Κοινο_Τοπία

Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού

ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr

 

Δελτίο Τύπου

3 Φεβρουαρίου 2012

 

Σάββατο 2η μέρα του τριήμερου αφιερώματος της Κοινο_Τοπίας

στον Ατόμ Εγκογιάν με προβολή της ταινίας ADORATION

 

Η Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού Κοινο_Τοπία σε μια ευρύτερη συζήτηση με θέμα τον άνθρωπο, τη σχέση του με την τεχνολογία, τα media, την αλήθεια, το ψέμα, την αγάπη, το δίκαιο, την έλλειψη επικοινωνίας και προσαρμογής στην πραγματικότητα, την αποξένωση, και τόσα άλλα θέματα που αποτελούν τις εμμονές του κινηματογραφικού σύμπαντος –και όχι μόνο– του Ατόμ Εγκογιάν (Atom Egoyan) παρουσιάζει ένα τριήμερο αφιέρωμα στο σκηνοθέτη.

Οι προβολές θα γίνουν στον πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας, Μαιζώνος 139 και Παντανάσσης 4ος όροφος (έναντι Δημαρχιακού Μεγάρου) στην Πάτρα με ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΙΣΟΔΟ. Τη διοργάνωση του αφιερώματος και τη συζήτηση με το κοινόσυντονίζουν οι Π. Καρώνης και Κ. Κυριακόπουλος.

 

Σάββατο 4 Φεβρουαρίου ADORETION στις 20.00

 

ΣΕΝΑΡΙΟ-ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ατόμ Εγκογιάν, ΧΩΡΑ: Καναδάς 2008 ΔΙΑΡΚΕΙΑ:100΄

ΜΟΝΤΑΖ: Susan Shipton, ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Paul Sarossy ΜΟΥΣΙΚΗ: Mychael Danna

ΠΑΙΖΟΥΝ: Αρσινέ Χαντζιάν (Arsinée Khanjia), Ντέβον Μπόστικ (Devon Bostick), Σκοτ Σπίντμαν (Scott Speedman), Rachel Blanchard, Louca Tassone, Kenneth Welsh, Yuval Daniel, Jeremy Wright, κ.α.

Πολλοί ισχυρίζονται πως το διαδίκτυο παρέχει έναν καταπληκτικό τόπο γνώσεων, συλλογή πληροφοριών, γνωριμιών ανθρώπων που τους χωρίζουν τεράστιες αποστάσεις και τέλος πάντων ένα μέσο που ο άνθρωπος μπορεί να αξιοποιήσει προς όφελός του, αλλάζοντας προς το καλύτερο τη ζωή του. Καμιά αντίρρηση. Πάμε όμως να δούμε το νέο αυτό μέσο όπως ακριβώς είναι.

Θα αρχίσουμε με τη διαπίστωση ότι κάθε νέα τεχνολογία έχει τα θετικά της και τα αρνητικά της και όλα κρίνονται από το πως τη χρησιμοποιούμε. Αρχικά πρέπει να τονιστεί η ανωνυμία του διαδικτύου, η κατάσταση δηλαδή κατά την οποία ο πάσα εις μπορεί να αναρτήσει ένα άρθρο μια πληροφορία, μια είδηση και να ισχυριστεί το οτιδήποτε. Χωρίς βιβλιογραφία διασταύρωση δηλαδή των στοιχείων με γραπτές πηγές, δεν είναι δυνατόν να συγκρίνεις να ελέγξεις και να τεκμηριώσεις το γραφόμενα αυτού του μέσου. Επιπλέον η ανωνυμία βοηθάει στην απρόσωπη επικοινωνία και επαφή φοβισμένων ανθρώπων. Αυτό έχει σα συνέπεια, οι τυχόν σχέσεις που θα αναπτυχθούν μέσω διαδικτύου να είναι σχέσεις αυτοαποκλεισμού και εγκλωβισμού στο χώρο της φαντασίωσης, να είναι εντελώς επιφανειακές να μη βασίζονται σε καμιά ανθρώπινη σχέση και επαφή και δεν κοστίζει σε τίποτα μια απότομη διακοπή τους. Και η επαφή των ανθρώπων που είναι; Εννοώ την καθημερινή επαφή, το άγγιγμα, το κοίταγμα στα μάτια, το χάδι, το να βλέπεις και να οσφραίνεσαι τον άλλο. Μήπως τελικά το διαδίκτυο αποξενώνει τους ανθρώπους χωρίς να επιτυγχάνει να τους φέρει πιο κοντά; Εξάλλου ένα άλλο που πρέπει να τονιστεί είναι η τυποποιημένη και κωδικοποιημένη γλώσσα που χρησιμοποιούν οι άνθρωποι –κυρίως νέοι- στις μεταξύ τους επαφές στο χώρο του διαδυκτίου.

