|
|
Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού
ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr
Δελτίο Τύπου
4 Φεβρουαρίου 2012
Τελευταία μέρα του αφιερώματος της Κοινο_Τοπίας στον Ατόμ Εγκογιάν
με τις ταινίες EXOTICA και ΤΟ ΓΛΥΚΟ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ
Η Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού Κοινο_Τοπία σε μια ευρύτερη συζήτηση με θέμα τον άνθρωπο, τη σχέση του με την τεχνολογία, τα media, την αλήθεια, το ψέμα, την αγάπη, το δίκαιο, την έλλειψη επικοινωνίας και προσαρμογής στην πραγματικότητα, την αποξένωση, και τόσα άλλα θέματα που αποτελούν τις εμμονές του κινηματογραφικού σύμπαντος –και όχι μόνο– του Ατόμ Εγκογιάν (Atom Egoyan) παρουσιάζει ένα τριήμερο αφιέρωμα στο σκηνοθέτη.
Οι προβολές θα γίνουν στον πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας, Μαιζώνος 139 και Παντανάσσης 4ος όροφος (έναντι Δημαρχιακού Μεγάρου) στην Πάτρα με ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΙΣΟΔΟ. Τη διοργάνωση του αφιερώματος και τη συζήτηση με το κοινόσυντονίζουν οι Π. Καρώνης και Κ. Κυριακόπουλος.
Κυριακή 5 Φεβρουαρίου EXOTICA στις 17.30
ΣΕΝΑΡΙΟ-ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Ατόμ Εγκογιάν, ΧΩΡΑ: Καναδάς 1994, ΔΙΑΡΚΕΙΑ:103΄
ΜΟΝΤΑΖ: Susan Shipton, ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Paul Sarossy, ΜΟΥΣΙΚΗ: Mychael Danna
ΠΑΙΖΟΥΝ: Bruce Greenwood, David Hemblen, Mia Kirshner, Arsinée Khanjian, Calvin Green, Elias Koteas, Peter Krantz, Don McKellar, Sarah Polley, Victor Garber, Damon D’Oliveira, Jack Blum, Billy Merasty, Ken McDougall.
ΒΡΑΒΕΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΚΙΣΕΙΣ: Οκτώ Genies, μεταξύ των οποίων καλύτερης ταινίας και καλύτερης σκηνοθεσίας.
Το φιλμικό σύμπαν του Αρμενο-Καναδού σκηνοθέτη Ατόμ Εγκογιάν βρίσκει εδώ το απόγειό του. Οι χαρακτήρες της ταινίας είναι μοναχικοί άνθρωποι που τα βράδια αναζητούν παρέα και διασκέδαση στην Εξότικα ένα ατμοσφαιρικό νυχτερινό κέντρο της πόλης τους, εκεί που εργάζονται μεταξύ άλλων ο DJ Eric (Elias Koteas) η Χριστίνα (Mia Kirshner) και η ιδιοκτήτρια Ζωή (Arsinée Khanjian). Η δράση της ταινίας δηλαδή τοποθετείται σε ένα σοφτ πορνομάγαζο. Ο καθένας τους έχει την ιστορία του καλά κρυμμένη ή φανερωμένη έως το σημείο που αυτός επιθυμεί. Η ιστορία θα μας αποκαλυφθεί αργά, αφού ο σπουδαίος Εγκογιάν με συνεχόμενα φλας μπακ φέρνει στο φως το δράμα του κεντρικού ήρωα Francis, ενός εφοριακού -πείτε τον φοροελεγκτή αν προτιμάται- χτίζοντας έτσι καρέ-καρέ την ταινία του.
