Καιρός

Δ.Τ. Συνέχεια του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας» με την ταινία Νεκρή Ζώνη (Dead Zone) του David Cronenberg

Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού

ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

1 Δεκεμβρίου 2016

 

Συνέχεια του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας»

με την ταινία Νεκρή Ζώνη (Dead Zone) του David Cronenberg

Η Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού Κοινο_Τοπία www.koinotopia.gr, συνεχίζει για τη φετινή χρονιά τις προβολές της με την ταινία Νεκρή Ζώνη (Dead Zone) του David Cronenberg τηνΤετάρτη 7 Δεκεμβρίου 8μμ. Προσέλευση 7.45μμ

H προβολή θα γίνει στον πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας, Μαιζώνος 139 και Παντανάσσης, 4ος όροφος (έναντι Δημαρχιακού Μεγάρου) στην Πάτρα με δωρεάν είσοδο αλλά με κάρτα κράτησης θέσης η οποία δίνεται από τη γραμματεία της Κοινο_Τοπίας. Θα ακολουθηθεί σειρά προτεραιότητας, πληροφορίες στο 2615.002009. Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση με αφορμή την ταινία. Συντονίζουν Κώστας Νταλιάνης και Χρήστος Σκλίβας.

Σκηνοθεσία: David Cronenberg, Σενάριο: Jeffrey Boam από βιβλίο του Steven King, Παίζουν: Christopher Walken, Brooke Adams,Tom Skerritt, Herbert Lom, Martin Sheen, Μουσική: Michael Kamen,Φωτογραφία: Mark Irwin, Χώρα: Η.Π.Α. 1983, Έγχρωμο, Διάρκεια:103 λεπτά

Ο Κώστας Νταλιάνης, στο site της Κοινο_Τοπίας γράφει σχετικά: Ο Τζόνι Σμιθ είναι ένας νεαρός δάσκαλος, ο οποίος παθαίνει ένα σοβαρό αυτοκινητικό δυστύχημα, λίγο πριν το γάμο του με τη συνάδελφό του Σάρα. Όταν ξυπνάει από κώμα, 5 χρόνια αργότερα, μαθαίνει, προς μεγάλη του θλίψη, ότι η Σάρα έχει συνεχίσει τη ζωή της και είναι παντρεμένη με παιδί πια. Ο Τζόνι, όμως, ανακαλύπτει επιπλέον ότι έχει αποκτήσει μια ψυχική ικανότητα. Αγγίζοντας έναν άνθρωπο μπορεί να δει το παρελθόν, το μέλλον και τις πιο ενδόμυχες σκέψεις του.Όταν κάποια στιγμή συναντηθεί τυχαία με τον υποψήφιο Πρόεδρο της Αμερικής και «δει» το καταστροφικό μέλλον που θα επιφέρει η εκλογή του, ο Τζόνι θα βρεθεί αιχμάλωτος ενός εφιαλτικού διλήμματος.

Με ξεπλυμένα χρώματα και έντονη την παρουσία του χιονιού, ο Καναδός σκηνοθέτης Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ δημιουργεί μια ταινία, που επιφανειακά φαίνεται να κινείται στο χώρο του μεταφυσικού θρίλερ, αλλά είναι πολλά περισσότερα. Είναι ένα ψυχολογικό και κοινωνικό δράμα, μια ιστορία αγάπης και ένα φιλοσοφικό δοκίμιο. Αφήνοντας πίσω του τις νοσηρές και μακάβριες εικόνες από τις προηγούμενες ταινίες του, ο Κρόνενμπεργκ κρατά, ωστόσο, το σημαντικότερο χαρακτηριστικό της φιλμογραφίας του: τη μετάλλαξη. Ο ήρωάς του είναι ένας άνθρωπος που τα έχει χάσει όλα, συμπεριλαμβανομένης και της αγαπημένης του, και προσπαθεί να αντιμετωπίσει την κοινωνική αποξένωση λόγω του χαρίσματος-κατάρας που έχει αποκτήσει. Μια ικανότητα που έχει μεταμορφώσει την ψυχή του και τον έχει οδηγήσει σε ένα νέο στάδιο εξέλιξης.

Η ταινία, επίσης, ασχολείται με τη σχέση επιστήμονα-ανθρώπου, την απαγορευμένη γνώση και τα όρια της επιστήμης. Με τα συγκεκριμένα ερωτήματα και αυτούς τους προβληματισμούς ο Κρόνενμπεργκ θα ασχοληθεί και στην αμέσως επόμενη ταινία του την «Μύγα». Ουσιαστικά η «Νεκρή Ζώνη» είναι μια κομβική δημιουργία για το σκηνοθέτη. Είναι η ταινία όπου έπλεξε τον τρόμο, το μεταφυσικό και την κοινωνική αλληγορία κάνοντας την αρχή για τα επόμενα αριστουργήματά του.

Ο Κρίστοφερ Γουόκεν δίνει ίσως την καλύτερη ερμηνεία της κινηματογραφικής του καριέρας, ζωγραφίζοντας στο πρόσωπό του την ψυχική τρικυμία του χαρακτήρα του. Ζει μέσα στη λευκή ομίχλη του χιονιού – ανάλογη του κώματός του – και ο κόσμος γύρω του δεν είναι παρά μια μακρινή φωτογραφία. Προσπαθώντας να κάνει μια νέα αρχή, δε μπορεί να αποφασίσει αν θέλει να κλειστεί στον εαυτό του ή να βοηθήσει με το χάρισμά του μια κοινωνία που τον μισεί, απλά γιατί φοβάται να δει αυτά που ο ίδιος βλέπει. Και κάθε φορά που τη βοηθά, αυτός αποδυναμώνεται, ακολουθώντας μια κλιμακούμενη πορεία, που θα οδηγήσει σε ένα ηρωικό και συγχρόνως τραγικό τέλος. 


Πληροφορίες για δημοσιογράφους: Σπηλιώτης Ανδρέας 2615.002009

 

Δ.Τ. Συνέχεια του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας» με την ταινία Νυχτερινός Ανταποκριτής (Nightcrawler)

Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού

ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr

 

 

Δελτίο Τύπου

 

2 Νοεμβρίου 2016

 

Συνέχεια του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας»

με την ταινία Νυχτερινός Ανταποκριτής (Nightcrawler)

 

Η Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού Κοινο_Τοπίαwww.koinotopia.gr, συνεχίζει για τη φετινή χρονιά τις προβολές της με την ταινία Νυχτερινός Ανταποκριτής (Nightcrawler), του Νταν Γκιλρόι (Dan Gilroy) την Τετάρτη 9 Νοεμβρίου 8μμ.Προσέλευση 7.45μμ

H προβολή θα γίνει στον πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας, Μαιζώνος 139 και Παντανάσσης, 4ος όροφος (έναντι Δημαρχιακού Μεγάρου) στην Πάτρα με δωρεάν είσοδο αλλά με κάρτα κράτησης θέσης η οποία δίνεται από τη γραμματεία της Κοινο_Τοπίας. Θα ακολουθηθεί σειρά προτεραιότητας,πληροφορίες στο 2615.002009. Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση με αφορμή την ταινία. Συντονίζουν Κώστας Νταλιάνης και Χρήστος  Σκλίβας.

