Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού
ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
11 Απριλίου 2019
Η Κοινο_Τοπία συμμετείχε στην εκδήλωση–αφιέρωμα
για τα 160 χρόνια από τη γέννηση του Κωστή Παλαμά
Παρουσία πολυπληθούς ακροατηρίου πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση–αφιέρωμα του Συλλόγου Καλών Τεχνών Πάτρας ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ στον ποιητή με αφορμή τα 160 χρόνια από τη γέννησή του και την ανακήρυξη από το Δήμο Πατρέων του 2019 ως έτους ΚΩΣΤΗ ΠΑΛΑΜΑ. Συμμετείχαν δεκάδες εκπρόσωποι κοινωνικών, ανθρωπιστικών και πολιτιστικών συλλόγων πολλοί δε εξ αυτών βραβεύθηκαν για την προσφορά του φορέα τους στο συνάνθρωπο.
Ο Πρόεδρος του διοργανωτή συλλόγου διδάκτωρ Ψυχολογίας & Φυσικής Αγωγής Θεόδωρος Μαλλιάς, με την ποιητική συμβολή της απαγγέλουσας Παναγιώτας Μπουζούκα, αναβίωσε με την οπτικοακουστική ομιλία του καιτην επιμελημένη επιλογή μελοποιημένων ποιημάτων, τη ζωή και το σημαντικό ποιητικό έργο του Κωστή Παλαμάεμπλουτισμένο με εικαστικές παραστάσεις των καλλιτεχνών του Συλλόγου.
Ακολούθησαν τιμητικές βραβεύσεις σε εκπροσώπους οργανώσεων που προσφέρουν αρωγή σε πάσχοντες συμπολίτες. Τέλος τιμητικής διάκρισης έτυχε ο πρώην Δήμαρχος Πατρέων Ανδρέας Καράβολας για τη συνεχόμενηπαρουσία και συμμετοχή του στα πολιτιστικά και κοινωνικά δρώμενα της Πόλης.
Χαιρετισμό εκ μέρους της Εταιρείας Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ απεύθυνε ηεκπαιδευτικός, εμψυχώτρια και ηθοποιός Αλέκα Ράπτη η οποία και απήγγειλε το ποίημα ‘‘Ο Γκρεμιστής’’από τη συλλογή
Δειλοί και κρυφοί στίχοι (1928) του Κωστή Παλαμά που ακολουθεί.
Τέλος η Κοινο_Τοπία χαίρεται ιδιαίτερα που της δόθηκε η ευκαιρία να παραδώσει την επιβράβευσηκαθώς και το δίγλωσσο βιβλίο-λεύκωμα της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Πανεπιστημιακού Αθλητισμού γιατον Ολυμπισμό και τον Παλαμά στον Πρόεδρο της Εταιρείας Ψυχικής Υγείας και Εκπαίδευσης παιδιού και εφήβου με Αυτισμό Θωμά Γκορίλα τον οποίο εκτιμά για τη δουλειά που έχει επιτελέσει στο σύλλογο που εκπροσωπεί αλλά και ως ενεργό πολίτη αυτής της πόλης.
Ο Γ Κ Ρ Ε Μ Ι Σ Τ Η Σ
του Κωστή Παλαμά
—
Ακούστε. Εγώ είμαι ο γκρεμιστής, γιατί είμ’ εγώ κι ο κτίστης,
ο διαλεχτός της άρνησης κι ο ακριβογιός της πίστης.
Και θέλει και το γκρέμισμα νου και καρδιά και χέρι.
Στου μίσους τα μεσάνυχτα τρέμει ενός πόθου αστέρι.
Κι αν είμαι της νυχτιάς βλαστός, του χαλασμού πατέρας,
πάντα κοιτάζω προς το φως το απόμακρο της μέρας.
εγώ ο σεισμός ο αλύπητος, εγώ κι ο ανοιχτομάτης·
του μακρεμένου αγναντευτής, κι ο κλέφτης κι ο απελάτης
και με το καριοφίλι μου και με τ’ απελατίκι
την πολιτεία την κάνω ερμιά, γη χέρσα το χωράφι.
Κάλλιο φυτρώστε, αγκριαγκαθιές, και κάλλιο ουρλιάστε, λύκοι,
κάλλιο φουσκώστε, ποταμοί και κάλλιο ανοίχτε τάφοι,
και, δυναμίτη, βρόντηξε και σιγοστάλαξε αίμα,
παρά σε πύργους άρχοντας και σε ναούς το Ψέμα.
Των πρωτογέννητων καιρών η πλάση με τ’ αγρίμια
ξανάρχεται. Καλώς να ρθή. Γκρεμίζω την ασκήμια.
Είμ’ ένα ανήμπορο παιδί που σκλαβωμένο το ‘χει
το δείλιασμα κι όλο ρωτά και μήτε ναι μήτε όχι
δεν του αποκρίνεται κανείς, και πάει κι όλο προσμένει
το λόγο που δεν έρχεται, και μια ντροπή το δένει
Μα το τσεκούρι μοναχά στο χέρι σαν κρατήσω,
και το τσεκούρι μου ψυχή μ’ ένα θυμό περίσσο.
Τάχα ποιός μάγος, ποιό στοιχειό του δούλεψε τ’ ατσάλι
και νιώθω φλόγα την καρδιά και βράχο το κεφάλι,
και θέλω να τραβήξω εμπρός και πλατωσιές ν’ ανοίξω,
και μ’ ένα Ναι να τιναχτώ, μ’ ένα Όχι να βροντήξω;
Καβάλα στο νοητάκι μου, δεν τρέμω σας όποιοι είστε
γρικάω, βγαίνει από μέσα του μια προσταγή: Γκρεμίστε!
Ένας ύμνος για κάθαρση, μια ωδή για αναγέννηση