Η απομόνωση, η μοναξιά και η αποξένωση, οι σεξουαλικές φαντασιώσεις και τα όριαπου το ανθρώπινο μυαλό μπορεί να φτάσει, η ερωτική ζήλεια και ο αδυσώπητος, αδιάκοπος ερωτικός ανταγωνισμός, το απαγορευμένο, οι ανομολόγητοι πόθοι, η ελευθεριάζουσα συμπεριφορά αλλά και η εγκράτεια, η έλλειψη επικοινωνίας, η εμμονή, η προσαρμοστικότητα είναι μερικά από τα πολλά θέματα που ο ευφυής δημιουργός τούτου του φιλμ εξετάζει στα 103 λεπτά του. Σαν άλλος Φρόιντ έρχεται και εισβάλει στα άδυτα του μυαλού, ανασύρει από εκεί κρυμμένες επιθυμίες, αλήθειες και μυστικά που εγκλωβισμένα τριγυρνούν στον εκεί λαβύρινθό του, θέτοντας επί τάπητος ζητήματα ταμπού.
Το λυτρωτικό φινάλε μέσα από μια άλλη διάσταση που μας δίνει ο Εγκογιάν τοποθετώντας και το τελευταίο κομμάτι του παζλ ανοίγει το παράθυρο για πλήρη θέαση της ταινίας.
Κυριακή 5 Φεβρουαρίου ΤΟ ΓΛΥΚΟ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ (The sweet hereafter) στις 20.00
ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Ατόμ Εγκογιάν, ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: Κοινωνική, δραματική, ΧΩΡΑ:Καναδάς 1997, ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 112’, ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Paul Sarossy C.S.C. ΜΟΥΣΙΚΗ:Μάικλ Ντάνα (Mychael Danna), ΣΕΝΑΡΙΟ: Ατόμ Εγκογιάν, βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Μπανκς Ράσελ, ΠΑΙΖΟΥΝ: Ίαν Χολμ (Ian Holm), Σάρα Πόλεϊ (Sarah Polley), Μπρους Γκρήνγουντ, Γκαμπριέλ Ρος (Gabrielle Rose), Αρσινέ Κανζιάν (Arsinée Khanjian) κ.α.
ΒΡΑΒΕΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΚΙΣΕΙΣ: Μεγάλο Βραβείο στο Φεστιβάλ Καννών, Βραβείο FIPRESCI στο Φεστιβάλ Καννών, Υποψηφιότητα για Όσκαρ σκηνοθεσίας και διασκευασμένου σεναρίου.
Στην ταινία που μας απασχολεί στο παρόν κείμενο υπάρχει μια πολλή δυνατή πράξη. Στη μικρή παγωμένη κοινωνία της πόλης Σαμ Ντεντ ένα πρωινό σαν όλα τ’ άλλα, το σχολικό λεωφορείο εκτρεπόμενο της πορείας του, ρίχνει και πνίγει είκοσι παιδιά στο βυθό μιας παγωμένης λίμνης. Τα αίτια του δυστυχήματος δεν εντοπίζονται στον παγωμένο δρόμο, μια και η παρουσία χιονιού και πάγου είναι καθημερινό φαινόμενο (η φυσική κατάσταση αν θέλετε του δρόμου είναι αυτή, μόνιμα παγωμένος) και φυσικά από τα αίτια αποκλείεται και ο οδηγός που έχει πείρα ετών οδήγησης σε τέτοιους δρόμους (σωστή η επιλογή του νότιου παγωμένου Καναδά για τα γυρίσματα). Οι επιζήσαντες του ατυχήματος (δύο ενήλικες γυναίκες η οδηγός και η νεαρή συνοδός των παιδιών) έχουν τη δική τους η καθεμιά ερμηνεία για τα συμβάντα. Η μία με μεταφυσικές ανησυχίες αφού δε μπορεί να βρει λογικά αίτια, μένει κολλημένη στην άποψη περί μοίρας, πεπρωμένου δηλαδή, ενώ η νεαρή συνοδός (που το ατύχημα την αφήνει για πάντα ανάπηρη), θα αρνηθεί να ρίξει την ευθύνη σε οποιονδήποτε για την τραγωδία, αρνούμενη να κάνει το χατίρι του δικηγόρου που καταφθάνει οικιοθελώς στη μικρή