Σκηνοθεσία και Σενάριο: Dan Gilroy (Νταν Γκιλρόι), Παίζουν: Τζέικ Τζίλενχαλ, Ρενέ Ρούσο, Μπιλ Πάξτον, Μοντάζ: Τζον Γκίλροι, Μουσική:Τζέιμς Νιούτον Χάουαρντ, Φωτογραφία: Ρόμπερτ Έλσγουιτ, Χώρα: Η.Π.Α. 2014, Έγχρωμο, Διάρκεια: 117 λεπτά

Ο Κώστας Νταλιάνης, στο site της Κοινο_Τοπίας γράφει σχετικά:Η συγκρατημένη απελπισία του Λούις Μπλουμ, που ψάχνει για δουλειά στο Λος Άντζελες, δεν είναι απλώς το πορτρέτο ενός ανέργου, που η τύχη τον φέρνει κοντά στο εγκληματολογικό ρεπορτάζ και στην ελεύθερη αγορά των καναλιών, όπου εμπορεύεται μακάβρια θέματα που «πουλάνε», αλλά μια πρωτότυπη βουτιά στην ψυχή της αστικής νύχτας. Εδώ πρωταγωνιστές είναι οι παπαράτσι της φρίκης, δηλαδή οι ελεύθεροι ρεπόρτερ που κυνηγάνε τα δυστυχήματα και τις ληστείες και καταγράφουν με τις κάμερές τους υλικό βίας, η ωμότητα και η αποκλειστικότητα του οποίου αποτιμάται αναλόγως από τηλεοπτικά δίκτυα, που αγοράζουν τα κομμάτια και τα προβάλλουν με προφανή στόχο την τηλεθέαση. Ο Λούις, στην περιήγησή του προς αναζήτηση εργασίας ή απασχόλησης, δράττεται της πρώτης ευκαιρίας και αποδεικνύεται άριστος μαθητής και δεινός διαπραγματευτής του εαυτού του. Εκπαιδευμένος από τα τηλεοπτικά προγράμματα που παρακολουθεί, ελλείψει άλλων ενδιαφερόντων, ξέρει να μιλά σαν τηλεοπτικό παπαγαλάκι: γέννημα-θρέμμα του Λος Άντζελες, δείχνει την άλλη πλευρά της κορεσμένης αγοράς των παιδιών, που θέλουν πάση θυσία να γοητεύσουν μια κάμερα, εξαργυρώνοντας τις χιλιάδες ώρες που έχουν κάτσει μπροστά σε έναν ανοιχτό δέκτη. Στην πόλη των μεγάλων ευκαιριών, η δική του δεν είναι τόσο νόμιμη ή ηθική, ωστόσο κάποιος πρέπει να κάνει τη βρομοδουλειά και να αμειφθεί. Ο Λούις στήνει σταδιακά μια επιχείρηση από το μηδέν και το Λος Άντζελες έχει χιλιάδες ιστορίες, όχι μόνο να διηγηθεί αλλά και να αποκαλύψει, ακόμα και παρά τη θέληση του. Οι συναντήσεις του με την αρχισυντάκτρια ενός τηλεοπτικού προγράμματος που ψαρεύει νυχτερινά περιστατικά δείχνουν, εκτός από το παζάρι, την απόσταση του ήρωα από την πραγματική ζωή. Είναι ένα νυχτόβιο ον, που έχει αντικαταστήσει τη λογική και την ηθική με τα ένστικτα της επιβίωσης και ένα δικό του σύστημα αξιών που εναρμονίζεται πλήρως με τους νόμους των καναλιών.

Ο ήρωας κάνει τη δική του διαδρομή προς το ματωμένο αμερικάνικο όνειρο. Μυθιστορηματικός και ταυτόχρονα βγαλμένος από ένα αστυνομικό φιλμ, που θα μπορούσε να είναι η μακάβρια απάντηση στον «Ταξιτζή», ο Τζέικ Τζίλενχαλ είναι εκεί για να τον ενσαρκώσει σε έναν από τους σπουδαιότερους ρόλους της καριέρας του. Με υπνωτιστική και ταυτόχρονα φρενήρη ταχύτητα, ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Νταν Γκιλρόι μας ξεναγεί σε μια πόλη που το βράδυ μετατρέπεται σε ένα σόου ωμοτήτων, ενώ το πρωί η αντανάκλασή της στα τοπικά νέα θυμίζει το βωμό στον οποίο θυσιάζεται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια προς χάριν της τηλεθέασης και του εύκολου χρήματος – και όλα αυτά με όρους μαύρης κωμωδίας και παγωμένου χαμόγελου.

Το φιλμ, σκιαγραφεί το πορτραίτο του Λούις ως μέρος ενός συστήματος ζήτησης – προσφοράς, στο οποίο οι τοπικοί τηλεοπτικοί ειδησεογραφικοί σταθμοί αναζητούν ρεπορτάζ με εγκλήματα και αίμα για να ανεβάζουν την τηλεθέασή τους. «Πουλάς φόβο για να κρατήσεις ψηλά τα νούμερα, αυτή είναι η βασική ιδέα» λέει ο Γκίλροϊ. Η ταινία ωστόσο αντιστέκεται στον πειρασμό να πάρει θέση και να στρέψει το δάχτυλο στους υπαιτίους αυτής της κατάστασης. Μια ερώτηση που εξηγεί πολλά για την ταινία είναι «μέχρι που θα έφτανε κάποιος για να κερδίσει το αμερικάνικο όνειρο;», μόνο που το όνειρο δεν είναι απαραίτητα κάποιας εθνικότητας, αλλά κάποιας ιδιοσυγκρασίας. Ποια είναι, άραγε, τα όρια που δεν πρέπει να ξεπεράσει κάποιος; Ορίζονται στην απληστία και στην ανηθικότητα ή στην επαγγελματική ανέλιξη; Η ταινία είναι ιδανική για να βάλει τον θεατή να σκεφτεί τι θέλει να ζήσει, πως θέλει να το ζήσει και πως θέλει να κοινωνικοποιείται με τους άλλους ανθρώπους στην εποχή της καπιταλιστικής κρίσης.


Πληροφορίες για δημοσιογράφους: Σπηλιώτης Ανδρέας 2615.002009

Δ.Τ. Πρεμιέρα του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας» για τη σαιζόν 2016-17 με την ταινία Αμφιβολία (Doubt)

Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού

ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr

 

 

Δελτίο Τύπου

 

7 Οκτωβρίου 2016

 

Πρεμιέρα του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας»

για τη σαιζόν 2016-17 με την ταινία Αμφιβολία (Doubt)

 

Η Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού Κοινο_Τοπίαwww.koinotopia.gr, ξεκινά για τη φετινή χρονιά τις προβολές τηςμε την ταινία Αμφιβολία (Doubt), του John Patrick Shanley τηνΤετάρτη 12 Οκτωβρίου και ώρα 8μμ. Προσέλευση 7.45μμ

H προβολή θα γίνει στον πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας, Μαιζώνος 139 και Παντανάσσης, 4ος όροφος (έναντι Δημαρχιακού Μεγάρου) στην Πάτρα με ελεύθερη είσοδο. Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση με αφορμή την ταινία. ΣυντονίζουνΚώστας Νταλιάνης και Χρήστος Σκλήβας.