Στην υπέροχη ταινία Adoration η οποία είναι η αφορμή για να γραφτεί το παρόν σημείωμα και να ξετυλιχτούν οι παραπάνω σκέψεις, ο Ατόμ Εγκογιάν μας αναπτύσσει την ιστορία ενός αγοριού που είναι μαθητής λυκείου και που ακολουθώντας την πρόταση της δασκάλας του στο μάθημα των γαλλικών για γραπτή εργασία με θέμα έναν τρομοκράτη, εφευρίσκει μια ιστορία όπου για τρομοκράτη-πρωταγωνιστή βάζει τον νεκρό σε αυτοκινητιστικό ατύχημα πατέρα του. Εν συνεχεία χρησιμοποιεί το διαδίκτυο και τους επισκέπτες του για το πόνημά του επιφέροντας σειρά ανατροπών.

Η σεναριακή πλοκή, είναι στην ουσία η αφορμή για τον Εγκογιάν, που εκπληκτικά συνδέει την ιστορία με την αναγκαιότητα της μνήμης που τόσο έχουμε ανάγκη, ειδικά σήμερα, στην ψηφιακή εποχή μας. Επιπλέον κοιτάζει την πολιτιστική κληρονομιά την ηθική της τρομοκρατίας και τους ανθρώπους χωρίς θρησκευτικές ετικέτες.

Ο Εγκογιάν, με αυτή την υπέροχη ταινία του έρχεται να μας θυμίσει πως τα μίντια διαμορφώνουν γνώμη και πως η επίδρασή τους με τις αλήθειες και τα ψέματα αλλά και με τη φαντασία τους έχουν παρασύρει τον άνθρωπο σε μια δίνη. Και εν τέλει το ιντερνέτ, το διαδίκτυο ή πείτε το όπως θέλετε, δε μπορεί σε καμιά περίπτωση να αντικαταστήσει τη μνήμη.

Του Π. Καρώνη από το site της Κοινο_Τοπίας www.koinotopia.gr

Πληροφορίες για δημοσιογράφους: 2615.002009 Ανδρέας Σπηλιώτης

Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού

ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ   www.koinotopia.gr

Δελτίο Τύπου

5 Ιανουαρίου 2012

 

Το ημερολόγιο ταινιών της Κοινο_Τοπίας παρουσιάζει

την ταινία του Ντέιβιντ Λίνς «Ο άνθρωπος ελέφαντας»

 

Η Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού Κοινο_Τοπία σε συνέχεια του κύκλου προβολών της με τίτλο «Ημερολόγιο ταινιών» προβάλλει την Τετάρτη 11 Ιανουαρίου το κλασικό αριστούργημα του Ντέιβιντ Λίνς «Ο άνθρωπος ελέφαντας» (The Elephant Man).