πόλη έχοντας χρήσει τον εαυτό του κυνηγό της αλήθειας, για χάρη της νεκρής από χρήση ναρκωτικών ουσιών κόρης του. Και για να επανέλθουμε στον αρχικό συλλογισμό του Βιτγκενστάιν, αλήθεια εν προκειμένω είναι αυτό που θα έλεγε αν πειθόταν και μιλούσε η ανάπηρη συνοδός, που βιώνει ένα δύσκολο παρόν και νοιώθει το αβέβαιο μέλλον της μοίρα της, και τίποτα δε μας τη διασφαλίζει, αφού κάλλιστα θα μπορούσε να έχει ακολουθήσει τη συμβουλή του δικηγόρου που στην ουσία της ζητά να ψευδομαρτυρήσει. Το πεπρωμένο, η μοίρα, η ζωή δηλαδή, αποδέχεται το φανταστικό και το παραμυθένιο. Υπεισέρχεται δηλαδή σε μια άλλη γλυκιά διάσταση (the sweet hereafter), στον αντίποδα της σκληρής μουντής και σιωπηρής πραγματικότητας που κυριαρχεί στη μνήμη, και παλεύει αδιάκοπα με μαγικές στιγμές από ένα σχεδόν μακρινό, ευτυχισμένο παρελθόν. Ο Καναδο-αρμένιος Ατόμ Εγκογιάν με συνεχή πισωγυρίσματα στο χρόνο, την υπέροχη υποβλητική μουσική του Μάικλ Ντάνα που διαχέεται σαν ομίχλη, και τη σπουδαία φωτογραφία του Πωλ Σαρόσι, συνθέτει εικόνες και διαλόγους στα εκπληκτικής ομορφιάς παγωμένα τοπία του Καναδά, και μας τις προσφέρει, σ’ αυτή την ονειρική ταινία που μπορεί να είναι και αρχαία ελληνική τραγωδία, για την αναζήτηση της μοίρας όχι εκεί που υπάρχει μόνο λόγος, ακόμα και αν είναι θεϊκός.
Του Π. Καρώνη από το site της Κοινο_Τοπίας www.koinotopia.gr
Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού
ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr
Δελτίο Τύπου
3 Φεβρουαρίου 2012
Σάββατο 2η μέρα του τριήμερου αφιερώματος της Κοινο_Τοπίας
στον Ατόμ Εγκογιάν με προβολή της ταινίας ADORATION
Η Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού Κοινο_Τοπία σε μια ευρύτερη συζήτηση με θέμα τον άνθρωπο, τη σχέση του με την τεχνολογία, τα media, την αλήθεια, το ψέμα, την αγάπη, το δίκαιο, την έλλειψη επικοινωνίας και προσαρμογής στην πραγματικότητα, την αποξένωση, και τόσα άλλα θέματα που αποτελούν τις εμμονές του κινηματογραφικού σύμπαντος –και όχι μόνο– του Ατόμ Εγκογιάν (Atom Egoyan) παρουσιάζει ένα τριήμερο αφιέρωμα στο σκηνοθέτη.
Οι προβολές θα γίνουν στον πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας, Μαιζώνος 139 και Παντανάσσης 4ος όροφος (έναντι Δημαρχιακού Μεγάρου) στην Πάτρα με ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΙΣΟΔΟ. Τη διοργάνωση του αφιερώματος και τη συζήτηση με το κοινόσυντονίζουν οι Π. Καρώνης και Κ. Κυριακόπουλος.
Σάββατο 4 Φεβρουαρίου ADORETION στις 20.00
ΣΕΝΑΡΙΟ-ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ατόμ Εγκογιάν, ΧΩΡΑ: Καναδάς 2008 ΔΙΑΡΚΕΙΑ:100΄
ΜΟΝΤΑΖ: Susan Shipton, ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Paul Sarossy ΜΟΥΣΙΚΗ: Mychael Danna
ΠΑΙΖΟΥΝ: Αρσινέ Χαντζιάν (Arsinée Khanjia), Ντέβον Μπόστικ (Devon Bostick), Σκοτ Σπίντμαν (Scott Speedman), Rachel Blanchard, Louca Tassone, Kenneth Welsh, Yuval Daniel, Jeremy Wright, κ.α.
