαλέσει ρίγη συγκίνησης μέσα από μια ταινία τρόμου. Ο μαέστρος Τζόρνταν για άλλη μια φορά παραδίδει μαθήματα κινηματογράφου, στηριζόμενος σε ένα ακέραιο σενάριο, με ιδιοφυείς διαλόγους, που δούλεψε η ίδια η συγγραφέας, συνεπικουρούμενος από την υποβλητική φωτογραφία του Φίλιπ Ρουσελό που από το τελευταίο ηλιοβασίλεμα στα μάτια του Louis μέχρι το ξημέρωμα της αυγής πάνω από τη γέφυρα Golden Gate μαγεύει. Το εκτυφλωτικό μπαρόκ των κουστουμιών και οι γοτθικοί ρυθμοί συμβάλλουν στο να δοθεί η κατάλληλη ατμόσφαιρα μυστηρίου. Άφησα τελευταία τη μουσική του σπουδαίου Elliot Goldenthal βραβευμένου με Όσκαρ για τη μουσική του στην ταινία Φρίντα. Εδώ ο Goldenthal θρηνεί την χαμένη αθωότητα του Louis, θρηνεί για το μαρτύριο της αθανασίας του, προκαλεί ρίγη συγκίνησης, χρησιμοποιώντας παιδική χορωδία αγοριών, και μπάσα βιόλα ντα γκάμπα. Μουσική μελωδική, άλλοτε επική και μεγαλειώδης όπου τα έγχορδα συνομιλούν με τα πνευστά ακολουθώντας τη σκοτεινή μοίρα του ήρωα. Μια ταινία για το μαρτύριο της αθανασίας, που μεταμορφώνει τους ανθρώπους σε τέρατα, και ανιχνεύει στα τέρατα την ανθρωπιά.
Πληροφορίες για δημοσιογράφους: 2615.002009 Ανδρέας Σπηλιώτης
Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού
ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
21 Ιανουαρίου 2014
Παρασκευή 24 και Σάββατο 25 οι δυο πρώτες ταινίες του αφιερώματος στον Ιρλανδό σκηνοθέτη Νηλ Τζόρνταν που παρουσιάζει η Κοινο_Τοπία
Η Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ, σε μια ευρύτερη συζήτηση για θέματα όπως οι συνέπειες της βίας, η σεξουαλικότητα, η αναζήτησης ταυτότητας όχι μόνο σεξουαλικού αλλά πολιτικού κοινωνιολογικού και φυλετικού περιεχομένου, αλλά και θέματα όπως η σύγχρονη πολιτική ιστορία της Ευρώπης, παρουσιάζει ένα τριήμερο αφιέρωμα 24, 25 και 26 Ιανουαρίου στον Ιρλανδό σκηνοθέτη, συγγραφέα και σεναριογράφο Νηλ Τζόρνταν (Neil Jordan).Το αφιέρωμα θα πραγματοποιηθεί στον Πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας, Μαιζώνος 139, 4ος όροφος (έναντι Δημαρχιακού Μεγάρου). Στο τέλος κάθε προβολής ακολουθεί συζήτηση. Τα κείμενα καθώς και η επιμέλεια του αφιερώματος είναι του Παναγιώτη Καρώνη.
Παρασκευή 24/1ου στις 20:00
ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΛΥΓΜΩΝ (The Crying Game)
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ-ΣΕΝΑΡΙΟ: Νηλ Τζόρνταν (Neil Jordan)
ΧΩΡΑ: Αγγλία, 1992 ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 112’ ΜΟΥΣΙΚΗ: Anne Dudley ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ:Ian Wilson ΠΑΙΖΟΥΝ: Stephen Rea, Forest Whitaker, Miranda Richardson,Jaye Davidson, Adrian Dunbar κ.α
ΒΡΑΒΕΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ: Όσκαρ Πρωτότυπου Σεναρίου στον Νηλ Τζόρνταν στην απονομή του 1992. Υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, Α’ Αντρικού Ρόλου για τον Στίβεν Ρία, Β’ Αντρικού Ρόλου, Σκηνοθεσίας και Μοντάζ στην απονομή του 1992.