Σκηνοθεσία και Σενάριο: John Patrick Shanley, Χώρα: Αμερική (2008), Διάρκεια: 104 λεπτά, Μουσική: Howard Shore,Φωτογραφία: Roger Deakins, Παίζουν: Meryl Streep, PhillipSeymour Hoffman, Amy Adams, Viola Davis, Joseph Foster

Ο Κώστας Νταλιάνης, στο site της Κοινο_Τοπίας γράφει σχετικά:  Ποιος ορίζει τι είναι δίκαιο και τι άδικο και με ποια κριτήρια; Τι είναι η αλήθεια και σε πόσες επιμέρους αλήθειες συνίσταται; Με αυτά και άλλα πολλά καταπιάνεται το βραβευμένο με Pulitzer θεατρικό έργο του John Patrick Shanley που μεταφέρεται στον κινηματογράφο από τον ίδιο.

Το 1964, στο σχολείο του Σεντ Νίκολας στο Μπρονξ, ο χαρισματικός ιερέας Φλιν (Φίλιπ Σέυμουρ Χόφμαν) προσπαθεί να ανατρέψει τα αυστηρά έθιμα διαπαιδαγώγησης. Σε αντίθεση με αυτόν, η αυστηρή διευθύντρια του σχολείου Αδελφή Αλοϊσιους (Μέριλ Στριπ), πιστεύει ακράδαντα στη δύναμη του φόβου και της πειθαρχίας. Οι άνεμοι της πολιτικής αλλαγής, όμως, φτάνουν αναπόφευκτα μέχρι την κοινότητα του Μπρονξ και το σχολείο μόλις δέχεται τον πρώτο του μαύρο μαθητή. Όταν η αθώα αδελφή Τζέιμς (Έιμυ Άνταμς) μοιράζεται με την Αδελφή Αλοϊσιους την υποψία της ότι ο Πάτερ Φλιν δείχνει υπερβολικό ενδιαφέρον προς το Ντόναλντ, η σκληρή διευθύντρια -χωρίς καμία άλλη απόδειξη πέρα από τη βεβαιότητά της- ορκίζεται να αποκαλύψει την αλήθεια και να διώξει τον ιερέα από το σχολείο. Είναι βάσιμες όμως οι κατηγορίες της εναντίον του ή απλώς προσπαθεί να σπιλώσει το όνομά του, επειδή η γενικότερη συμπεριφορά του αντιτίθενται στην άκρως συντηρητική ιδεολογία της; Ο Shanley δε δίνει ποτέ ξεκάθαρη απάντηση στο παραπάνω ερώτημα. Αφήνει το θεατή να αποφασίσει, συνθέτοντας έτσι ένα άκρως ενδιαφέρον φιλμικό αίνιγμα.

Με αφορμή το εν λόγω μυστήριο ο Shanley συνθέτει το πορτραίτο της Αμερικής του 1960, όταν μια σειρά από ριζικές κοινωνικές αλλαγές δημιουργούσε σύγχυση ανάμεσα σε αυτούς που είχαν μπολιαστεί με τις ιδέες του παλιού κοινωνικού στάτους και σε εκείνους που ασπάζονταν τη νέα τάξη πραγμάτων. Παράλληλα βάλλει κατά του κλήρου αλλά και κατά του νέου, ατομικιστικού και ανταγωνιστικού τύπου ανθρώπου που τότε είχε αρχίσει να κάνει εντονότερη την εμφάνισή του. Προσπαθεί, επίσης, να χτυπήσει και να αμφισβητήσει τις άκριτες βεβαιότητες της κοινωνίας και των ανθρώπων, τις άκριτα παγιωμένες θέσεις και απόψεις, που εμποδίζουν την έρευνα, την άλλη άποψη, το διάλογο σε τελευταία ανάλυση.

Πρόκειται για μια εξαιρετική ταινία που σε κάνει να σκεφτείς πολύ μετά το τέλος της. Μια ταινία για την ανάγκη του ανθρώπου να αισθάνεται σίγουρος για τις πράξεις του, τα πιστεύω του, την αντίληψη του για τον κόσμο και την πλήρη αντίθεση ανάμεσα σε αυτήν την ανάγκη και την πραγματικότητα.


Πληροφορίες για δημοσιογράφους: Σπηλιώτης Ανδρέας 2615.002009

Δ.Τ. Οκτώ επιλογές από τη ΣΙΝΕ-ΠΑΡΕΑ της Κοινο_Τοπίας για την περίοδο 2016-17

Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού

ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr

Δελτίο Τύπου

2 Οκτωβρίου 2016

Οκτώ επιλογές από τη «ΣΙΝΕ-ΠΑΡΕΑ»

της Κοινο_Τοπίας για την περίοδο 2016-17

Η εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ στα πλαίσια των πολιτιστικών της δράσεων, συνεχίζει για μία ακόμη χρονιά τον κύκλο προβολής ταινιών της και ανανεώνει το ραντεβού της με τους φίλους της Έβδομης Τέχνης.

Το μόνο θέμα στην τέχνη που παραμένει πάντα επίκαιρο είναι ο ίδιος άνθρωπος. Φέτος οι οκτώ ταινίες που επιλέχθηκαν έχουν ως βασικό τους άξονα την ανθρώπινη κατάσταση και ψυχοσύνθεση. Τα όνειρα που κάνουν οι άνθρωποι, οι φιλοδοξίες που έχουν –συχνά υπέρμετρες-, τα ηθικά διλήμματα που αντιμετωπίζουν, τα καταπιεσμένα συναισθήματα που γιγαντώνονται εσωτερικά μέχρι να ξεσπάσουν, στιγμές θάρρους, αποφασιστικότητας ακόμα και αυτοθυσίας που επιδεικνύουν σε δύσκολες στιγμές θα μας συντροφεύσουν κατά τη διάρκεια της χρονιάς. Όλα αυτά βέβαια συνδυασμένα με τη ζωογόνο δύναμη της ψυχαγωγίας και της κάθαρσης.

Εκτός από το εγγενές ενδιαφέρον που παρουσιάζουν αυτά τα θέματα, επιπλέον είναι και πρόσφορα για εποικοδομητικές συζητήσεις μετά την προβολή των ταινιών, καθώς όλοι θα μπορούν να έχουν την προσωπική τους άποψη, ανεξάρτητα των κινηματογραφικών τους γνώσεων. Γιατί αυτό αποτελεί τη «συνταγή» μιας επιτυχημένης ταινίας: Αφενός κατά τη διάρκεια της να ψυχαγωγείσαι, να χάνεις την αίσθηση του χρόνου κι αφετέρου μετά το πέρας της να έχεις τη θέληση να κουβεντιάσεις σχετικά με αυτήν.

Οι συγκεκριμένες ταινίες επιλέχτηκαν με τη λογική να μην είναι πολυπαιγμένες, ώστε να έχει κάποιος την ευκαιρία να τις ανακαλύψει ίσως για πρώτη φορά. Αν έστω ένας χαρακτήρας, μια σκηνή, ένας διάλογος από την ταινία χαραχτεί στη μνήμη ενός θεατή και γίνει κτήμα του, τότε θα έχουμε επιτύχει στην προσπάθειά μας.