Πολλοί ισχυρίζονται πως το διαδίκτυο παρέχει έναν καταπληκτικό τόπο γνώσεων, συλλογή πληροφοριών, γνωριμιών ανθρώπων που τους χωρίζουν τεράστιες αποστάσεις και τέλος πάντων ένα μέσο που ο άνθρωπος μπορεί να αξιοποιήσει προς όφελός του, αλλάζοντας προς το καλύτερο τη ζωή του. Καμιά αντίρρηση. Πάμε όμως να δούμε το νέο αυτό μέσο όπως ακριβώς είναι.
Θα αρχίσουμε με τη διαπίστωση ότι κάθε νέα τεχνολογία έχει τα θετικά της και τα αρνητικά της και όλα κρίνονται από το πως τη χρησιμοποιούμε. Αρχικά πρέπει να τονιστεί η ανωνυμία του διαδικτύου, η κατάσταση δηλαδή κατά την οποία ο πάσα εις μπορεί να αναρτήσει ένα άρθρο μια πληροφορία, μια είδηση και να ισχυριστεί το οτιδήποτε. Χωρίς βιβλιογραφία διασταύρωση δηλαδή των στοιχείων με γραπτές πηγές, δεν είναι δυνατόν να συγκρίνεις να ελέγξεις και να τεκμηριώσεις το γραφόμενα αυτού του μέσου. Επιπλέον η ανωνυμία βοηθάει στην απρόσωπη επικοινωνία και επαφή φοβισμένων ανθρώπων. Αυτό έχει σα συνέπεια, οι τυχόν σχέσεις που θα αναπτυχθούν μέσω διαδικτύου να είναι σχέσεις αυτοαποκλεισμού και εγκλωβισμού στο χώρο της φαντασίωσης, να είναι εντελώς επιφανειακές να μη βασίζονται σε καμιά ανθρώπινη σχέση και επαφή και δεν κοστίζει σε τίποτα μια απότομη διακοπή τους. Και η επαφή των ανθρώπων που είναι; Εννοώ την καθημερινή επαφή, το άγγιγμα, το κοίταγμα στα μάτια, το χάδι, το να βλέπεις και να οσφραίνεσαι τον άλλο. Μήπως τελικά το διαδίκτυο αποξενώνει τους ανθρώπους χωρίς να επιτυγχάνει να τους φέρει πιο κοντά; Εξάλλου ένα άλλο που πρέπει να τονιστεί είναι η τυποποιημένη και κωδικοποιημένη γλώσσα που χρησιμοποιούν οι άνθρωποι –κυρίως νέοι- στις μεταξύ τους επαφές στο χώρο του διαδυκτίου.
Στην υπέροχη ταινία Adoration η οποία είναι η αφορμή για να γραφτεί το παρόν σημείωμα και να ξετυλιχτούν οι παραπάνω σκέψεις, ο Ατόμ Εγκογιάν μας αναπτύσσει την ιστορία ενός αγοριού που είναι μαθητής λυκείου και που ακολουθώντας την πρόταση της δασκάλας του στο μάθημα των γαλλικών για γραπτή εργασία με θέμα έναν τρομοκράτη, εφευρίσκει μια ιστορία όπου για τρομοκράτη-πρωταγωνιστή βάζει τον νεκρό σε αυτοκινητιστικό ατύχημα πατέρα του. Εν συνεχεία χρησιμοποιεί το διαδίκτυο και τους επισκέπτες του για το πόνημά του επιφέροντας σειρά ανατροπών.
Η σεναριακή πλοκή, είναι στην ουσία η αφορμή για τον Εγκογιάν, που εκπληκτικά συνδέει την ιστορία με την αναγκαιότητα της μνήμης που τόσο έχουμε ανάγκη, ειδικά σήμερα, στην ψηφιακή εποχή μας. Επιπλέον κοιτάζει την πολιτιστική κληρονομιά την ηθική της τρομοκρατίας και τους ανθρώπους χωρίς θρησκευτικές ετικέτες.
Ο Εγκογιάν, με αυτή την υπέροχη ταινία του έρχεται να μας θυμίσει πως τα μίντια διαμορφώνουν γνώμη και πως η επίδρασή τους με τις αλήθειες και τα ψέματα αλλά και με τη φαντασία τους έχουν παρασύρει τον άνθρωπο σε μια δίνη. Και εν τέλει το ιντερνέτ, το διαδίκτυο ή πείτε το όπως θέλετε, δε μπορεί σε καμιά περίπτωση να αντικαταστήσει τη μνήμη.