Σκοπός των προβολών είναι -πέρα από το να δούμε ή να ξαναθυμηθούμε διαμάντια της έβδομης τέχνης- η συζήτηση και ο προβληματισμός που ξεκινούν από τη θεματική μιας ταινίας. Θεματική που με συναρπαστικό τρόπο θέτει το εύρημα όλης της προβληματικής της με την εντελώς βέβαια προσωπική αισθητική του δημιουργού της, αλλά και η ανάγκη για συνάντηση των ανθρώπων.

Η προβολή θα γίνει στον πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας, Μαιζώνος 139 και Παντανάσσης 4ος όροφος (έναντι Δημαρχιακού Μεγάρου) στην Πάτρα με ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΙΣΟΔΟ. Τη διοργάνωση προβολής και τη συζήτηση με το κοινόσυντονίζουν οι Π. Καρώνης κ Κ.Κυριακόπουλος. Ώρα προσέλευσης 8.15μμ. Έναρξη προβολής 8.30μμ.

ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Ντέιβιντ Λίνς (David Lynch), ΧΩΡΑ: Η.Π.Α. 1980, ΔΙΑΡΚΕΙΑ:124΄(ασπρόμαυρη), ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Freddie Francis, ΜΟΥΣΙΚΗ: John Morris,ΜΟΝΤΑΖ: Anne V. Coates, ΣΕΝΑΡΙΟ: Christopher De Vore, Eric Bergren,

ΠΑΙΖΟΥΝ: Anthony Hopkins, John Hurt, Anne Bancroft, John Gielgud, Wendy Hiller, Freddie Jones, Michael Elphick, Hannah Gordon, Helen Ryan, John Standing, Dexter Fletcher, Lesley Dunlop, Phoebe Nicholls ,Pat Gorman, Claire Davenport κ.α.

ΚΑΙ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ: Αυτή η ταινία είναι παράξενη με πολλούς τρόπους. Πρώτον, εξαιτίας του τρόπου που χειρίζεται ο Lynch το φόβο: το φόβο του θεατή (το δικό μας φόβο) και το φόβο των χαρακτήρων, συμπεριλαμβανομένου και του Τζον Μέρικ, του Ανθρώπου Ελέφαντα.

Το πρώτο μέρος της ταινίας, μέχρι την άφιξή του στο νοσοκομείο, λειτουργεί κατά κάποιο τρόπο ως παγίδα. Ο θεατής εξοικειώνεται σταδιακά με την ιδέα ότι αργά ή γρήγορα θα πρέπει να υποστεί το αφόρητο στην όψη και τελικά να έρθει αντιμέτωπος με το τέρας. Ένα σακί με μια τρύπα είναι το μόνο που τον χωρίζει από τη φρίκη που υποθέτει. Ο θεατής εισέρχεται στην ταινία σαν άλλος Treves, με την οπτική της ηδονοβλεψίας. Έχει πληρώσει, όπως ακριβώς κι ο Treves, για να δει το “φρικιό”: Αυτός ο άνθρωπος ελέφαντας είναι έκθεμα και συνάμα απαγορευμένο, που το σώζουν και το δέρνουν, που αχνοφαίνεται σε μια σπηλιά και εξετάζεται διεξοδικά από τους επιστήμονες, οι οποίοι τελικά τον κρύβουν στο νοσοκομείο. Κι όταν ο θεατής τον βλέπει τελικά, παραξενεύεται κάπως που ο Lynch έχει προσποιηθεί πως παίζει το παιχνίδι μιας κλασικής ταινίας τρόμου: νύχτα, εγκαταλειμμένοι διάδρομοι νοσοκομείου, σύννεφα που ταξιδεύουν γρήγορα στο γκρίζο ουρανό και ξαφνικά, το πλάνο του John Merrick που βρίσκεται στο κρεβάτι, έχοντας ξυπνήσει έντρομος από τον εφιάλτη. Ο θεατής τότε, τον βλέπει πραγματικά για πρώτη φορά, και βλέπει επίσης ότι το τέρας αυτό που υποτίθεται, έπρεπε να τον τρομάξει, φοβάται το ίδιο. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ο Lynch απελευθερώνει τον θεατή από την παγίδα που τόσο επιμελώς είχε στήσει (την παγίδα “ακόμα δεν είδες τίποτα”), σα να μας λέει ο σκηνοθέτης: δεν είσαι εσύ που με ενδιαφέρεις, αυτός εδώ έχει σημασία, ο άνθρωπος ελέφαντας. Δε με απασχολεί ο δικός σου φόβος αλλά ο δικός του. Δεν είναι ο φόβος σου να φοβάσαι που θέλω να χειριστώ αλλά ο δικός του φόβος να φοβίζει, ο φόβος του να δει τον εαυτό του μέσα από τα μάτια κάποιου άλλου. Ο ίλιγγος αλλάζει κατεύθυνση.