Οι προβολές θα γίνονται μια φορά το μήνα (ημέρα Τετάρτη) στον πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας, Μαιζώνος 139 και Παντανάσσης 4ος όροφος (έναντι Δημαρχιακού Μεγάρου) στην Πάτρα με ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΙΣΟΔΟ. Ώρα προσέλευσης 7.45μμ. Έναρξη προβολής 8.00μμ.Υπεύθυνοι για τη φετινή περιπλάνηση θα είναι ο Κώστας Νταλιάνης και ο Χρήστος Σκλίβας.


Πρόγραμμα προβολών της Σινε-Παρέας για την περίοδο 2016-17

1.  12/10 Αμφιβολία (Doubt), 2008, σε σκηνοθεσία John Patrick Shanley

2.  9/11 Νυχτερινός ανταποκριτής (Nightcrawler), 2014, σε σκηνοθεσίαDan Gilroy

3.  7/12 Νεκρή Ζώνη (The dead zone), 1983, σε σκηνοθεσία DavinCronenberg

4.  11/1 Το πορφυρό ρόδο του Καΐρου (The purple rose of Cairo), 1985, σε σκηνοθεσία Woody Allen

5.  8/2 Και μόνο την αλήθεια (Nothing but the truth), 2008, σε σκηνοθεσίαRod Lurie

6.  8/3 Φθινοπωρινή Σονάτα (Autumn sonata), 1978, σε σκηνοθεσίαIngmar Bergman

7.  5/4 Το λιμάνι της αγωνίας (On the waterfront), 1954, σε σκηνοθεσίαElia Kazan

8.  3/5 Τυχερή κι ευτυχισμένη (HappyGoLucky), 2008, σε σκηνοθεσίαMike Leigh

Πληρ. για δημοσιογράφους Σπηλιώτης Ανδρέας 2615.002009

Συννημένα

Δ.Τ. Με επιτυχία ολοκληρώθηκαν οι προβολές της «Σινε-Παρέας» της Κοινο_Τοπίας για την περίοδο 2015-16

Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού

ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr

 

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

31 Μαΐου 2016

 

Με επιτυχία ολοκληρώθηκαν οι προβολές της «Σινε-Παρέας»

της Κοινο_Τοπίας για την περίοδο 2015-16

 

       Η Eταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr για άλλη μια χρονιά ολοκλήρωσε τον κύκλο προβολών της, φέτος με τον τίτλο «Σινε-Παρέα», και ανανεώνει για του χρόνου το ραντεβού της με τους φίλους της Έβδομης Τέχνης.

           Αυτή τη χρονιά η «Σινε-Παρέα» μας ταξίδεψε στο Ιράν, στην Τουρκία, στη Γερμανία, στην Ιταλία, στη Σουηδία και φυσικά στην Αμερική, με αντιπροσωπευτικές δημιουργίες από την κάθε μία χώρα.

Οι οκτώ ταινίες της φετινής σαιζόν, επιλεγμένες προσεχτικά -ανάμεσα από πολλές- έχοντας πάντα κατά νου, όπως κάθε χρόνο, τη λογική των «σπάνιων διαμαντιών», μας έκαναν να ξεχαστούμε, να ταξιδέψουμε με τη σκέψη μας σε χώρες και διαφορετικούς πολιτισμούς. Να μεταφερθούμε μέσα σε ιστορίες, να τις αφήσουμε να μας παρασύρουν, να μας κάνουν να νιώσουμε συναισθήματα έντονα, κάποιες φορές να ταυτιστούμε, πολλές να προβληματιστούμε, μα όπως και να ’χει να περάσουμε ευχάριστα ξεφεύγοντας από την καθημερινότητά μας.

Όπως όλες οι παρέες λοιπόν, έτσι και η δική μας, παρακολουθώντας μια κινηματογραφική παραγωγή, ένα δημιούργημα της Έβδομης Τέχνης, μετά την προβολή συζητούσε αυτό που είδε, ανταλλάσσοντας ιδέες και σκέψεις έχοντας πάντα κατά νου πως η τέχνη μπορεί να προκαλέσει αμέτρητα συναισθήματα στον καθένα, πέρα και μακριά από την επιστημονική κριτική κάποιου ειδικού.

Οι προβολές πραγματοποιήθηκαν στον πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας στην Πάτρα με Ελεύθερη είσοδο. Υπεύθυνοι για τη φετινή περιπλάνηση της Σινε-Παρέας ήταν ο Μάριος Καπατσούλιας και ο Σωτήρης Βασιλακόπουλος.

Οι ταινίες που προβλήθηκαν την περίοδο 2015-16 ήταν:

1. Τετάρτη 21 Οκτωβρίου The Hunt (Το κυνήγι) 2012 Σκηνοθεσία Thomas Vinterberg

2. Τετάρτη 18 Νοεμβρίου A Separation (Ένας χωρισμός) 2011 Σκηνοθεσία Asghar Farhadi

3. Τετάρτη 16 Δεκεμβρίου Eternal sunshine of the spotless mind (Η Αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού) 2004 Σκηνοθεσία Michael Godry

4. Τετάρτη 13 Ιανουαρίου Soul kitchen (Κουζίνα με ψυχή) 2009 Σκηνοθεσία Fatih Akin

5. Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου Broken Flowers (Τσακισμένα λουλούδια) 2005 Σκηνοθεσία Jim Jarmusch

6. Τετάρτη 9 Μαρτίου Cinema Paradiso (Σινεμά ο παράδεισος) 1988 Σκηνοθεσία Giuseppe Tornatore

7. Τετάρτη 6 Απριλίου Das experiment (Το πείραμα) 2001 Σκηνοθεσία Oliver Hirschbiegel

8. Τετάρτη 11 Μαΐου Il piccolo diavolo (Ο διαβολάκος) 1988 Σκηνοθεσία Roberto Benigni

 

Πληροφορίες για δημοσιογράφους: Ανδρέας Σπηλιώτης 2615.002009

Δ.Τ. Φινάλε του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας» με την ταινία «Il Piccolo Diavolo» (Ο Διαβολάκος) του Ρομπέρτο Μπενίνι

Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού

ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

5 Μαΐου 2016

Φινάλε του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας» με την ταινία

«Il Piccolo Diavolo» (Ο Διαβολάκος) του Ρομπέρτο Μπενίνι

Φινάλε του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας» της Εταιρείας Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού Κοινο_Τοπία www.koinotopia.gr για τη σαιζόν 2015-16 με την τελευταία ταινία της χρονιάς 2016, «Il Piccolo Diavolo» (Ο Διαβολάκος) του Ρομπέρτο Μπενίνι, Τετάρτη 11 Μαΐου 8μμ.Προσέλευση 7.45μμ

Η προβολή θα γίνει στον πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας, Μαιζώνος 139 και Παντανάσσης, 4ος όροφος (έναντι Δημαρχιακού Μεγάρου) στην Πάτρα με ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΙΣΟΔΟ. Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση με αφορμή την ταινία. Συντονίζουν οι Μάριος Καπατσούλιας και Σωτήρης Βασιλακόπουλος.