Του Π. Καρώνη από το site της Κοινο_Τοπίας www.koinotopia.gr
Πληροφορίες για δημοσιογράφους: 2615.002009 Ανδρέας Σπηλιώτης
Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού
ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr
Δελτίο Τύπου
12 Ιανουαρίου 2012
Με επιτυχία προβλήθηκε από την Κοινο_Τοπία
η ταινία του Ντέιβιντ Λίνς «Ο άνθρωπος ελέφαντας»
Η Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού Κοινο_Τοπία σε συνέχεια του κύκλου προβολών της με τίτλο «Ημερολόγιο ταινιών» παρουσίασε στον πολυχώρο της την ταινία του Ντέιβιντ Λίνς «Ο άνθρωπος ελέφαντας»
Ήταν η τέταρτη ταινία του κύκλου προβολών οι οποίες πραγματοποιούνται από τον Οκτώβριο μέχρι και τον Μάιο με σκοπό το διάλογο, τα σχόλια, τις απόψεις, τις παρατηρήσεις αλλά και τις προτάσεις που έχουν ως αφετηρία τη θεματική της ταινίας και τη σύνδεσή της με τη ζωή. Υπεύθυνοι των προβολών είναι ο Παναγιώτης Καρώνης και ο Κωνσταντίνος Κυριακόπουλος.
Κατά τη διάρκεια της συζήτησης που ακολούθησε με συντονιστή τον Παναγιώτη Καρώνη σχολιάστηκε το πως ο Άνθρωπος ελέφαντας ξεχωρίζει από την υπόλοιπη φιλμογραφία του Λιντς σαν έργο ακαδημαϊκής γραφής που είναι αφού η ταινία βασίζεται σε αληθινή ιστορία. Παρόλο που εύκολα μπορούσε να πέσει στο μελόδραμα ο Λιντς καταφέρνει να το αποφύγει αλλά παράλληλα να μας συγκινήσει και να μας μαγέψει. Κινούμενος σε προθέσεις που αγγίζουν τον γοτθικό τρόμο -μην ξεχνάμε ότι ο όρος Γκότθικ είναι αγγλικός και ότι από το δέκατο όγδοο αιώνα και μετά τα λογοτεχνικά έργα, το περιεχόμενο των οποίων είχε κάποιο υπερβατικό χαρακτήρα, λέγονταν Γκόθικ και σχημάτισαν ιδιαίτερο λογοτεχνικό είδος που χαρακτηρίζει ένα στάδιο της Αγγλικής λογοτεχνίας. Ο Λίντς λοιπόν κινούμενος σε προθέσεις υπερβατικού χαρακτήρα και με μια σπάνια ευαισθησία καταφέρνει να μετατρέψει την απέχθεια σε λυρισμό. Κινηματογραφώντας την πραγματικότητα σαν ένα απόκοσμο παραμύθι ανοίγει της πύλες του Happy–end μόνο για εκείνους που επιθυμούν τη λύτρωση μέσα από μια άλλη διάσταση.
Επισημάνθηκε επίσης η καθαρά ταξική οριοθέτηση της αντιμετώπισης του Τζον Μέρικ, του ανθρώπου ελέφαντα, αφού η αστική τάξη στα πλαίσια της φιλανθρωπίας που ήταν “υποχρεωμένη” να κάνει, πολύ πιο εύκολα δέχεται τούτο το περίεργο ανθρώπινο ον σε αντίθεση με την λαϊκή τάξη που το αντιμετωπίζει σαν εξωτικό αλλά και απόκοσμο θέαμα. Όπως επίσης και το γεγονός ότι σχεδόν όλοι οικειοποιούνται τον άνθρωπο ελέφαντα με ωφελιμιστικό σκοπό. Αν και ο σωτήρας του είναι ο μόνος που βλέπει σε αυτόν, τον άνθρωπο, με ότι αυτό συνεπάγεται: αισθήματα, νόηση, αγάπη, ανάγκες… Ο σωτήρας του λοιπόν είναι ο μόνος που τα βλέπει αυτά αφού ο περίγυρός του δεν θα πάψει ποτέ να τον αντιμετωπίζει σαν άνθρωπο, παρά μόνο ως αντικείμενο μελέτης και αξιοπερίεργο της φύσης.