Το υπέροχο αυτό φιλμ του Ιρλανδού Νηλ Τζόρνταν βασίζετε σε μύθο του Αισώπου. Κάποτε λέει ο μύθος -δηλαδή ο Αίσωπος- ο σκορπιός ζήτησε από το βάτραχο να τον μεταφέρει στην απέναντι όχθη του ποταμού καθισμένο στη ράχη του. Ο βάτραχος συμφώνησε αναλογιζόμενος ότι ο σκορπιός δε θα τον τσιμπούσε αφού αν συνέβαινε κάτι τέτοιο θα πέθαιναν και οι δύο. Ξεκίνησαν λοιπόν, αλλά στο μέσο της διαδρομής ο σκορπιός τσίμπησε το βάτραχο και αυτός έκπληκτος τον ρωτάει: «γιατί το έκανες τώρα θα πεθάνουμε και οι δύο», για να του απαντήσει ο σκορπιός: «δε μπορούσα να κάνω αλλιώς, αυτή είναι η φύση μου».
Ο Τζόρνταν βασισμένος σε ένα άρτια δομημένο σενάριο χαρακτήρων, προσπαθεί να ορίσει τη φύση και τα όρια του ανθρώπου. Η αιχμαλωσία του μαύρου Άγγλου στρατιώτη από τον ΙΡΑ (Ιρλανδικός Δημοκρατικός Στρατός) και η εντολή στον Φέργκους (επαναστάτη του ΙΡΑ) να τον σκοτώσει, δε θα εκτελεστεί, αφού ο στρατιώτης θα βρει τραγικό θάνατο από την εισβολή των Αγγλικών τανκς στο κρησφύγετο των επαναστατών, κάτι που ο Φέργκους ούτως ή άλλως δεν είχε σκοπό να κάνει, αφού από τη φύση του δε θα μπορούσε να αφαιρέσει ζωή για οποιονδήποτε λόγο. Όπως πάλι από τη φύση του δεν είναι επαναστάτης αφού οι επαναστάσεις απαιτούν πίστη, αποφασιστικότητα, σκληρότητα και καθόλου συναισθηματισμούς, κάτι που ο Φέργκους δε διαθέτει αλλά θα λέγαμε ότι υπάγετε στην κατηγορία εκείνη των ανθρώπων που δε θα μπορούσαν να πειράξουν ούτε μυρμήγκι.
Η Γιουρσενάρ στο έργο της Φωτιές, λέει, ότι δεν αγαπάμε πολύ τους ανθρώπους αν δεν αγαπάμε τις αδυναμίες τους, τα πάθη τους και τις ιδιαιτερότητές τους. Ο Φέργκους, ο ήρωας τούτης της ταινίας αγαπάει τους ανθρώπους έτσι όπως είναι και δεν είναι στη φύση του να είναι δολοφόνος ή να θέλει το κακό τους, πολύ περισσότερο, να είναι επαναστάτης. Αυτός ο υπέροχος Ιρλανδός που ακούει στο όνομα Νηλ Τζόρνταν μας δωρίζει αυτό το σπουδαίο υπαρξιακό δράμα. Θα το θυμόμαστε, του χρωστάμε… και τον ευγνωμονούμε.
Σάββατο 25/1ου στις 20:00
ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΜΙΑΣ ΣΧΕΣΗΣ (The End of the Affair)
ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Νηλ Τζόρνταν ΧΩΡΑ: Αγγλία Η.Π.Α. 1999 ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 102΄
ΣΕΝΑΡΙΟ: Νηλ Τζόρνταν, βασισμένο στην ομώνυμη νουβέλα του Γκράχαμ Γκρην(Graham Greene) ΜΟΥΣΙΚΗ: Michael Nyman ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Roger Pratt
ΠΑΙΖΟΥΝ: Julianne Moore, Ralph Fiennes, Stephen Rea, Ian Hart, James Bolam, Simon Fisher-Turner, Jason Isaacs, Deborah Findlay, Cyril Shaps, Heather-Jay Jones, Jack McKenzie, Nicholas Hewetson κ. α.
ΒΡΑΒΕΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ: Υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας για τον Roger Pratt και Α’ Γυναικείου Ρόλου για την Τζούλια Μουρ.
Η ταινία είναι μεταφορά του κλασικού, πολυδιαβασμένου και ημιαυτοβιογραφικού λογοτεχνικού έργου του Γκράχαμ Γκρην (Henry Graham Greene, 1904-1991) Το τέλος μιας σχέσης. Η μεταφορά βέβαια τούτου του έργου θα μπορούσε να καταλήξει στην αφήγηση μιας εύπεπτης ερωτικής ιστοριούλας αν δεν είχε την τύχη να έχει σκηνοθέτη τον μαέστρο Νηλ Τζόρνταν. Ο Τζόρνταν, όχι μόνο μας καταδύει στο συναισθηματικό κόσμο των τραγικών ηρώων του Γκρην, αλλά μας κάνει καιμετόχους των συναισθημάτων των πρωταγωνιστών του.
Μεταφερόμαστε στο Λονδίνο του 1946, μετά το τέλος δηλαδή του δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, όπου ένας συγγραφέας έχει ερωμένη μια παντρεμένη γυναίκα. Ο συγγραφέας Μόρις Μπέντριξ, προσπαθεί αγανακτισμένος να αναζητήσει τα αίτια που οδήγησαν την ερωμένη του να διακόψει ξαφνικά τον παράνομο δεσμό τους. Το παζλ της ιστορίας μας θα συμπληρωθεί σταδιακά και θα αναπλάσει το παρελθόν φτάνοντας στο άχρωμο και άδειο συναισθηματικά παρόν. Η αφήγηση από εκεί και μετά θα περάσει στην ηρωίδα μας, τη Σάρα, που θα μας αποκαλύψει αυτό που δε θα μπορούσε να το φανταστεί τούτος ο συντετμημένος και οργισμένος εραστής της.
Ο Τζόρνταν μπορεί να επικεντρώνεται στην καταδικασμένη από τις κοινωνικές «σιδηροκατασκευές» και συμβάσεις ερωτική ιστορία, αλλά θα λέγαμε πως οι δυο λέξεις που αποτελούν την προβληματική τούτης της υπέροχης ταινίας είναι: πίστη και υπόσχεση. Δεν τον ενδιαφέρει δηλαδή να μας πει για μια ακόμα παράνομη σχέση, αλλά να μιλήσει για μια ιστορία βαθιάς και αληθινής αγάπης. Εδώ ακριβώς βρίσκεται και το κλειδί που μας δίνουν συγγραφέας και σκηνοθέτης προκειμένου να αναγνώσουμε τούτο το έργο. Γιατί μια και η βαθιά θρησκευόμενη Σάρα πιστεύει στα θεϊκά σημάδια, οι επιλογές της έχουν τη βαριά σκιά του Θεού, μια σκιά που θα καλύψει και τον εραστή της, που μπορεί να μην πιστεύει, αναγκάζεται όμως να συνθηκολογήσει με την απόφασή της και κατ’ επέκταση με τη δυστυχία του. Το κλειδί του το δίνει η αγάπη. Χωρίς να μιλάμε βέβαια για μια θρησκευτική ταινία, αλλά για το επιστέγασμα της αγάπης. Τα συναισθήματα βέβαια των ηρώων φέρουν αντιμέτωπους τον έρωτα με την πίστη. Μια πίστη που θα ρίξει βαριά τη σκιά πάνω τους και κατ’ επέκταση στις επιλογές τους.
ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΡΟΒΟΛΩΝ
Κυριακή 26/1/14 Μάικ Κόλινς, ο επαναστάτης (Michael Collins) στις 17:00
Κυριακή 26/1/14 Συνέντευξη με έναν βρικόλακα (Interview with the Vampire) στις 20:00
Πληροφορίες για δημοσιογράφους: 2615.002009 Ανδρέας Σπηλιώτης
|