Σκηνοθεσία: Ρομπέρτο Μπενίνι, Σενάριο: Τζιουζέπε Μπερτολούτσι, Ρομπέρτο Μπενίνι, Βιντσένζο Τσεράμι, Πρωταγωνιστούν: Ρομπέρτο Μπενίνι, Γουώλτερ Ματάου, Στεφανία Σαντρέλι, Νικολέτα Μπράσι, Παραγωγή: Ιταλία (1998)

Έχετε ποτέ σκεφτεί τι θα κάνaτε αν ο διάβολος ερχόταν στο σπίτι σας; Πολύ περισσότερο αν αυτό συνέβαινε σε κάποιον ιερέα, τότε τα πράγματα σίγουρα θα περιπλέκονταν ακόμη περισσότερο. Φαίνεται πως αυτή η ιδέα γύριζε στο μυαλό του Μπενίνι για αρκετό καιρό πριν από 20 περίπου χρόνια και τελικά την έκανε ταινία. «Ο Διαβολάκος» μπορεί να μην είναι μια από τις γνωστές ταινίες του, όσο η βραβευμένη με Όσκαρ «Η ζωή είναι ωραία», αλλά παραμένει μια χαρακτηριστική του ύφους του Μπενίνι κωμωδία.

Η ιστορία της ταινίας μιλάει για τον Πατέρα Μωρίς (Γουώλτερ Ματάου), έναν ιερέα στη Ρώμη όπου πρόσφατα ερωτεύτηκε με την Πατρίτσια, (Στεφανία Σαντρέλι) για την οποία όμως νιώθει πολύ μπερδεμένος. Καθώς παλεύει να ξεκαθαρίσει τα πράγματα τον καλούν να κάνει έναν εξορκισμό σε μια ηλικιωμένη γυναίκα. Ενώ λοιπόν ο Μωρίς δεν είναι απόλυτα πεπεισμένος ότι ο εξορκισμός έχει πετύχει, αναγκάζεται να το πιστέψει από την παρουσία ενός «σκοτεινού» πλάσματος. Αποκαλεί τον εαυτό του Τζουντίτα και έχει τη μορφή ενός αφελή, χαμογελαστού, με αστείο σουλούπι άντρα (Ρομπέρτο Μπενίνι). Το τελευταίο που θα μπορούσες να σκεφτείς αν τον έβλεπες είναι πως είναι ο διάβολος. Κι όμως είναι, απλά ακόμη είναι νέος και δεν έχει καθόλου εμπειρία.

Παρόλο που «ο Διαβολάκος» δεν είναι η πιο χαρακτηριστική του ταινία, φέρει ξεκάθαρα την υπογραφή του Μπενίνι. Είναι μια κωμωδία καταστάσεων, με πολλές αστείες σκηνές και παρεξηγήσεις που θυμίζουν συχνά αυτές του ελληνικού σινεμά.

Ο άνετος, πλακατζής και καταστροφικός διαβολάκος είναι το τέλειο αντίβαρο στο σοβαρό, σταθερό και σε σεβαστό Πατέρα Μωρίς. Ο Ματάου και ο Μπενίνι είναι ιδανικοί σαν επιλογές για τους ρόλους τους και οι διάλογοι μεταξύ τους είναι απολαυστικοί, κάνοντας τη συγκατοίκησή τους πραγματικά παράξενα φυσιολογική, με ένα μεταφυσικό τρόπο.

Δεν πρόκειται να δει κανείς σε αυτή την ταινία, κέρατα, ουρές και άλλα εφέ καθώς δε σπαταλήθηκαν καθόλου χρήματα για κάτι τέτοιο, που άλλωστε δεν ήταν απαραίτητο. Όλα τα «διαβολικά» στοιχεία της ταινίας είναι δοσμένα μέσα από διαλόγους, ηθοποιία και μερικούς καθρέφτες.

Παρόλο που το παίξιμο του Μπενίνι ακολουθεί μια μανιέρα, όπως άλλωστε απαιτεί και ο ρόλος που δεν είναι και ο πιο πολυδιάστατος, συνδυασμένο με τη σοβαρότητα και στωικότητα του Ματάου, αποτελούν δυο πολύ καλούς λόγους για να δει κανείς την ταινία, αν έχει διάθεση να δει μια καλή κωμωδία που όμως δε χάνει την ευκαιρία να σατιρίσει με έξυπνο τρόπο κάποιες θρησκευτικές και κοινωνικές αντιλήψεις των καθολικών.

Η εκδήλωση στο facebook βρίσκεται στο https://www.facebook.com/events/621927434624745/

Κριτική: John Moscow

Πληροφορίες για δημοσιογράφους Σπηλιώτης Ανδρέας 2615.002009

Δ.Τ. Συνέχεια του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας» με την ταινία Das Experiment (Το Πείραμα) του Oliver Hirschbiegel σε αντιστοίχηση με την ανθρωπιστική δράση της Κοινο_Τοπίας για το κατάστημα κράτησης Αγ. Στεφάνου Αχαίας

Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού

ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr

 

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

30 Μαρτίου 2016

 

Συνέχεια του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας» με την ταινία Das Experiment (Το Πείραμα) του Oliver Hirschbiegel

 

Συνέχεια του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας» της Εταιρείας Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού Κοινο_Τοπία www.koinotopia.gr για τη σαιζόν 2015-16 με την έβδομη ταινία της χρονιάς, το Das Experiment (Το Πείραμα) του Oliver Hirschbiegel, Τετάρτη 6 Απριλίου 8μμ.Προσέλευση 7.45μμ

Η προβολή θα γίνει στον πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας, Μαιζώνος 139 και Παντανάσσης, 4ος όροφος (έναντι Δημαρχιακού Μεγάρου) στην Πάτρα με ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΙΣΟΔΟ. Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση με αφορμή την ταινία. Συντονίζουν οι Μάριος Καπατσούλιας και Σωτήρης Βασιλακόπουλος.

Σκηνοθεσία: Oliver Hirschbiegel, Σενάριο: Mario Giordano, Πρωταγωνιστούν: Moritz BleibtreuChristian Berkel, Oliver Stokowski, Wotan Wilke MohringStephan Szasz, Διάρκεια: 120’, Παραγωγή: Γερμανία (2001)

Όπως πολλά πράγματα, ξεκίνησε σαν ένα παιχνίδι στο όνομα της επιστήμης. Είκοσι άντρες. Δύο εβδομάδες. Με αντάλλαγμα δύο χιλιάδες δολάρια (σας θυμίζει κάτι;). Σκοπός, η μελέτη της ανθρώπινης συμπεριφοράς στο περιβάλλον μιας φυλακής. Οκτώ άντρες γίνονται οι “φύλακες” και οι υπόλοιποι δώδεκα παίρνουν τη θέση των κρατουμένων, μέσα σε πραγματικά κελιά. Οι τελευταίοι πρέπει να πειθαρχήσουν σε μια σειρά κανόνων και οι πρώτοι να επιβάλλουν την τάξη, όπως ακριβώς θα έπρεπε αν ήταν πραγματικοί φυλακισμένοι. Σιγά σιγά, η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο “πείραμα” και την πραγματικότητα σβήνει και τα πράγματα ξεφεύγουν από τον έλεγχο.