Τέλος επισημάνθηκε η υπέροχη ασπρόμαυρη φωτογραφία του Φρέντι Φράνσις(Freddie Francis), και η συμβολή της στην όλη ατμόσφαιρα της ταινίας, η υποβλητικήμουσική του Τζον Μόρις (John Morris) αλλά και οι σπουδαίες ερμηνείες τόσο του Άντονι Χόπκινς (Anthony Hopkins) στο ρόλο του γιατρού Φρεντερίκ Τρέβες (Frederick Treves), όσο και του Τζων Χαρτ (John Hurt) στο ρόλο του Ανθρώπου ελέφαντα.
Το υπόλοιπο πρόγραμμα του Ημερολογίου Ταινιών
– Φεβρουάριος (Τετάρτη 15/2ου στις 20:30): «Η λευκή κορδέλα» (Das Weisse Band) [The White Ribbon] του Μίκαελ Χάνεκε (Michael Haneke) 2009
– Μάρτιος (Τετάρτη 7/3ου στις 20:30): «Ondine» του Νιλ Τζόρνταν (Neil Jordan) 2009
– Απρίλιος (Τετάρτη 4/4ου στις 20:30): «Ίσως, αύριο» (In the better world) της Σουζάνε Μπίερ (Susanne Bier) 2010
– Μάιος (Τετάρτη 9/5ου στις 20:30): «Ο αδελφός μου είναι μοναχοπαίδι» (Mio fratello è figlio unico) του Ντανιέλε Λουκέτι (Daniele Luchetti) 2007
Πληροφορίες για δημοσιογράφους: Παναγιώτης Καρώνης 6977.378920
Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού
ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr
Δελτίο Τύπου
5 Ιανουαρίου 2012
Το ημερολόγιο ταινιών της Κοινο_Τοπίας παρουσιάζει
την ταινία του Ντέιβιντ Λίνς «Ο άνθρωπος ελέφαντας»
Η Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού Κοινο_Τοπία σε συνέχεια του κύκλου προβολών της με τίτλο «Ημερολόγιο ταινιών» προβάλλει την Τετάρτη 11 Ιανουαρίου το κλασικό αριστούργημα του Ντέιβιντ Λίνς «Ο άνθρωπος ελέφαντας» (The Elephant Man).
Σκοπός των προβολών είναι -πέρα από το να δούμε ή να ξαναθυμηθούμε διαμάντια της έβδομης τέχνης- η συζήτηση και ο προβληματισμός που ξεκινούν από τη θεματική μιας ταινίας. Θεματική που με συναρπαστικό τρόπο θέτει το εύρημα όλης της προβληματικής της με την εντελώς βέβαια προσωπική αισθητική του δημιουργού της, αλλά και η ανάγκη για συνάντηση των ανθρώπων.
Η προβολή θα γίνει στον πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας, Μαιζώνος 139 και Παντανάσσης 4ος όροφος (έναντι Δημαρχιακού Μεγάρου) στην Πάτρα με ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΙΣΟΔΟ. Τη διοργάνωση προβολής και τη συζήτηση με το κοινόσυντονίζουν οι Π. Καρώνης κ Κ.Κυριακόπουλος. Ώρα προσέλευσης 8.15μμ. Έναρξη προβολής 8.30μμ.
ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Ντέιβιντ Λίνς (David Lynch), ΧΩΡΑ: Η.Π.Α. 1980, ΔΙΑΡΚΕΙΑ:124΄(ασπρόμαυρη), ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Freddie Francis, ΜΟΥΣΙΚΗ: John Morris,ΜΟΝΤΑΖ: Anne V. Coates, ΣΕΝΑΡΙΟ: Christopher De Vore, Eric Bergren,
ΠΑΙΖΟΥΝ: Anthony Hopkins, John Hurt, Anne Bancroft, John Gielgud, Wendy Hiller, Freddie Jones, Michael Elphick, Hannah Gordon, Helen Ryan, John Standing, Dexter Fletcher, Lesley Dunlop, Phoebe Nicholls ,Pat Gorman, Claire Davenport κ.α.