Ο άνθρωπος ελέφαντας, δύο όνειρα έχει: να κοιμηθεί ξαπλωμένος και να πάει στο θέατρο. Θα τα πραγματοποιήσει και τα δύο εκείνο το βράδυ, πριν πεθάνει. Το τέλος της ταινίας είναι εξαιρετικά συγκινητικό. Όταν ο Merrick σηκώνεται για να τον δουν οι θεατές που χειροκροτούν, κανείς πια δε μπορεί να ξεχωρίσει τι κρύβουν τα βλέμματά τους. Ο Lynch κατόρθωσε να εξιλεώσει τον έναν με τον άλλο, διαλεκτικά, τέρας και κοινωνία. Δυστυχώς μόνο για ένα βράδυ και μόνο στο σινεμά. Δε θα υπάρξει άλλη παράσταση.

 Παναγιώτης Καρώνης, από το site της Κοινο_Τοπίας

Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού

ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr

Δελτίο Τύπου

28 Νοέμβρη 2011

 

Το ημερολόγιο ταινιών της Κοινο_Τοπίας την Τετάρτη 7 Δεκέμβρη

παρουσιάζει την ταινία του Tζέιμς Γκρέι «Σε επικίνδυνη τροχιά»

 

Η Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού Κοινο_Τοπία σε συνέχεια του κύκλου προβολών της με τίτλο «Ημερολόγιο ταινιών» προβάλλει την Τετάρτη 7 Δεκέμβρη «Σε επικίνδυνη τροχιά» (The Yards) του Tζέιμς Γκρέι (James Gray).

Σκοπός των προβολών είναι -πέρα από το να δούμε ή να ξαναθυμηθούμε διαμάντια της έβδομης τέχνης- η συζήτηση και ο προβληματισμός που ξεκινούν από τη θεματική μιας ταινίας. Θεματική που με συναρπαστικό τρόπο θέτει το εύρημα όλης της προβληματικής της με την εντελώς βέβαια προσωπική αισθητική του δημιουργού της, αλλά και η ανάγκη για συνάντηση των ανθρώπων.

Η προβολή θα γίνει στον πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας Μαιζώνος 139 και Παντανάσσης 4ος όροφος (έναντι Δημαρχιακού Μεγάρου) στην Πάτρα με ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΙΣΟΔΟ. Τη διοργάνωση προβολής και τη συζήτηση με το κοινόσυντονίζουν οι Π. Καρώνης κ Κ. Κυριακόπουλος. Ώρα προσέλευσης 8.15μμ. Έναρξη προβολής 8.30μμ.

ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Tζέιμς Γκρέι (James Gray), ΧΩΡΑ: HΠΑ 2000, ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 112’,ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Harris Savides, ΜΟΥΣΙΚΗ: Howard Shore, ΣΕΝΑΡΙΟ: Tζέιμς Γρέι, Mατ Pιβς, ΠΑΙΖΟΥΝ: Μαρκ Γουόλμπεργκ (Mark Wahlberg), Γιοακίν Φίνιξ (Joaquin Phoenix), Σαρλίζ Θέρον (Charlize Theron), Τζέιμς Κάαν (James Caan), Έλεν Μπέρστιν (Ellen Burstyn), Φέι Ντάναγουει (Faye Dunaway) κ.α.