Η ταινία Das Experiment βασίζεται σε ένα πραγματικό αντίστοιχο πείραμα, το ‘stanford Prison Experiment, που έλαβε χώρα στις ΗΠΑ το 1971 – πολύ πριν το Big Brother. Η ταινία έκοψε περισσότερα από 1.500.000 εκατ. εισιτήρια στη Γερμανία ενώ απέσπασε και το Βραβείο Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ του Μόντρεαλ. Δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως ότι δεν πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ, αλλά για δραματοποιημένη ιστορία βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα.

Η θεματική της ταινίας είναι σε αντιστοίχηση της δράσης που πραγματοποιείται από την Κοινο_Τοπία και τους Πολίτες Εν Δράσει και αφορά τη συλλογή και προώθηση ρουχισμού και άλλων ειδών απολύτου πρώτης ανάγκης στους κρατούμενους του καταστήματος κράτησης Αγίου Στεφάνου Αχαΐας μέσω του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού.

Η προσπάθεια αυτή, η οποία αποσκοπεί στην κάλυψη βασικών αναγκών των ατόμων που εκτίουν την ποινή τους αυτή την περίοδο για παραβατική συμπεριφορά και τα οποία δεν τους παρέχονται, αποτελεί συμβολή της Κοινωνίας των Πολιτών στην ευθύνη της πολιτείας για στοιχειώδεις συνθήκες αξιοπρεπούς διαβίωσης στα σωφρονιστικά καταστήματα.

 

Πληροφορίες για δημοσιογράφους Σπηλιώτης Ανδρέας 2615.002009

Δ.Τ. Συνέχεια του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας» με την ταινία Cinema Paradiso (Σινεμά ο Παράδεισος), του Τζουζέπε Τορνατόρε

Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού

ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

2 Μαρτίου 2016

Συνέχεια του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας» με την ταινία CinemaParadiso (Σινεμά ο Παράδεισος), του Τζουζέπε Τορνατόρε

Συνέχεια του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας» της Εταιρείας Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού Κοινο_Τοπία www.koinotopia.gr για τη σαιζόν 2015-16 με την έκτη ταινία της χρονιάς, το Cinema Paradiso (Σινεμά ο Παράδεισος), του Τζουζέπε Τορνατόρε, Τετάρτη 9 Μαρτίου 8μμ. Προσέλευση 7.45μμ

Η προβολή θα γίνει στον πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας, Μαιζώνος 139 και Παντανάσσης, 4ος όροφος (έναντι Δημαρχιακού Μεγάρου) στην Πάτρα με ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΙΣΟΔΟ. Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση με αφορμή την ταινία. Συντονίζουν οι Μάριος Καπατσούλιας και Σωτήρης Βασιλακόπουλος.

Σκηνοθεσία: Τζουζέπε Τορνατόρε, Πρωταγωνιστούν:  Φιλίπ Νουαρέ, Ζακ ΠερένΜάριο Λεονάρντι, Διάρκεια: 155’, Παραγωγή: Ιταλία (1988)

Η ταινία αγαπήθηκε βαθιά από το κινηματογραφικό κοινό. Ο Giuseppe Tornatore κατόρθωσε να κάνει πραγματικότητα μία ταινία που εκφράζει με τον πιο εύγλωττο τρόπο την ερωτική σχέση που συχνά διατηρούμε με τον κινηματογράφο, μία σχέση απολύτως διαλεκτική. Κοντά σε αυτό, πραγματεύτηκε με τρυφερότητα και νοσταλγία τα πρώτα φιλιά, τα συγκλονιστικά φιλιά, τους ανεκπλήρωτους έρωτες, τους ομολογημένους πρώτους έρωτες, όλα αυτά που γλυκαίνουν ή πικραίνουν τη ζωή μας και διαμορφώνουν αναζωογονητικές αναμνήσεις. Το αποτέλεσμα που είδαμε στην οθόνη μίλησε κατευθείαν στην καρδιά των θεατών. Όλων των θεατών, καθώς όλοι διασώζουμε μέσα μας κομμάτια από τους, παρελθόντες ή μη, έρωτες της ζωής μας. Αυτά είναι που μας βοηθούν να πορευόμαστε. 

Η ταινία αφηγείται με τον πιο γλαφυρό τρόπο την ιστορία ενός ολόκληρου χωριού στη Σικελία. Μία ζωή που εξελίσσεται γύρω από μία κινηματογραφική αίθουσα μέσα από την οθόνη της οποίας οι κάτοικοι ζουν τα όνειρά τους και εμπνέονται από τους bigger than life ήρωες. Ο κεντρικός ήρωας είναι ο μικρός Salvatore, ο οποίος, ορφανός από πατέρα και παραμελημένος από την οικογένειά του, βρίσκει τη στοργή στο πρόσωπο του μηχανικού προβολής του κινηματογράφου, Alfredo. Ο Alfredo σταδιακά του μαθαίνει τη δουλειά κυρίαρχα όμως τον μυεί με το πιο τελετουργικό τρόπο στη μαγεία της μεγάλης οθόνης. Ο Salvatore χτίζει μία ισχυρή σχέση με την πατρική φιγούρα του Alfredo και μετά από το ατύχημα του τελευταίου, αναλαμβάνει το πόστο του εξ ολοκλήρου, κάτι που αρχικά μοιάζει με εκπλήρωση ενός ονείρου του μικρού Salvatore στη συνέχεια όμως αντιλαμβανόμαστε ότι είναι απλώς το πρώτο βήμα προς την ολοκλήρωση της ουσιαστικής σχέσης του με τον κινηματογράφο. Ο Salvatore μεγαλώνει, ωριμάζει, ερωτεύεται, πονά και πάντα το καταφύγιό του παραμένει αυτός ο μικρός θάλαμος στο Cinema Paradiso. Η ταινία είναι ένα Flashback που πυροδοτείται από την είδηση του θανάτου του Alfredo. Βλέπουμε τον Salvatore, ώριμο άνδρα πλέον, πετυχημένο σκηνοθέτη, να αναπολεί τη ζωή του από την ώρα που γνώρισε τον Alfredo ως το οριστικό κλείσιμο – κατεδάφιση του αγαπημένου του σινεμά και την ακόλουθη φυγή του. Οι μνήμες του ζωντανεύουν μπροστά στα μάτια μας ένα Φελλινικό μωσαϊκό χαρακτήρων. Ένα χωριό με όλους τους χαρακτηριστικούς τύπους (το Δήμαρχο, τον Παπά, τον τρελό του χωριού, τα παιδιά που παίζουν όλη την ημέρα στους δρόμους, το δάσκαλο κ.λ.π.) που περιμένει κανείς να συναντήσει (είναι αδύνατο να μη φέρετε το Amarcord  στη μνήμη σας – η αναφορά στον Fellini είναι ξεκάθαρη) σ’ αυτό. 