ΚΑΙ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ: Αυτή η ταινία είναι παράξενη με πολλούς τρόπους. Πρώτον, εξαιτίας του τρόπου που χειρίζεται ο Lynch το φόβο: το φόβο του θεατή (το δικό μας φόβο) και το φόβο των χαρακτήρων, συμπεριλαμβανομένου και του Τζον Μέρικ, του Ανθρώπου Ελέφαντα.
Το πρώτο μέρος της ταινίας, μέχρι την άφιξή του στο νοσοκομείο, λειτουργεί κατά κάποιο τρόπο ως παγίδα. Ο θεατής εξοικειώνεται σταδιακά με την ιδέα ότι αργά ή γρήγορα θα πρέπει να υποστεί το αφόρητο στην όψη και τελικά να έρθει αντιμέτωπος με το τέρας. Ένα σακί με μια τρύπα είναι το μόνο που τον χωρίζει από τη φρίκη που υποθέτει. Ο θεατής εισέρχεται στην ταινία σαν άλλος Treves, με την οπτική της ηδονοβλεψίας. Έχει πληρώσει, όπως ακριβώς κι ο Treves, για να δει το “φρικιό”: Αυτός ο άνθρωπος ελέφαντας είναι έκθεμα και συνάμα απαγορευμένο, που το σώζουν και το δέρνουν, που αχνοφαίνεται σε μια σπηλιά και εξετάζεται διεξοδικά από τους επιστήμονες, οι οποίοι τελικά τον κρύβουν στο νοσοκομείο. Κι όταν ο θεατής τον βλέπει τελικά, παραξενεύεται κάπως που ο Lynch έχει προσποιηθεί πως παίζει το παιχνίδι μιας κλασικής ταινίας τρόμου: νύχτα, εγκαταλειμμένοι διάδρομοι νοσοκομείου, σύννεφα που ταξιδεύουν γρήγορα στο γκρίζο ουρανό και ξαφνικά, το πλάνο του John Merrick που βρίσκεται στο κρεβάτι, έχοντας ξυπνήσει έντρομος από τον εφιάλτη. Ο θεατής τότε, τον βλέπει πραγματικά για πρώτη φορά, και βλέπει επίσης ότι το τέρας αυτό που υποτίθεται, έπρεπε να τον τρομάξει, φοβάται το ίδιο. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ο Lynch απελευθερώνει τον θεατή από την παγίδα που τόσο επιμελώς είχε στήσει (την παγίδα “ακόμα δεν είδες τίποτα”), σα να μας λέει ο σκηνοθέτης: δεν είσαι εσύ που με ενδιαφέρεις, αυτός εδώ έχει σημασία, ο άνθρωπος ελέφαντας. Δε με απασχολεί ο δικός σου φόβος αλλά ο δικός του. Δεν είναι ο φόβος σου να φοβάσαι που θέλω να χειριστώ αλλά ο δικός του φόβος να φοβίζει, ο φόβος του να δει τον εαυτό του μέσα από τα μάτια κάποιου άλλου. Ο ίλιγγος αλλάζει κατεύθυνση.
Ο άνθρωπος ελέφαντας, δύο όνειρα έχει: να κοιμηθεί ξαπλωμένος και να πάει στο θέατρο. Θα τα πραγματοποιήσει και τα δύο εκείνο το βράδυ, πριν πεθάνει. Το τέλος της ταινίας είναι εξαιρετικά συγκινητικό. Όταν ο Merrick σηκώνεται για να τον δουν οι θεατές που χειροκροτούν, κανείς πια δε μπορεί να ξεχωρίσει τι κρύβουν τα βλέμματά τους. Ο Lynch κατόρθωσε να εξιλεώσει τον έναν με τον άλλο, διαλεκτικά, τέρας και κοινωνία. Δυστυχώς μόνο για ένα βράδυ και μόνο στο σινεμά. Δε θα υπάρξει άλλη παράσταση.