Ο Λίο Xάντλερ έχει μόλις αποφυλακιστεί, έχει δηλαδή ανακτήσει την ελευθερία του, αφού εξέτισε ποινή για ένα αδίκημα που ποτέ του δε διέπραξε. Το χρεώθηκε όμως και δεν κάρφωσε τους υπεύθυνους που ούτως η άλλως καλά γνώριζε. Προσπαθεί να στήσει ξανά τη ζωή του, αφήνοντας πίσω το “ένοχο” παρελθόν του. Και ακριβώς εδώ κάνει το κρίσιμο λάθος, γιατί, αντί να ξεκόψει με το παρελθόν και την οικογένεια, αφήνει τα δίχτυα τους να τον τυλίξουν και πάλι, χάνοντας έτσι την μόλις ανακτημένη ελευθερία του.

Ο σκηνοθέτης Tζέιμς Γκρέι (Μικρή Οδησσός) αποφεύγοντας τη λαμπερή μεγαλούπολη της Νέας Υόρκης τοποθετεί τη δράση της ταινίας στις απόμακρες και ελάχιστα κινηματογραφημένες όψεις της, στην συνοικία Kουίνς, εκεί που ένα σκοτεινό υπόγειο “ποτάμι” κυλάει, είναι αυτό του υποκόσμου, της ανανδρίας, της απληστίας και του πουλήματος κάθε ιδανικού. Εκεί μπορούν να συμπεριληφθούν η εταιρεία του πατριού της εξαδέλφης του ήρωα, ο φίλος του Γουίλι, με μια λέξη ο περίγυρός του.

Ο κεντρικός ήρωας (Mark Wahlberg) με την σπουδαία υποκριτική του, ανοίγεται μπροστά μας σαν πλάσμα αδύναμο να έχει τον αυτοέλεγχο της ζωής του. Με χαμηλούς τόνους χωρίς δραματικές εξάρσεις δίνει την αίσθηση ενός προσώπου που άγεται από τα γεγονότα -που αδυνατεί να τα διαμορφώσει, έτσι έχει αφεθεί στη ροή τους. Η φυλακή της οικογένειας τον έχει πλέον συνθλίψει γιατί παρ όλη τη λαμπερή ατμόσφαιρα του κόσμου της εναρκτήριας σπιτικής γιορτής, ο ήρωας μας θα ανακαλύψει ότι είναι μόνος, γιαυτό και η συντριβή του θα είναι ολοκληρωτική παρόλο το happy end που η χολιγουντιανή συνταγή επέβαλε.

Τώρα, τα περί συγκρίσεως που γράφτηκαν με τη σπουδαία ταινία του Luchino Visconti ο “Ρόκο και τα αδέλφια του”, μάλλον άσκοπα δείχνουν, αφού είναι άλλοι οι μέλλοντες και οι παρελθόντες της κάθε ταινίας. Ειδική μνεία στη φωτογραφία του ελληνικής καταγωγής Χάρη Σαββίδη, όπως και στην εξαιρετική μουσική του Χάουαρτ Σορ, στην οποία εντοπίζονται Χατζιδακικές επιρροές της “χολιγουντιανής” περιόδου του Μάνου.

 

“Τραγωδία υπάρχει όταν ένας χαρακτήρας ξέρει, ή πιστεύει, ότι η ζωή του δεν είναι στα χέρια του, ότι δεν την ελέγχει” λέει ο σκηνοθέτης που μετά τη “Μικρή Οδησσό” μας χαρίζει τούτη τη καταπληκτική ταινία και μείς τον εμπιστευόμαστε απόλυτα.

 

Παναγιώτης Καρώνης, από το site της Κοινο_Τοπίας