Ο Salvatore αντιδρά με πάθος σε όλες τις σχέσεις και καταστάσεις γύρω του και διατηρεί μία βαθιά ερωτική ματιά για όλα. Η ιδέα της αφήγησης της σχέσης του Salvatore με τον κινηματογράφο παράλληλα με αυτήν του έρωτά του για την Elena, είναι πραγματικά ευφυέστατη. Η μία σχέση συμπληρώνει την άλλη και στο τέλος διαπιστώνουμε ότι και οι δύο μαζί είναι αυτές που του προσφέρουν όλα όσα εμπεριέχονται στον έναν, το μεγάλο έρωτα. Πόνο, μοναξιά, πάθος, χαρά, αγωνία, ζήλια, ευτυχία, απογοήτευση. Τα πάντα. Η σκηνή του φιλιού μέσα στο θάλαμο προβολής κόβει την ανάσα σε κάθε θέαση της ταινίας.    

Το φιλί, λοιπόν, είναι ένα σημαντικό στοιχείο στο φιλμ του Tornatore. Το φιλί της οθόνης που αφαιρείται μετά τη λογοκρισία του παπά από την κόπια της κάθε ταινίας, το φιλί που περιμένουν αλλά δε βλέπουν οι θεατές, η αποκατάστασή του στην οθόνη με την πάροδο των χρόνων, το φιλί του Salvatore και της Elena, το μοντάζ των κομμένων φιλιών που θα απελευθερώσει ανακουφιστικά κάθε συναίσθημά σας στο τέλος. Ναι, είναι ίσως το σημαντικότερο στοιχείο έκφρασης του δημιουργού. Είναι και αυτό που απελευθερώνει τον ώριμο αλλά στεγνό πλέον Salvatore στην τελική σκηνή, θυμίζοντάς του τον τρόπο με τον οποίο οι πρώτες και αξεπέραστες αγάπες του λειτουργούσαν ως μοχλός έμπνευσης. Το μοντάζ των φιλιών συνοδευόμενο από τη μουσική του Morricone αποτελεί μία εξαιρετικά φορτισμένη σκηνή όχι μόνο για τον ήρωα της ταινίας αλλά και για τον καθένα από εμάς που βλέπει να περνά η ιστορία του κινηματογράφου από τα μάτια του με τον πιο ιδιότυπο τρόπο.

Οι ερμηνείες είναι εξαιρετικές. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι την παράσταση κλέβει ο μικρόςSalvatore Cascio του οποίου η ερμηνεία είναι πραγματικά η κινητήρια δύναμη του φιλμ. Κοντά του o έμπειρος Philippe Noiret, μία τραχιά και ταυτόχρονη τρυφερή παρουσία συντροφεύει ερμηνευτικά το μικρό Salvatore χωρίς ούτε λεπτό να τον καπελώνει. Όμως το σημαντικό στο φιλμ παραμένει ότι το casting στο σύνολό του υπήρξε υπέροχο. Όλοι οι ρόλοι μικροί μεγάλοι, κομπάρσοι, μοιάζουν να ανήκουν από πάντα και για πάντα στο σκηνικό του Paradiso. 

Η ταινία τιμήθηκε με το academy award καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας, μία διάκριση που της άρμοζε απολύτως καθώς σπάνια τα όνειρά μας και οι πόθοι μας αντιμετωπίστηκαν με τόση τρυφερότητα και σεβασμό.

Κριτική: Αλκηστις Χαρσούλη, Πηγή: Cine.gr

Πληροφορίες για δημοσιογράφους Σπηλιώτης Ανδρέας 2615.002009

Δ.Τ. Συνέχεια του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας» με την ταινία Broken Flowers (Τσακισμένα Λουλούδια) του Τζιμ Τζάρμους

Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού

ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr

 

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

4 Φεβρουαρίου 2016

 

Συνέχεια του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας» με την ταινία Broken Flowers (Τσακισμένα Λουλούδια) του Τζιμ Τζάρμους

 

Συνέχεια του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας» της Εταιρείας Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού Κοινο_Τοπία www.koinotopia.gr για τη σαιζόν 2015-16 με την πέμπτη ταινία της χρονιάς, το Broken Flowers (Τσακισμένα Λουλούδια), του Τζιμ Τζάρμους Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου 8μμ. Προσέλευση 7.45μμ

Η προβολή θα γίνει στον πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας, Μαιζώνος 139 και Παντανάσσης, 4ος όροφος (έναντι Δημαρχιακού Μεγάρου) στην Πάτρα με ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΙΣΟΔΟ. Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση με αφορμή την ταινία. Συντονίζουν οι Μάριος Καπατσούλιας και Σωτήρης Βασιλακόπουλος.

Σκηνοθεσία: Τζιμ Τζάρμους, Πρωταγωνιστούν: Μπιλ Μάρεϋ, Τζέφρυ Ράιτ, Σάρον Στόουν, Τζέσικα Λανγκ, Διάρκεια: 105’ Παραγωγή: Αμερική

Ο Don Johnston (Bill Murray) είναι μια ιδιότυπη περίπτωση πενηντάρη Don Juan – φανατικού εργένη ο οποίος έχει το δικό του τρόπο να αντιμετωπίζει τις καταστάσεις της ζωής και να αντιδρά στην καθημερινότητα. Μια ωραία ημέρα η Sherry (Julie Delpy) μαζεύει τα πράγματά της και τον αφήνει με τον ίδιο να παρατηρεί κάπως αποστασιοποιημένα αυτή την κίνηση. Στο επόμενο πακέτο γραμμάτων που θα παραλάβει ξεχωρίζει ένα ανυπόγραφο γράμμα, το περιεχόμενό του οποίου τον πληροφορεί πως έχει έναν εικοσάχρονο γιο. Όταν το ανακοινώνει στον καλύτερό του φίλο, που αγαπάει τα αστυνομικά μυθιστορήματα (Jeffrey Wright) εκείνος θα του «επιβάλλει» πως κάτι πρέπει να κάνει για αυτό και θα του παραδώσει σχεδιάγραμμα που περιλαμβάνει επισκέψεις σε τέσσερις γυναίκες με τις οποίες έβγαινε περίπου τη στιγμή που γεννήθηκε ο υποτιθέμενος γιος του. Χωρίς να ξέρει αν πραγματικά θέλει να το κάνει αυτό, θα ξεκινήσει ένα παράξενο ταξίδι σε διάφορες πολιτείες με σκοπό να συναντήσει φαντάσματα από το παρελθόν, γυναίκες που κάποτε υπήρξαν μαζί και που ίσως κάποια να είναι μητέρα του μοναδικού γιου του. Η Laura Miller (Sharon Stone) χήρα που μένει με την κόρη της Lolita (όνομα και πράγμα), η Dora (Frances Conroy) upper-class συντηρητική και παντρεμένη, η Carmen (Jessica Lange) χωρισμένη και με «χάρισμα» να επικοινωνεί με ζώα, η Penny (Tilda Swinton) κάτι ενδιάμεσο σε ξεχασμένη χίπισσα και white-trash. Τέσσερα άτομα που τα ενώνει μόνο ένα κοινό: ο Don Johnston, που θα εμφανιστεί ξαφνικά μπροστά τους.