Παναγιώτης Καρώνης, από το site της Κοινο_Τοπίας
-
-
-
-
-
the Elephant man
1980
ral : David Lynch
John Hurt
Collection ChristopheL
-
-
-
ΘΕΡΜΕΣ ΕΥΧΕΣ για μια καλύτερη χρονιά
Με σύνεση, αυτοκριτική, προβληματισμό και αισιοδοξία…
ψιθυρίζοντας μερικούς στίχους του Οδυσσέα Ελύτη
που φέτος γιορτάσαμε τα 100 χρόνια από τη γέννησή του…
Βγήκες από τα σωθικά της βροντής
Ανατριχιάζοντας μες στα μετανιωμένα σύννεφα
Πέτρα πικρή, δοκιμασμένη, αγέρωχη
Ζήτησες πρωτομάρτυρα τον ήλιο
Για ν’ αντικρίσετε μαζί τη ριψοκίνδυνη αίγλη
Ν’ ανοιχτείτε με μια σταυροφόρο ηχώ στο πέλαγος.
Θαλασσοξυπνημένη, αγέρωχη
Όρθωσες ένα στήθος βράχου
Κατάστιχτου απ’ την έμπνευση της όστριας
Για να χαράξει εκεί τα σπλάχνα της η οδύνη
Για να χαράξει εκεί τα σπλάχνα της η ελπίδα
Με φωτιά με λάβα με καπνούς
Με λόγια που προσηλυτίζουν το άπειρο
Γέννησες τη φωνή της μέρας
Έστησες ψηλά
Στην πράσινη και ρόδινη αιθεροβασία
Τις καμπάνες που χτυπάει ο ψηλορείτης νους
Δοξολογώντας τα πουλιά στο φως του μεσαυγούστου.
Πλάι από ρόχθους, πλάι από καημούς αφρών
Μέσ’ από τις ευχαριστίες του ύπνου
Όταν η νύχτα γύριζε τις ερημιές των άστρων
Ψάχνοντας για το μαρτυρίκι της αυγής,
Ένιωσες τη χαρά της γέννησης
Πήδησες μες στον κόσμο πρώτη
Πορφυρογέννητη, αναδυομένη
Έστειλες ως τους μακρινούς ορίζοντες
Την ευχή που μεγάλωσε στις αγρυπνίες του πόντου
Για να χαϊδέψει τα μαλλιά της πέμπτης πρωινής.
Ρήγισσα των παλμών και των φτερών του Αιγαίου
Βρήκες τα λόγια που προσηλυτίζουν το άπειρο
Με φωτιά με λάβα με καπνούς
Τις μεγάλες γραμμές του πεπρωμένου σου.
Τώρα μπροστά σου ανοίγεται η δικαιοσύνη
Τα μελανά βουνά πλέουν στη λάμψη
Πόθοι ετοιμάζουν τον κρατήρα τους
Στην παιδεμένη χώρα της καρδιάς
Κι από το μόχθο της ελπίδας νέα γη ετοιμάζεται
Για να βαδίσει εκεί με αετούς και λάβαρα
Ένα πρωί γεμάτο ιριδισμούς
Η φυλή που ζωντανεύει τα όνειρα
Η φυλή που τραγουδάει στην αγκαλιά του ήλιου.
Ω κόρη κορυφαίου θυμού
Γυμνή αναδυομένη
Άνοιξε τις λαμπρές πύλες του ανθρώπου
Να ευωδιάσει ο τόπος από την υγεία
Σε χιλιάδες χρώματα ν’ αναβλαστήσει το αίσθημα
Φτεροκοπώντας ανοιχτά
Και να φυσήξει από παντού η ελευθερία.
Άστραψε μες στο κήρυγμα του ανέμου
Την καινούργια και παντοτινή ομορφιά
Όταν ο ήλιος των τριών ωρών υψώνεται
Πάνγλαυκος παίζοντας το αρμόνιο της Δημιουργίας.
«Ωδή στη Σαντορίνη» από την ενότητα «Η θητεία του καλοκαιριού»,Προσανατολισμοί, Ίκαρος, 1997
Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού
ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr
|
|