Ο Jim Jarmusch είναι ένας από τους πρωτοπόρους του αμερικανικού ανεξάρτητου κινηματογράφου με το δικό του αξιοπερίεργο στυλ. Αυτή η ταινία θυμίζει κάτι από την παλιά του δουλειά («Stranger Than Paradise», «Down By Law»). Έχοντας ομολογήσει πως λατρεύει τον Bill Murray (με τον οποίο είχε πρόσφατα συνεργαστεί στην πιο αστεία ιστορία στο «Coffee & Cigarettes») είχε στο μυαλό του να τον χρησιμοποιήσει στην επόμενη ταινία του. Του γεννήθηκε όμως η ιδέα να γράψει ένα original σενάριο βασισμένο αποκλειστικά και μόνο στον Murray, το οποίο και τελείωσε σε δυόμισι εβδομάδες. Κάπως έτσι προέκυψε το «Broken Flowers».

Το υπόλοιπο cast ομολογουμένως είναι εντυπωσιακό αλλά ουσιαστικά έχουμε να κάνουμε με ένα one-man-show του Murray. Ο χαρακτήρας που υποδύεται ο Murray (όπως και η ταινία η ίδια) κινείται στα όρια του κωμικοτραγικού. Ο πρωταγωνιστής παίζει με γκριμάτσες, αστεία πρόσωπα και χειρονομίες και σε αυτό το σημείο είναι που ο Murray είναι στο στοιχείο του προσθέτοντας μια ακόμα σπουδαία ερμηνεία στην πρόσφατα ξανα-ανθισμένη καριέρα του. Το «Broken Flowers» είναι μια ταινία που μιλά για τους χαρακτήρες και καταφέρνει να βγάλει αρκετές στιγμές γέλιου. Όμως δεν είναι ευχάριστη η θέαση για όλους.

Πρέπει να ξέρεις τι να περιμένεις από τον Jarmusch. Η ελλειπτική και μινιμαλιστική κινηματογράφησή του, το εκτός εποχής montage με τα μαύρα κενά θα παραξενέψουν κάποιους, ενώ υπάρχει η γενικότερη αίσθηση ότι κάτι λείπει από την ταινία που μοιάζει ανεκπλήρωτη. Δυνατό σημείο της ταινίας είναι το εκπληκτικό score αφρικανικής μουσικής του Mulatu Astatke που το συνοδεύει. Τολμήστε το μόνο ως κάτι διαφορετικό και λιγάκι περίεργο!

Κριτική: Δημήτρης Βαρελάς, Πηγή: Cine.gr

 

Πληροφορίες για δημοσιογράφους Σπηλιώτης Ανδρέας 2615.002009

Δ.Τ. Συνέχεια του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας» με την ταινία “Soul Kitchen” (Κουζίνα με ψυχή) του Φατίχ Ακίν

Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού

ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ www.koinotopia.gr

 

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

9 Ιανουαρίου 2016

 

Συνέχεια του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας» με την ταινία Soul Kitchen” (Κουζίνα με ψυχή) του Φατίχ Ακίν

 

Συνέχεια του κύκλου προβολών της «Σινε-Παρέας» της Εταιρείας Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού Κοινο_Τοπία www.koinotopia.gr για τη σαιζόν 2015-16 με την τέταρτη ταινία της χρονιάς, Soul Kitchen (Κουζίνα με ψυχή) του Φατίχ Ακίν Τετάρτη 13 Ιανουαρίου 8μμ.Προσέλευση 7.45μμ

Η προβολή θα γίνει στον πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας, Μαιζώνος 139 και Παντανάσσης, 4ος όροφος (έναντι Δημαρχιακού Μεγάρου) στην Πάτρα με ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΙΣΟΔΟ. Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση με αφορμή την ταινία. Συντονίζουν οι Μάριος Καπατσούλιας και Σωτήρης Βασιλακόπουλος.

Σκηνοθεσία: Φατίχ Ακίν, Πρωταγωνιστούν: Αδάμ Μπουσδούκος, Μόριτς Μπλάιμπτροϊ,Διάρκεια: 99’  Παραγωγή: Γερμανία

Το φιλμ τόνικ της χρονιάς (2009), μια εντελώς διαφορετική ταινία στο έργο του Ακίν, επιτέλους ελαφριά και σπιρτόζα, χωρίς να είναι καθαρόαιμη κωμωδία, με ευφυέστατη χρήση της σόουλ κυρίως μουσικής και της ελληνικής ψυχής – σε βαθμό που ελάχιστοι Έλληνες σκηνοθέτες έχουν αξιοποιήσει ποιοτικά τα ελληνικά χαρακτηριστικά. Ήρωας είναι ο Ζήνος (φόρος τιμής στον «σύνδεσμο» Ζήνο Παναγιωτίδη) Καζαντζάκης, ένας φιλότιμος ιδιοκτήτης μιας άθλιας καντίνας στο Αμβούργο, που φυτοζωεί με εργάτες που τρώνε χωρίς απαιτήσεις. Ο αδελφός του «το λαμόγιο» βρίσκεται σε καθεστώς ημιπαρανομίας, η προσωπική του ζωή είναι μονίμως σε εκκρεμότητα, οι προσπάθειές του να αξιοποιήσει τον μεγάλο χώρο που έχει κληρονομήσει ατυχούν, ώσπου μια σειρά απροσδόκητων εξελίξεων θα οδηγήσουν σε αλυσιδωτές συγκυρίες και με τη βοήθεια ενός μανιακού σεφ και της σπουδαίας μουσικής υπόκρουσης το καταδικασμένο μέρος θα γίνει ένα εστιατόριο άνετο και καλόγουστο στέκι νέων, χώρος για ατελείωτο πάρτι.

Εύστοχα, ο Φατίχ Ακίν δίνει έμφαση στη μουσική και τη χρησιμοποιεί με συνέπεια και φαντασία – η σκηνή με τον Τρόπο του Πασχάλη και των Olympians, ενώ το πάρτι έχει ξεθυμάνει και ένας μοχθηρός τύπος επιμένει σε έναν σεξουαλικό χορό με την εφοριακό, μπαίνει στην ανθολογία των κωμικών στιγμών της δεκαετίας. Και δεν είναι μόνο αυτή. Αποδεδειγμένα εξαίσιος σεναρίστας, ο Ακίν γράφει μια σειρά από καταστάσεις που φλερτάρουν με τη φάρσα και το δράμα, κατανοώντας σε βάθος τη μοιρολατρία και το δαιμόνιο των Ελλήνων του εξωτερικού. Τούρκος είναι στην καταγωγή, νιώθει μια χαρά το αντικείμενο.

Ο ρυθμός του είναι υποδειγματικός και τον βοηθάει να ξεπεράσει το σκόπελο κάποιων αυθαίρετων λύσεων με τρόπο μαγικό. Αισιόδοξη και εφευρετική, η Κουζίνα με ψυχή είναι αφιερωμένη εξαιρετικά από τον Ακίν στο λίκνο του, το Αμβούργο, με όλη την ενέργεια που του κληροδότησε, στους μετανάστες που επιβιώνουν θριαμβευτικά απέναντι στην τυπολατρική εξουσία, και στη μεθυστική δύναμη των αισθήσεων, της μουσικής και της γεύσης.

 

Κριτική: Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλου Πηγή: www.lifo.gr

 

Πληροφορίες για δημοσιογράφους Σπηλιώτης Ανδρέας 2615.002009